Suspended

    Πρέπει να ξέρω τι θα περιμένω. Πρέπει να μάθω. Οι οροί και το οξυγόνο νιώθω να τελειώνουν και οι μέρες λιγοστεύουν που είμαι εδώ. Οι γραμμές σταματούν να με αιφνιδιάζουν και ακολουθούν ευθεία πορεία. Το καρδιογράφημα μου με πέταξε σε μια γωνία.
    Όλα ξεκίνησαν σαν ένα αστείο. Σαν αυτά που κάνουν τα αδέλφια μεταξύ τους. Και κατέληξε σε μάχη μεταξύ συμμοριών που παλεύουν για το ποια θα επικρατήσει. Στην αρχή γελούσα δυστυχισμένη μα τώρα ξέρω πως ακόμα και αυτό μου το κλέψανε. Αλήθεια ή ψέμματα; Δε θα μάθω ποτέ πως ακριβώς λειτουργώ. Δε θα μάθω ποτέ να σταματώ να μπερδεύω και να μπερδεύομαι. Για αυτό πήρα την πιο σημαντική απόφαση , μέχρι τώρα.






     Μεταμόσχευση.







    Ζωτικά όργανα πρέπει να αλλάζουν θέσεις , να κινούνται στον χώρο και να εξατμίζονται. Η άτυπη καρδιά καταλαμβάνει μέρος του εγκεφάλου και εκφυλίζεται , φεύγει με σκοτεινές κινήσεις μακριά. Σαν την ανάσα που βγαίνει από το στήθος όταν γροθιές κατακλύζουν το μυαλό και την βλέπεις να περνάει από δίπλα σου γελώντας ειρωνικά. Όμως εσύ την ακολουθείς υπνωτισμένος , γιατί είναι το μόνο που έχεις και η ζωή σου κρέμεται , κυριολεκτικά , από αυτήν. Τρέχεις πίσω της κάνοντας την πιο τρελή διαδρομή. Πηδώντας σε λάκκους με μαύρες φωτιές και θυμωμένους δράκους , τραυματίζεσαι και ενώ θες να εγκαταλείψεις , προσπαθείς να επιζήσεις.
    Βλέπεις τους γιατρούς να φωνάζουν πως δε θα τα καταφέρεις , να σε γεμίζουν φάρμακα και ναρκωτικά , να σε δένουν στη ζωή με μέσα τεχνητά , σωλήνες και προσευχές. Τους βλέπεις να φεύγουν μακριά και δεν τους ακούς πια και ξέρεις πως η ανάσα σου , έχει ξεφύγει. Και κανένα άλμα , κανένας παλμός , καμία στρέψη δε θα τη φέρει πίσω. Βλέπεις ότι κάποιος την άρπαξε , την έκανε δική του , αλλά δε τολμάς να ζητήσεις αυτά που σου ανήκουν.
    Γιατί κάποτε , όχι πολύ καιρό πίσω , ήσουν εσύ το κέντρο και όλοι χόρευαν γύρω σου. Γιατί κάποτε, όχι πολύ καιρό πίσω , αγαπούσες να ακουμπάς το πάτωμα , να πετάς στον αέρα και να πονάς με ανθρώπους. Ψέματα. Αγαπούσες να ακουμπάς σε εκείνο το πάτωμα , να πετάς σε εκείνο τον αέρα και να πονάς με εκείνους τους ανθρώπους. Ψεγάδια στον νέο καμβά , μικρές παραφωνίες στη νέα σου σύνθεση , ένα μικρό πέσιμο στη χορογραφία.
    Άλλοι άνθρωποι σου δίδαξαν να ζεις και άλλοι ,ίσως καλύτεροι , σε κάνουν να θες να πεθάνεις. Και είναι και τα δυο ηδονικά. Τι να επιλέξεις; Δε μπορείς να ζεις αλλά αρνήσε να πεθάνεις. Κανείς και ποτέ δε μπορεί να σε αναγκάσει να εγκαταλείψεις την ζωή σου , μόνο η ίδια σου η αναπνοή. Και έτσι μένεις κολλημένος στο παρελθόν αγνοώντας ή τρυπώντας το αστραφτερό παρόν , το πολύχρωμο μέλλον. Μαύρο παντού. Στα ρούχα , στα μάτια , στο δέρμα , στη ψυχή. Επιλογές που έκανες και κάνεις και δε θα εγκατέλειπες ποτέ , αλλά όπως και στον χορό , σε μια πιρουέτα το σώμα γυρνάει και το κεφάλι μένει σταθερό , κοιτώντας μονάχα ένα σημείο. Μονάχα ένα. Αλλιώς ζαλίζεσαι και πέφτεις. Και τώρα αντιστρέφονται οι νόμοι. Κοιτάς στο σημείο αυτό και αντί να ισορροπείς , γέρνεις και γκρεμίζεσαι και φεύγεις από τη σκηνή , προσγειώνεσαι σε πεινασμένα ανθρωπόμορφα λιοντάρια.






    Και η απόφαση έμεινε μετέωρη. Δε μπορούν να μου αλλάξουν την καρδιά , ούτε το μυαλό. Και πλέον δεν ξέρω και αν το θέλω. Ίσως τελικά είναι αυτό που με κάνει να συνεχίζω να ζω , που με κάνει να δίνω δύναμη στο καρδιογράφημα μου να συνεχίσει να πάλλεται. Ξιφομαχώ για να κρατηθώ στη ζωή και προσπαθώ να τρυπήσω το στήθος του αντιπάλου.
Ίσως τα καταφέρω.
Ίσως όχι.