Τους άκουσα να το λένε. Διάβασα τα
χείλη τους. Το έλεγαν ξεκάθαρα. Κοίταξαν
μια στιγμή δεξιά και αριστερά για να
βεβαιωθούν ότι δεν είμαι κάπου εκεί
κοντά. Και τότε κοιτάχτηκαν μεταξύ τους
, και το ψιθύρισαν τόσο , που ούτε οι
ίδιοι δεν άκουσαν τις λέξεις που βγήκαν
από μέσα τους. Αλλά εγώ τις άκουσα.
Ξέσπασαν σε γέλια. Στην αρχή διακριτικά , μα στη συνέχεια πονεμένα και διαβολικά. Τα μάγουλα τους κοκκίνισαν και η αναπνοή τους έβγαινε με το ζόρι. Ένα γέλιο που φαινόταν να το ευχαριστιούνται. Πολύ. Δεν ήξεραν ότι είμαι εκεί. Ότι ξέρω , ότι ακούω , ότι βλέπω. Είναι χαρούμενοι. Eιναι χαρούμενοι που δεν είμαι εγώ. Που δεν είμαι.
Ο κόσμος παίζει μαζί μου σαν να είναι παιδιά. Σαν να μην είμαι. Διασκεδάζουν παραπάνω από όσο θα έπρεπε για κάτι που δεν θα έπρεπε. Τι ; Ένα γέλιο ακούγεται. Με κοροϊδεύει. Και εσένα σε κοροϊδεύει.
Είναι ξανά όπως στις ταινίες , μόνο λιγότερο όμορφα και χωρίς μουσικές που κάνουν την ένταση να κορυφώνεται. Είσαι εκεί , στη μέση ενός δρόμου όπου κόσμος και αυτοκίνητα περνάνε από δίπλα σου , παιδάκια φωνάζουν , κλαίνε ή τραγουδάνε , ζευγάρια μαλώνουν ή φιλιούνται , οδηγοί κορνάρουν , βρίζουν ή χαιρετάνε.Κανείς δε σου δίνει σημασία. Όλα αυτά θολά γύρο σου και εσυ ακίνητος. Το 'χεις; Το 'πιάσες; Βαθιά μελαγχολία και κάποιο κομμάτι του Μπαχ συνοδεύει την σκηνή. Αλλά δεν είμαστε σε ταινία. Ναι , όντως , είσαι στη μέση του πλήθους και κανείς δε σου δίνει σημασία. Ναι , είσαι μόνος. Αλλά καμία μελωδία δεν εμπλουτίζει την σκηνή σου. Το μόνο που ακούς είναι κραυγές και γέλια. Κραυγές πόνου από τα μέσα σου , πονάς. Δε το νιώθεις , αλλά πονάς. Και τα γέλια των άλλων που σε κοροϊδεύουν. Δεν ξέρεις γιατί. Φαντάζεσαι αλλά δεν ξέρεις. Και αυτό το μέρος , το μέρος που φαντάζεσαι γιατί γελάνε μαζί σου , είναι το χειρότερο.
Αν ήμασταν σε ταινία , τώρα θα ερχόταν η λυτρωτική σκηνή όπου ο αγαπημένος φίλος/αδερφός/γκόμενος σε όλα τα φυλα , σε όλες τις ηλικίες και τα κυβικά έρχεται , διασχίζει το πλήθος , σε πλησιάζει και σου λέει “Όλα καλά , εγώ είμαι εδω”. Το χεις; Σου θυμίζει κάτι; Όχι; Ξέρεις γιατί; Γιατί στην δική σου πραγματική ζωή αυτός που ξεπροβάλει είναι κάποιος που αγαπάς και μετά έρχεται και ο άλλος και ο άλλος και μαζεύονται γύρω σου όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα και αρχίζουν να γελάνε. Σχηματίζουν κύκλο , πιάνουν χέρια και χορεύουν γύρω σου ενώ φωνάζουν λέξεις που δεν καταννοείς αλλά ξέρεις πως δεν είναι για καλό. Ίσως κάποιο αφανιστικό ξόρκι. Το διασκεδάζουν.
Αν ήμασταν στη ταινία θα ξυπνούσες κάπου ζεστά αγκαλιά με αυτούς που αγαπάς και σ αγαπούν και θα ζούσατε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.Αλλά το καλύτερα δεν έρχεται έτσι. Εσύ και εγώ θα αναγκαστούμε να σηκωθούμε , να κοιτάξουμε τους φίλους και τους εχθρούς στα μάτια , να σπάσουμε τον κλοιό τους και να προχωρήσουμε αντίθετα από εκεί που πηγαίναμε. Αυτή τη φορά χωρίς καμία σιγουριά , χωρίς συναισθήματα με ένα βαθύ , χαώδες κενό μέσα που δεν αγγίζει καν τον πάτο του έλεος. Ένα κενό που δεν σε πονάει , ούτε σε κρυώνει , ένα κενό που υπό άλλες συνθήκες θα γέμιζαν τα δάκρυα ή η οργή ή οι πληγές που θα έκανες μόνος σου. Αλλά όχι. Αυτό το κενό είναι ύπουλο. Εξαπλώνεται και αδειάζει όλο το σώμα. Όλα τα όργανά. Μένεις απλά σάρκα. Σάρκα γεμάτη αέρα. Και οι άλλοι ακόμα γελάνε.
