Χωρίς αναπνοή

Βγαίνεις στο μπαλκόνι να ανασάνεις και ξαφνικά αρχίζει καταιγίδα. Προσπαθείς να μπεις μέσα , να προστατευτείς από την βροχή που σε ραπίζει και σε πονάει , σου παγώνει τη ψυχή. Η πόρτα έκλεισε από τη δύναμη του αέρα και κάποιος σε κλείδωσε εκεί. Να τρέμεις και να φοβάσαι , μόνος , χωρίς να ξέρεις ποιος και γιατί σε καταδικάζει. Και μέσα σου , νιώθεις τη καρδιά σου να χτυπά πιο δυνατά από το κανονικό. Σαν να βλέπεις μετά από καιρό το πρόσωπο που σου έχει λείψει....σαν να σε σημαδεύουν με όπλο...σαν να σου ζητάνε να τραβήξεις το καλώδιο που θα αφαιρέσει τη ζωή κάποιου που αγαπάς. Και μετά κενό. Σαν να μη νιώθεις....σαν να παίζεις κουτσό και να χοροπηδας σε κουτάκια που αναγράφουν τον πόνο , την θλίψη , το μίσος , το θυμό.

Πόσο θα ήθελα να ξέρω τι νιώθω.

Γιατί να μη μπορείς να ελέγξεις και να γνωρίσεις τον εαυτό σου και αυτά που νιώθεις; Δε μπορείς να χαράξεις μια λευκή ευθεία όταν κρατάς μαύρη κιμωλία και ένα ποτήρι κρασί. Μόνο μαύρα μοτίβα και σκιές θα δημιουργήσεις. Κανείς δεν είπε πως θα υπάρξει κάτι άσχημο , όμως όλοι ξέρουν πως δεν πλησίασες καν τον στόχο. Και κάπως έτσι σου φεύγει το ποτήρι από το χέρι , γίνεται θρύψαλα και αντηχεί στο μυαλό. Φεύγει η μέθη και μετανιώνεις για τις βραδινές σου πράξεις. Άλλα όχι για τα συναισθήματα που ένιωσες. Αρκεί να θυμηθείς τι ένιωσες.

Και τα ρούχα σου έχουν μουσκέψει από τη βροχή , δάκρυα στάζουν από τα μαλλιά σου και πέφτουν ρυθμικά στο αυλάκι που σχηματίστηκε στα πόδια σου. Το κεφάλι στα γόνατα , πιέζεις για να μη βλέπεις , να μη νιώθεις...Τρέμουν τα πόδια. Από το κρύο ή από τα συναισθήματα που ζητάνε να ελευθερωθούν; Τα δόντια χτυπούν μεταξύ τους ,σαν να προσπαθούν να κρατήσουν τη θερμοκρασία εκεί που πρέπει. Ο ουρανός ανοίγει και σου στέλνει το φως του. Μόνο αν φτάσεις στη πηγή , νομίζεις , πως θα νιώσεις την αλήθεια.

Θυμήσου τη πορεία σου... ήρθες εδώ να αναπνεύσεις και τώρα κρυώνεις , πεθαίνεις και αναζητάς συντροφιά. Ο αέρας λιγοστεύει και τα χείλη στεγνώνουν , ματώνουν και πονάνε από τη προσπάθεια να πουν τι νιώθουν. Και το μυαλό ταράζεται από την ανακάλυψη ότι εσύ χειραγωγησες τον άγνωστο να σε κλειδώσει έξω από τον εαυτό σου. Εσύ του έδωσες δύναμη να σε πετάξει εκεί , εσύ του παρέδωσες κλειδιά και ζωή για να μπει στο σπίτι σου.

Και η πόρτα ανοίγει. Και η ζέστη σε πνίγει. Και δεν είσαι πια αυτός που ήσουν. Σε άλλαξε η βροχή. Σε έκανε να μην έχεις αντοχή για τίποτα καινούργιο. Ξαπλώνεις με τα βρεγμένα ρούχα και σε παίρνει ο ύπνος. Μόνο εκεί είσαι αυτός που γνώριζες κάποτε , αυτός που δεν έκλαιγε με τα μηνύματα , αυτός που γελούσε πριν ακόμα υπάρξεις.



