Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που περνάνε για λίγο από τις ζωές μας.
Ένας μήνας ή δυο. Και αυτό το χρονικό διάστημα αρκεί για να γίνουν ΟΙ άνθρωποι μας.
Μπορεί μετά το πέρας των 30 ημερών να εξαφανίζονται , να μη υπάρχουν καν στη λίστα
επαφών σου , όμως έχουν πάρει κάτι από εσένα. Και αυτό το «κάτι» δεν επιστρέφεται.
Θα μπορούσα να προσθέσω εδώ τη λέξη «γαμώτο».
Να φωνάξω πως θέλω τα κομμάτια μου πίσω. Ειδικά από τους ανθρώπους
της «μιας βραδιάς». Όμως ποιος ξέρει αν θα είναι ακέραια; Και αν είναι κομματιασμένα
, με γρατζουνιές και μελανιές. Έχουν αλλάξει , σίγουρα. Ίσως δε σε αναγνωρίζουν
πια , ίσως να μη σε συμπαθούν και να σε χλευάζουν.
Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή σου νιώθεις ένα
μικρό σπάσιμο στη μαύρη σου ψυχή , προσπαθείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου ή ότι
τέλος πάντων θα σε έκανε να εκφραστείς. Μετά αναλογίζεσαι το πόσο κράτησε η
γνωριμία , τις στιγμές σας και τον τρόπο που αυτός έφυγε. Γελάς. Γελάω. Δεν άξιζε
ούτε στιγμή.
Άβολες ερωτήσεις. Ερωτήσεις που δεν ξέρεις αν πρέπει να
θιχτείς ή απλά να αγνοήσεις. Και αν αναγκαστείς να απαντήσεις , θα πεις την αλήθεια
ή μήπως όχι;
Και αν το ψέμα σου είναι απλά για να καλύψεις την βρώμικη
πλευρά σου;
Όχι , όχι ψέματα. Σε τέτοιους ανθρώπους , όχι ψέματα. Γιατί
μετά σε κουβαλάν αιώνια μέσα τους και ξέρουν πως δεν είπες την αλήθεια. Και , εν
τέλει , δεν θα ήσουν ανακουφισμένος αν ήξερες πως υπάρχουν αληθινά σου κομμάτια
εκεί έξω;
Ξέρω ότι αξίζω. Δεν έχω μάθει ακόμα το γιατί , αλλά το ξέρω
, το νιώθω. Μου αξίζει να έρχομαι πρώτη στη ζωή μου. Όχι δεύτερη. Είναι
μαγευτικό να βλέπεις την πραγματικότητα από εκεί πάνω….στην κορυφή της ζωής σου.
Και ξέρεις πότε το πετυχαίνεις; Όταν παίρνεις τις σωστές αποφάσεις. Block and delete.
Και η ζωή μερικές φορές είναι τόσο εύκολη όσο και η μνήμη
των social media.
Αυτό που την δυσκολεύει είμαστε εμείς και το πείσμα μας να πονάμε για κάτι που
χάσαμε. Χάθηκε , υπήρξε αλλά χάθηκε. Και αυτό που πρέπει να κρατάμε είναι ότι
νιώσαμε όταν ήταν ζωντανό.
Ξεκινάς με αργές κινήσεις. Ρομποτικές. Συνεχίζεις ανεμίζοντας
τα πανιά της ευτυχίας σου και ξεχύνεσαι σε ένα αβυσσαλέο πόλεμο μεταξύ φίλων. Είναι
ένας πόλεμος που στο τέλος θα αγκαλιαστείς και θα πεις «ήταν υπέροχο , μπράβο μας»
Το να πατάς πάνω σε κάποιον για να ανέβεις στην κορυφή είναι
διεστραμμένο. Το να πατάς στις πλάτες φίλου για να ανέβεις και μετά να τον τραβήξεις
εκεί που είσαι είναι μαγεία. Γιατί μόνος σου στη κορυφή θα βαρεθείς και αργά ή
γρήγορα θα θελήσεις να κατέβεις. Και το άλμα σου δεν θα σε οδηγήσει ένα σκαλί κάτω
, αλλά στον πάτο.
Στροφές. Ίσως οι αδυναμία μου , ίσως το δυνατό μου σημείο. Και
ξέρω πως μέσα σε αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι δυνατός , όμορφος , πετυχημένος
, τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά.
Σιγή. Πάτημα. Παύση. Στροφή. Χέρια. Παύση. Ένταση. Βλέμμα
στο κοινό και ξεκινάς.
Όλοι όσοι είμαστε στην κορυφή αισθανόμαστε τον αισιόδοξο αέρα
να μας ηρεμεί. Τα φώτα να ακολουθούν μόνο εμάς και το πλήθος να φωνάζει το όνομα
μας. Και όταν ξυπνάμε και τα φώτα έχουν σβήσει , καταλαβαίνουμε πως το πλήθος ήταν
οι φίλοι μας και τα φώτα ήταν φακός. Και χαμογελάμε. Γιατί ξέρουμε πως δεν
χρειαζόμαστε λαμπερά κοστούμια και εκθαμβωτικά σκηνικά για να νιώσουμε για λίγο
ξεχωριστοί.
Αξίζω και το αποδεικνύω κάθε μέρα. Όχι σε σένα. Σε μένα.
Και τα φώτα σβήνουν. Και τα μάτια κλείνουν. Το entrelace πετυχαίνει
και εγώ σας καληνυχτίζω!
Στέλλα
