Σε βλέπω να πονάς και γελάω

“Σου λείπω ήδη”

“Ναι”
“Πες το”
“Όχι”
“Φοβάσαι; Τι φοβάσαι;”
“Εμένα”

  Μελαγχολικά τραγούδια γεμίζουν το δωμάτιο. Η μουσική είναι το μόνο ναρκωτικό που επιτρέπεις να ζει μέσα σου. Η μουσική και εκείνο.Εκείνο που σε κάνει να φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό. Βαριά βήματα που οδηγούν στην πύλη με το νέκταρ. Γεμίζεις το ποτήρι σου , το υψώνεις στον ουρανό και φωνάζει “Στην υγεία σου”. Το κατεβάζεις με μια ανάσα. Κάνεις λίγα βήματα ακόμη για να σωριαστείς στον καναπέ που ρουφάει τις ανάσες σου. Το ποτήρι φαίνεται τόσο όμορφο στο χέρι σου. Αλλά άδειο. Ναι. Θες κ άλλο απεγνωσμένα. Σηκώνεσαι αδύναμα και προσπαθείς να ισορρoπείς στα πόδια σου. Ταλαντεύεσαι ανίσχυρα και προχωράς. Λίγα βήματα μόνο πριν την ευτυχία , μόνο λίγα. Μόνο όταν φτάσεις κάνεις την προσπάθεια να γεμίσεις το ποτήρι. Το κόκκινο υγρό κυλάει στο ποτήρι και μετά στο πάτωμα και μετά στις φλέβες σου. Τα νύχια με μανία ξεσκίζουν τους καρπούς και ρουφάς το βάλσαμο. Θες κ άλλο. Ναι , θες κ' άλλο κ' άλλο κ' άλλο κ' άλλο κ' άλλο κ' άλλο . Πονάς και εγώ γελάω.

   Ανέβασε την ένταση στη μουσική μου. Την θέλω εδώ. Να χτυπά μέσα μου. Να την νιώθω να σπάει το σώμα μου , να βγαίνει με δύναμη στο πλήθος , να κινεί τα χέρια με στερεοτυπικές κινήσεις και τα πόδια να ξεφεύγουν από τις ανθρώπινες συνήθειες. Τα μάτια μου να σε βλέπουν να κλαις , να σε βλέπουν να αιμοραγείς από παντού , να σκίζεις τις σάρκες σου , να κλείνεις τα αυτιά σου για να μην με ακούς να σου λέω την αλήθεια. Και η φωνή μου να βγαίνει δυνατή , να σου θυμίζει πως ότι έζησες είναι ψέμα και στο δημιούργησα εγώ. Για εμάς. Πονάς και εγώ γελάω.

Συνεχίζεις να πίνεις από το αίμα σου για να γίνεις πιο δυνατός και πιο κακός και πιο...μισός. Γιατί χωρίς το συναίσθημα αυτό , που ένιωθες κοιτάζοντας τον άλλο στα μάτια , είσαι μισός. Χωρίς τα γέλια , το μίσος , το πείραγμα , την αγάπη , τις αθώες , τις πονηρές συζητήσεις. Είσαι ένα τίποτα. Και πρέπει να το πάρεις απόφαση πως αυτό το τίποτα θα μπει στη ζωή σου για τα καλά με δική σου απόφαση. Δε το θες , αλλά ο εγωισμός δε σε αφήνει να ξεπεράσεις και αυτό το εμπόδιο. Πονάς και εγώ γελάω.

“Τι θες;”
“Να χαμογελάμε μαζι”
“Δε μ'αρεσει να χαμογελάω”
“Ούτε εμένα να κολυμπάω”
“Που κολλάει αυτό;”
“Στο ότι για να σε σώσω θα κολυμπούσα όσο χρειαζόταν”
“............”

  Για να γράψεις χρειάζεσαι συναίσθημα , ερέθισμα , μουσική και πάθος. Πολλά από αυτά τα βιώνεις κάθε μέρα και τις περισσότερες φορές απλά αποφεύγεις να βυθιστείς σε αυτόν τον χορό. Πόσο πολύ αγάπησες , αλήθεια , την ζωή σου; Σαν σταματημένο ρολόι τοίχο; Σαν λερωμένη κουρτίνα που κρέμεται στο πάτωμα; Σαν λίγα φορεμένα ρούχα στη καρέκλα; Σαν τη βρεγμένη γη θα έλεγα , σαν εμένα χωρίς εσένα , σαν οινόπνευμα σε πληγή , σαν την τελευταία σταγόνα του κρασιού μου. Είσαι σίγουρος πως η ζωή σου θα κυλήσει ομαλά ,αρκεί να απομακρυνθείς από τα μέσα που θα σου δώσουν την επικοινωνία, Μα ζεις μέσα σε αυτή. Πως θα αντέξεις να μη αγγίξεις με τα δάχτυλά σου τη φωτογραφία; Πως θα μείνεις πίσω από τα βρεγμένα παράθυρα , χωρίς να τρέξεις να χωθείς στον πόνο , ενώ ξέρεις πως σε έχει ανάγκη; Ο μόνος τρόπος , ο μόνος λόγος , η μόνη διέξοδος , είναι να σε σκοτώσει. Σε βλέπω να πονάς και εγώ γελάω.

“Το ζήσαμε;”
“Όχι όπως ήθελε ο καθένας μας”
“Τελείωσε;”
“Μάλλον”
“Και τώρα;”
“Ζούμε σαν να μη ζήσαμε , σαν να μη γνωριστήκαμε”
“Δύσκολο”
“Ακατορθωτο”
“Μήπως....;”
“Όχι , αντίο”
“Μη κλαίς”
“Σε βλέπω να πονάς και πεθαίνω”