Πάω να κοιμηθώ , να σε ονειρευτώ....
http://www.youtube.com/watch?v=xxhXacuXv1g

Καληνύχτα
Στέλλα

Τα live της ζωής μας

Εξαιρετικές βραδιές ξεκινούν να περπατούν αργά. Δεν θέλουν να τελειώσουν τόσο γρήγορα και τόσο άδοξα. Βλέπουν το σημείο τερματισμού και μικραίνουν το βήμα , να κρατήσουν ζωντανό το λεπτό. Η ανάγκη αυτή γίνεται πληγή που στάζει πύον και τίποτα που να πλησιάζει την έννοια του συμπαθητικού δεν ανεμίζει στον αέρα. Δυσοσμία και θάνατος. Όχι από αυτούς που δεν ξαναγυρνάς ποτέ , από εκείνους τους στιγμιαίους που σε τρυπάν με καυτό κεντρί και τους νιώθεις μέχρι την νεκρανάσταση. Μάτια φλογερά δεν αγγίζονται , δεν τολμούν γιατί δεν ξέρουν πως θα αντιδράσουν. Ίσως ξεσκίσουν τα σωθικά τους ,ίσως τις σάρκες τους. Ακατόρθωτο να σβήσεις τα θέλω και να λυγίσεις τις υποσχέσεις.

  Και βούτηξε η χαρά στην αγωνία και η ανυπομονησία στον τρόμο. Δεν γίνεται να φύγουν αυτά που κατέκτησες , όμως πρέπει να δημιουργηθούν νέα κομμάτια. Πασχίζεις να γαντζωθείς από την σιγουριά και βλέπεις την αδυναμία να σε συγκλονίζει. Περπατάς υπνωτισμένος σε μια κατεύθυνση άγνωστη και νιώθεις πίσω σου τις λέξεις να ηχούν. Λέξεις που ακούγονται αστείες και όλοι γελάνε , όμως σε τρομάζουν. Τις εννοούν ή μήπως με ξέρουν καλύτερα; Και αν αυτή είναι η κατάληξη;

Μη μιλάς. Η σιωπή θα σου δώσει ό,τι επιθυμείς. Θα γεμίσει τα κενά σου και θα απαντήσει στις ερωτήσεις σου. Θα αφουγκραστείς τα αρώματα που ο άνεμος έστειλε για να σε μεθύσουν και θα δεχτείς την πρόκληση. Θα προσπαθήσεις κατασπαράξεις την  πηγή.

Με πονάς. Μη με σφίγγεις τόσο…. Δεν αναπνέω πια , δεν ζω. Μόνο καταπίνω ό,τι έμεινε από τον αέρα εκεί που άγγιζε η τελειότητα. Δεν είναι αλήθεια. Είναι πολύ καλό για να το αξίζω. Κάποιος θα μου πάρει τις λέξεις μου και θα τις μετατρέψει σε τρόμο. ΟΧΙ.

 Αν ξεχάσεις , οι πληγές θα χαθούν και θα ακολουθήσουν την κιθάρα. Η δυνατή φωνή θα σπέρνει ρίγη και η χορδές θα πάλλονται για να σε αγαπήσουν. Να σε καταφέρουν , να σε κάνουν να ερωτευτείς.

Και αν...εγώ ; Αν δεν καταφέρω να μάθω να παίζω τη μελωδία στο όργανο της ζωής; Αν με τυλίξει η νεράιδα και με διώξει από τους γνώριμους δρόμους; Αν όντως….; Δεν πρέπει . Υποσχέθηκα σε πολλά ζευγάρια μάτια. Κοίταξα πολύχρωμα παπούτσια και χαμογέλασα. Έτσι είναι αυτή η λέξη. Πολύχρωμη. Μόνο έτσι μπορώ να το ορίσω. Λίγη σκέψη ανάκατη με αγωνία και εγωισμό , πιτσιλιές αμηχανίας. Μη μου το ξαναπείς. Με τρομάζει. Όχι εγώ…Ποτέ…

Μάλλον…

Θύμισε μου να θυμάμαι κάθε μέρα. Γράψε μου για να γράφω.  Σκέψου με για να σκέφτομαι. Πάλεψε για να παλέψω. Οι συναυλίες δεν θέλουν –απόλυτα- πολυάριθμους συντελεστές. Ψυχή θέλουν.