Το κενό μεγαλώνει και τρώει και σένα. Και δεν φαίνεσαι πια. Δε φαίνομαι. Και είμαι εκεί και τους βλέπω που γελάνε που με χάσανε. Που νομίζουν ότι κατάφερα να φύγω , να γυρίσω στον κόσμο μου που δεν τους άρεσε καθόλου. Στον κόσμο μου. Το πιασες; Το 'χεις;
Στέλλα
Ξέσπασαν σε γέλια. Στην αρχή διακριτικά , μα στη συνέχεια πονεμένα και διαβολικά. Τα μάγουλα τους κοκκίνισαν και η αναπνοή τους έβγαινε με το ζόρι. Ένα γέλιο που φαινόταν να το ευχαριστιούνται. Πολύ. Δεν ήξεραν ότι είμαι εκεί. Ότι ξέρω , ότι ακούω , ότι βλέπω. Είναι χαρούμενοι. Eιναι χαρούμενοι που δεν είμαι εγώ. Που δεν είμαι.
Ο κόσμος παίζει μαζί μου σαν να είναι παιδιά. Σαν να μην είμαι. Διασκεδάζουν παραπάνω από όσο θα έπρεπε για κάτι που δεν θα έπρεπε. Τι ; Ένα γέλιο ακούγεται. Με κοροϊδεύει. Και εσένα σε κοροϊδεύει.
Είναι ξανά όπως στις ταινίες , μόνο λιγότερο όμορφα και χωρίς μουσικές που κάνουν την ένταση να κορυφώνεται. Είσαι εκεί , στη μέση ενός δρόμου όπου κόσμος και αυτοκίνητα περνάνε από δίπλα σου , παιδάκια φωνάζουν , κλαίνε ή τραγουδάνε , ζευγάρια μαλώνουν ή φιλιούνται , οδηγοί κορνάρουν , βρίζουν ή χαιρετάνε.Κανείς δε σου δίνει σημασία. Όλα αυτά θολά γύρο σου και εσυ ακίνητος. Το 'χεις; Το 'πιάσες; Βαθιά μελαγχολία και κάποιο κομμάτι του Μπαχ συνοδεύει την σκηνή. Αλλά δεν είμαστε σε ταινία. Ναι , όντως , είσαι στη μέση του πλήθους και κανείς δε σου δίνει σημασία. Ναι , είσαι μόνος. Αλλά καμία μελωδία δεν εμπλουτίζει την σκηνή σου. Το μόνο που ακούς είναι κραυγές και γέλια. Κραυγές πόνου από τα μέσα σου , πονάς. Δε το νιώθεις , αλλά πονάς. Και τα γέλια των άλλων που σε κοροϊδεύουν. Δεν ξέρεις γιατί. Φαντάζεσαι αλλά δεν ξέρεις. Και αυτό το μέρος , το μέρος που φαντάζεσαι γιατί γελάνε μαζί σου , είναι το χειρότερο.
Αν ήμασταν σε ταινία , τώρα θα ερχόταν η λυτρωτική σκηνή όπου ο αγαπημένος φίλος/αδερφός/γκόμενος σε όλα τα φυλα , σε όλες τις ηλικίες και τα κυβικά έρχεται , διασχίζει το πλήθος , σε πλησιάζει και σου λέει “Όλα καλά , εγώ είμαι εδω”. Το χεις; Σου θυμίζει κάτι; Όχι; Ξέρεις γιατί; Γιατί στην δική σου πραγματική ζωή αυτός που ξεπροβάλει είναι κάποιος που αγαπάς και μετά έρχεται και ο άλλος και ο άλλος και μαζεύονται γύρω σου όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα και αρχίζουν να γελάνε. Σχηματίζουν κύκλο , πιάνουν χέρια και χορεύουν γύρω σου ενώ φωνάζουν λέξεις που δεν καταννοείς αλλά ξέρεις πως δεν είναι για καλό. Ίσως κάποιο αφανιστικό ξόρκι. Το διασκεδάζουν.
Αν ήμασταν στη ταινία θα ξυπνούσες κάπου ζεστά αγκαλιά με αυτούς που αγαπάς και σ αγαπούν και θα ζούσατε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.Αλλά το καλύτερα δεν έρχεται έτσι. Εσύ και εγώ θα αναγκαστούμε να σηκωθούμε , να κοιτάξουμε τους φίλους και τους εχθρούς στα μάτια , να σπάσουμε τον κλοιό τους και να προχωρήσουμε αντίθετα από εκεί που πηγαίναμε. Αυτή τη φορά χωρίς καμία σιγουριά , χωρίς συναισθήματα με ένα βαθύ , χαώδες κενό μέσα που δεν αγγίζει καν τον πάτο του έλεος. Ένα κενό που δεν σε πονάει , ούτε σε κρυώνει , ένα κενό που υπό άλλες συνθήκες θα γέμιζαν τα δάκρυα ή η οργή ή οι πληγές που θα έκανες μόνος σου. Αλλά όχι. Αυτό το κενό είναι ύπουλο. Εξαπλώνεται και αδειάζει όλο το σώμα. Όλα τα όργανά. Μένεις απλά σάρκα. Σάρκα γεμάτη αέρα. Και οι άλλοι ακόμα γελάνε.
Το κενό μεγαλώνει και τρώει και σένα. Και δεν φαίνεσαι πια. Δε φαίνομαι. Και είμαι εκεί και τους βλέπω που γελάνε που με χάσανε. Που νομίζουν ότι κατάφερα να φύγω , να γυρίσω στον κόσμο μου που δεν τους άρεσε καθόλου. Στον κόσμο μου. Το πιασες; Το 'χεις;
Στέλλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου