«Φόβος εγκατάλειψης»

  Παίρνεις ανάσα και πηδάς. Πέφτεις για μήνες , αιωρείσαι  πάνω από κάτι που σε τρομάζει παρόλο που το έχεις ξαναζήσει. Οι εμπειρίες σου άσχημες, οδυνηρές και η προσγείωση , μοναχική. Λίγα συναισθήματα πέταξαν , τα περισσότερα κρύφτηκαν καλά πίσω από τη ψυχή σου. Και σιγά , σίγα ξεθαρρεύουν και αναδύονται με κακία , θέλοντας να σε τραβήξουν στον πάτο.

«Τι θα γίνει;»

  Καλείσαι να θάψεις τον πόνο άλλων , ακόμα και τώρα. Οφείλεις να ξεχάσεις πως βρίσκεσαι στο κενό και να παλέψεις με δικούς σου δαίμονες. Όχι για σένα αλλά για να μην πληγώσεις κανέναν. Κάνεις βήματα σταθερά προς μια κατεύθυνση που ξέρεις καλά , όμως δεν είναι ο δρόμος που διάλεξες. Είσαι αναγκασμένος να αγγίζεις τα αγκάθια του χωματόδρομου σου , χωρίς το δικαίωμα να πονάς. Σαν να σου στερούν τις αισθήσεις σου για να σε οδηγήσουν σε έναν δρόμο ψεύτικο. Σε έναν κόσμο που απαγορεύεται να ξεσπάς τον πόνο σου , απαγορεύετε να μη χαμογελάς και να έχεις προβλήματα.  Καταδικάζεσαι εξαιτίας των άσχημων καταστάσεων σε αιώνια χαρά. «Και αν αντιδράσω;»

  Γίνεσαι το μαύρο πρόβατο. Σε δείχνουν και γυρνάνε τη πλάτη. Κάτι που θα κάνανε έτσι κι αλλιώς , απλά τους έδωσες το ‘βήμα’. Γίνεσαι αυτός που απέτυχε να ζήσει. Απέτυχε να γίνει σαν όλους τους άλλους. Πρέπει να φύγει.

 «Φόβος εγκατάλειψης»

Αν αυτό είναι που φοβάσαι , φύγε μακριά. Χωρίς να πληγώνεις όσους αγαπάς  , πληγώνοντας ταυτόχρονα και τον εαυτό σου. Ζήσε μόνος σε ένα κόσμο δικό σου… μόνο δικό σου.

Μια και μόνο λέξη , μια μικρή αποτυχία σε κάθε τομέα μπορεί να σε κάνει να επαναλαμβάνεις την ίδια σκηνή της ταινίας σου κάθε λεπτό Εκεί που πιστεύεις πως έχεις ξεχάσει , πως δε σε νοιάζει , ζεις ξανά και ξανά και ξανά την αποτυχία σου και βυθίζεσαι βαθιά στο μυαλό σου παγιδευμένος σε ασυνάρτητες , σχεδόν αυτοκτονικές σκέψεις που βιάζουν τη ψυχή και σαπίζουν το σώμα , αλλά και τη συνείδηση. Εγκλωβίζουν μόνο με τα αδύναμα χέρια τους τις άκρες της κλωστής σου και σε κατευθύνουν σε δρόμους που ποτέ δεν θα διάλεγες. Σε σκοτώνουν κάθε μέρα για να καταλήξεις να ζεις το θάνατο σου κάθε φορά και διαφορετικά . Να μη ξέρεις αν ο δρόμος σου έχει επιστροφή ή απλά θα περπατάς αιώνια στα γεμάτα αποτυχίες μονοπάτια σου. Και να μην ξέρεις αν αυτό που θες είναι να συνεχίσεις μέχρι το τέλος ή να κάτσεις στη μέση του δρόμου σου κλαίγοντας για το παρελθόν και νιώθοντας τύψεις που δεν έμαθες τι έχει μπροστά σου. Όμως είσαι τόσο εγωιστής που δεν θα παραδεχτείς το λάθος σου και θα κάτσεις εκεί , να γεμίζεις με άδεια δάκρυα τις λακκούβες του δρόμου σου, κάνοντας έτσι πιο εύκολο τον δρόμο τρίτων που επέλεξαν ως μέσο κατάκτησης του εαυτού τους , μια βάρκα.

Πρέπει να σταματήσεις να χτυπάς τον εαυτό σου. Όμως ζεις από αυτόν τον πόνο. Σου είναι οικείος και τον θεωρείς δικό σου. Δεν έμαθες να ζεις χωρίς αυτόν. Τον αποζητάς. Γιατί κάποιος , κάποτε φρόντισε να φύγει και να σε πονέσει. Δεν μπορείς να μην τον λατρεύεις. Είναι πάνω από τις δυνάμεις σου. Του είχες δώσει τη ψυχή σου , το βλέμμα σου , τα βράδια σου…

Όλοι φεύγουν , για αυτό θες να φύγεις πρώτος.

