Υπάρχουν –δυστυχώς-
αυτές οι μέρες που πας για ύπνο και εικόνες , συζητήσεις και καταστάσεις γυρνάν
γύρω από τον άξονα σου εμποδίζοντας τον ύπνο σου. Έτσι σηκώνεσαι , ενώ ακόμα
νυστάζεις , φτιάχνεις έναν καφέ και κάθεσαι – ω τι έκπληξη!– στον υπολογιστή. Και
ξεκινάς να λες μια ιστορία.
Once upon a time….
Η λαχτάρα να ακούσεις και να δεις διασπάται σε δυο κόσμους ,
ο ένας πιο μακριά από τον άλλο. Ο πρώτος είναι δίπλα σου , είναι αληθινός και έχεις
την δυνατότητα να τον αγγίξεις. Όμως μια απότομη κίνηση μπορεί να τον κάνει θρύψαλα
ή να τον κάψει. Σου χαρίζει πολλά χαμόγελα και δάκρυα ισάξια της χαράς. Ο δεύτερος
είναι πολύ μακριά , σχεδόν άπιαστος μόνο που η χαρά και τα δάκρυα δεν έχουν μέτρο.
Δίνει απλόχερα χαμόγελα μέχρι να μοιράσει οδυνηρά χαστούκια.
Οδυνηρά; Τι θα πει οδυνηρά; Είναι κάτι που σου προκαλεί πόνο
, λύπη , αγωνία; Κάτι που δεν μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα; Τι; Και γιατί μια βίαιη
πράξη να αποβεί μοιραία; Πως μπορεί το περιβάλλον να σου επηρεάσει το μυαλό ,να
σου αλλάξει πέρα για πέρα τη ζωή και τον τρόπο σκέψης σου; Και αν αυτό είναι δυνατό
γιατί το αφήνουμε να μας καθοδηγεί;
Δεν τίθεται καν το ερώτημα για το ποιον κόσμο θα διαλέξω. Πες
το μοίρα , πεπρωμένο , πες το Θεό ή Δαίμονα , πες το λογική αλλά είναι ξεκάθαρο.
Μισό λεπτό , οι κόσμοι μπλέχτηκαν. Δεν έχω την δυνατότητα να
επιλέξω γιατί υπάρχει μόνο ένα παραμύθι. Αυτό που οι τρείς ήρωες μπερδεύονται . Ο ένας δεν γνωρίζει τίποτα για ότι
διαδραματίζεται , ίσως ελπίζει , ίσως περιμένει , αλλά οι δολοφονικές φιγούρες
που απομένουν, τον μπλέκουν όλο και πιο βαθιά. Μια σκιά προσπαθεί να τον ξεμπλέξει
χώνοντας το ολόγραμμα του όλο και πιο κάτω , στην αρχή της ιστορίας. Ενώ η άλλη
το ξεθάβει θέλοντας να ξύσει πληγές. Ποιανού; Δυο φιγούρες χορεύουν ή παλεύουν ή
σκοτώνονται. Και κάπου μακριά , μια τρίτη φιγούρα γελάει σατανικά και απομακρύνεται
από το πεδίο της μάχης. Μένει μόνη για λίγο μέχρι που πλησιάζει τους επόμενους
στόχους. Αγαπημένη φιγούρα , σηκώνει τα βάρη και τρέχει. Όμως πιο πίσω , οι εναπομείναντες
παλεύουν να κρατήσουν την μάχη ζωντανή. Ο ύμνος ακούγεται , πρέπει να
ξεκουραστούν , να βρουν τροφή , κάπου να κοιμηθούν με ασφάλεια. Θυμούνται , κάτω
από τον ουρανό , τα πρόσωπα των αντιπάλων όταν εκλέχθηκαν να συμμετάσχουν στο
λουτρό αίματος. Ξάφνιασμα , αγωνιά , δε το συνειδητοποιείς εύκολα. Θα πεθάνεις.
Τρέχεις να σώσεις και να σωθείς. Και μετά οι κανόνες αλλάζουν. Δυο θα επιβιώσουν.
Μέχρι οι κανόνες να αλλάξουν ξανά. Μόνο ένας θα ζήσει. Έχεις ήδη επιλέξει με
ποιόν θ μοιραστείς τον θρόνο , τη ζωή σου και τώρα…τώρα πρέπει να τον σκοτώσεις
και να γυρίσεις νικητής. Ξεχνάς τις φιγούρες με τις άχρωμες σκιές αλλά πάντα
μια θα υπερισχύει. Αποφασίζεις να χαρίσεις την νίκη. Δεν θα αντέξεις χωρίς να
βυθιστείς στις σκοτεινές χορογραφίες.
Το παραμύθι έγινε θρίλερ.
Μακάρι να ήταν άλλη μια ταινία. Μακάρι να με πλήρωναν να παίξω. Και μετά το κόκκινο
χαλί να έμοιαζε θολό μπροστά στα φλας. Αλλά τώρα είναι απλά το αίμα των θυμάτων.
Ή μήπως όλα αυτά είναι στο μυαλό μου;
Υ.Γ. Ίσως έχω επηρεαστεί λίγο από ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα , ίσως και όχι....
Με θανάσιμη και αιματηρή αγάπη , Στέλλα
