Εξαιρετικές βραδιές ξεκινούν να περπατούν αργά. Δεν θέλουν
να τελειώσουν τόσο γρήγορα και τόσο άδοξα. Βλέπουν το σημείο τερματισμού και
μικραίνουν το βήμα , να κρατήσουν ζωντανό το λεπτό. Η ανάγκη αυτή γίνεται πληγή
που στάζει πύον και τίποτα που να πλησιάζει την έννοια του συμπαθητικού δεν
ανεμίζει στον αέρα. Δυσοσμία και θάνατος. Όχι από αυτούς που δεν ξαναγυρνάς ποτέ
, από εκείνους τους στιγμιαίους που σε τρυπάν με καυτό κεντρί και τους νιώθεις
μέχρι την νεκρανάσταση. Μάτια φλογερά δεν αγγίζονται , δεν τολμούν γιατί δεν ξέρουν
πως θα αντιδράσουν. Ίσως ξεσκίσουν τα σωθικά τους ,ίσως τις σάρκες τους. Ακατόρθωτο
να σβήσεις τα θέλω και να λυγίσεις τις υποσχέσεις.
Και βούτηξε η χαρά
στην αγωνία και η ανυπομονησία στον τρόμο. Δεν γίνεται να φύγουν αυτά που κατέκτησες
, όμως πρέπει να δημιουργηθούν νέα κομμάτια. Πασχίζεις να γαντζωθείς από την
σιγουριά και βλέπεις την αδυναμία να σε συγκλονίζει. Περπατάς υπνωτισμένος σε
μια κατεύθυνση άγνωστη και νιώθεις πίσω σου τις λέξεις να ηχούν. Λέξεις που ακούγονται
αστείες και όλοι γελάνε , όμως σε τρομάζουν. Τις εννοούν ή μήπως με ξέρουν καλύτερα;
Και αν αυτή είναι η κατάληξη;
Μη μιλάς. Η σιωπή
θα σου δώσει ό,τι επιθυμείς. Θα γεμίσει τα κενά σου και θα απαντήσει στις ερωτήσεις
σου. Θα αφουγκραστείς τα αρώματα που ο άνεμος έστειλε για να σε μεθύσουν και θα
δεχτείς την πρόκληση. Θα προσπαθήσεις κατασπαράξεις την πηγή.
Με πονάς. Μη με σφίγγεις
τόσο…. Δεν αναπνέω πια , δεν ζω. Μόνο καταπίνω ό,τι έμεινε από τον αέρα εκεί
που άγγιζε η τελειότητα. Δεν είναι αλήθεια. Είναι πολύ καλό για να το αξίζω. Κάποιος
θα μου πάρει τις λέξεις μου και θα τις μετατρέψει σε τρόμο. ΟΧΙ.
Αν ξεχάσεις
, οι πληγές θα χαθούν και θα ακολουθήσουν την κιθάρα. Η δυνατή φωνή θα σπέρνει
ρίγη και η χορδές θα πάλλονται για να σε αγαπήσουν. Να σε καταφέρουν , να σε κάνουν
να ερωτευτείς.
Και αν...εγώ ; Αν δεν καταφέρω να μάθω να παίζω τη μελωδία
στο όργανο της ζωής; Αν με τυλίξει η νεράιδα και με διώξει από τους γνώριμους
δρόμους; Αν όντως….; Δεν πρέπει . Υποσχέθηκα σε πολλά ζευγάρια μάτια. Κοίταξα
πολύχρωμα παπούτσια και χαμογέλασα. Έτσι είναι αυτή η λέξη. Πολύχρωμη. Μόνο έτσι
μπορώ να το ορίσω. Λίγη σκέψη ανάκατη με αγωνία και εγωισμό , πιτσιλιές αμηχανίας.
Μη μου το ξαναπείς. Με τρομάζει. Όχι εγώ…Ποτέ…
Μάλλον…
Θύμισε μου να θυμάμαι κάθε μέρα. Γράψε μου για να γράφω. Σκέψου με για να σκέφτομαι. Πάλεψε για να παλέψω.
Οι συναυλίες δεν θέλουν –απόλυτα- πολυάριθμους συντελεστές. Ψυχή θέλουν.
Έχω;