Αν μου πεις να μείνω , θα μείνω. Και αν φύγεις , θα περιμένω να γυρίσεις.

Απέτυχα. Πάλι.

Στέλλα

Αν ήσουν θύμα , γιατί έγινες θύτης;

 Παρακολουθώντας –ξανά- την ταινία «Η θάλασσα μέσα μου» , φαντάστηκα  τον εαυτό μου στη θέση του πρωταγωνιστή . Με φαντάστηκα καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι , ανίκανη να κινηθώ , ανίκανη να ζήσω όπως παλιά. Σκέφτηκα αν θα αποζητούσα τη λύτρωση και αν θα έκανα τα πάντα για να δεχτώ το φάρμακο που θα με έσωζε από την ίδια τη ζωή.

 Και ξαφνικά η εγωιστική πλευρά του εαυτού μου ισοπεδώνει κάθε ηθική σκέψη , συρρικνώνει τον πόνο , τον φόβο και την απελπισία των παραπληγικών ανθρώπων και φτιάχνει μια ιστορία έτσι ακριβώς όπως βολεύει εμένα. Τον άκαρδο εγωισμό μου.

 Σε μια κοινωνία χωρίς σωματικό πόνο , που το μόνο που έχει να διαχειριστεί ο άνθρωπος είναι το συναίσθημα του , όλοι έχουμε υπάρξει συναισθηματικά παράλυτοι. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω.

 Είναι αυτή η θύελλα που θολώνει το μυαλό και ανακατεύει τις σκέψεις κάνοντας τις να εισχωρούν σε μέρη που δεν πρέπει. Έτσι , σπάνε σιγά σιγά τα νεύρα που συνδέονται με τις κινήσεις σου και σε ακινητοποιούν. Ζεις καθηλωμένος από τον ίδιο τον εαυτό σου βασανίζοντας τις σκέψεις και τους γύρω σου. Χάνεις τον εαυτό σου γιατί ξέρεις πως ένα «ατύχημα» σε έφερε ως εδώ. Ίσως κάποιος άλλος , ξένος , να συνέβαλε στην προσωπική σου ταπείνωση. Με τη συγκατάθεση σου , πάντα.

 Τα πάντα αλλάζουν. Τα θύματα γίνονται θύτες γιατί πληγώθηκαν μια φορά και φοβούνται την απογοήτευση , ξανά. Και τα επόμενα θύματα θα γίνουν θύτες. Η εξημέρωση στην εποχή μας δεν έχει καμία υπόσταση. Όλοι αγριεύουν γιατί φοβούνται μη χαθούν.

  Μα η ώρα πλησιάζει. Θα βρεθείς σε ένα άδειο δωμάτιο που γυρίζει γύρω σου , σαν σε ταινία , και θα αναρωτιέσαι «τι κάνω;». Θα αναγκαστείς να γυρίσεις πολύ πίσω. Τότε που οι γονείς σου σε ανέβασαν σε μια τραμπάλα και απέναντι είχες ένα ξένο παιδάκια. Αμηχανία. Μόνο που τώρα εσύ είσαι ο γονέας. Τοποθετείς στη μια άκρη τη ζωή σου σε πλήρη σύγχυση γιατί κάτι της λείπει και απέναντι είναι κάτι άγνωστο. Μια άλλη ζωή , με το δηλητηριώδες φάρμακο που θα σου στερήσει τη ζωή , θα σου κόψει την ανάσα , όμως θα σε λύτρωση.

 Τότε , ναι , αν ήμουν στη θέση του Ραμόν θα επέλεγα να πεθάνω. Γιατί για μένα το φάρμακο μου είναι κάτι που με σκοτώνει και ταυτόχρονα με λυτρώνει , φέρνοντας με κάθε φορά στη ζωή. Οξύμωρο. Αληθινό.

 Αν δε μπορώ να ζήσω μια ουτοπική ζωή τότε κανείς δε μπορεί να μου στερήσει να ζω πεθαίνοντας. Κανείς δε μπορεί να με εμποδίσει να πληγώνομαι όποτε και από όποιον εγώ επιλέξω. Ξέρεις , ο πόνος που σου δημιουργούν οι άνθρωποι , ειδικότερα αυτοί που αγαπάς , έχει μια μαγεία. Σε κάνει να βλέπεις τα πάντα πιο σκοτεινά και στο σκοτάδι όλα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από τις σκιές και οι αισθήσεις σου ξαγρυπνούν μαζί σου νιώθοντας την κάθε ίνα που σε διαπερνά.

 Κάπως έτσι ζουν και οι σπίθες. Για λίγο. Γέννιουνται από την φωτιά , προσπαθούν να αγγίξουν το σκοτάδι , αν δε τα καταφέρουν χάνονται , αν πάλι τα καταφέρουν τότε δημιουργείται πυρκαγιά. Και η πυρκαγιά δεν είναι πάντα για κακό.

Στέλλα