Έχω;

Once upon a time

 Υπάρχουν –δυστυχώς- αυτές οι μέρες που πας για ύπνο και εικόνες , συζητήσεις και καταστάσεις γυρνάν γύρω από τον άξονα σου εμποδίζοντας τον ύπνο σου. Έτσι σηκώνεσαι , ενώ ακόμα νυστάζεις , φτιάχνεις έναν καφέ και κάθεσαι – ω τι έκπληξη!– στον υπολογιστή. Και ξεκινάς να λες μια ιστορία.

Once upon a time….

Η λαχτάρα να ακούσεις και να δεις διασπάται σε δυο κόσμους , ο ένας πιο μακριά από τον άλλο. Ο πρώτος είναι δίπλα σου , είναι αληθινός και έχεις την δυνατότητα να τον αγγίξεις. Όμως μια απότομη κίνηση μπορεί να τον κάνει θρύψαλα ή να τον κάψει. Σου χαρίζει πολλά χαμόγελα και δάκρυα ισάξια της χαράς. Ο δεύτερος είναι πολύ μακριά , σχεδόν άπιαστος μόνο που η χαρά και τα δάκρυα δεν έχουν μέτρο. Δίνει απλόχερα χαμόγελα μέχρι να μοιράσει οδυνηρά χαστούκια.

Οδυνηρά; Τι θα πει οδυνηρά; Είναι κάτι που σου προκαλεί πόνο , λύπη , αγωνία; Κάτι που δεν μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα; Τι; Και γιατί μια βίαιη πράξη να αποβεί μοιραία; Πως μπορεί το περιβάλλον να σου επηρεάσει το μυαλό ,να σου αλλάξει πέρα για πέρα τη ζωή και τον τρόπο σκέψης σου; Και αν αυτό είναι δυνατό γιατί το αφήνουμε να μας καθοδηγεί;

Δεν τίθεται καν το ερώτημα για το ποιον κόσμο θα διαλέξω. Πες το μοίρα , πεπρωμένο , πες το Θεό ή Δαίμονα , πες το λογική αλλά είναι ξεκάθαρο.

Μισό λεπτό , οι κόσμοι μπλέχτηκαν. Δεν έχω την δυνατότητα να επιλέξω γιατί υπάρχει μόνο ένα παραμύθι. Αυτό που οι τρείς ήρωες  μπερδεύονται . Ο ένας δεν γνωρίζει τίποτα για ότι διαδραματίζεται , ίσως ελπίζει , ίσως περιμένει , αλλά οι δολοφονικές φιγούρες που απομένουν, τον μπλέκουν όλο και πιο βαθιά. Μια σκιά προσπαθεί να τον ξεμπλέξει χώνοντας το ολόγραμμα του όλο και πιο κάτω , στην αρχή της ιστορίας. Ενώ η άλλη το ξεθάβει θέλοντας να ξύσει πληγές. Ποιανού; Δυο φιγούρες χορεύουν ή παλεύουν ή σκοτώνονται. Και κάπου μακριά , μια τρίτη φιγούρα γελάει σατανικά και απομακρύνεται από το πεδίο της μάχης. Μένει μόνη για λίγο μέχρι που πλησιάζει τους επόμενους στόχους. Αγαπημένη φιγούρα , σηκώνει τα βάρη και τρέχει. Όμως πιο πίσω , οι εναπομείναντες παλεύουν να κρατήσουν την μάχη ζωντανή. Ο ύμνος ακούγεται , πρέπει να ξεκουραστούν , να βρουν τροφή , κάπου να κοιμηθούν με ασφάλεια. Θυμούνται , κάτω από τον ουρανό , τα πρόσωπα των αντιπάλων όταν εκλέχθηκαν να συμμετάσχουν στο λουτρό αίματος. Ξάφνιασμα , αγωνιά , δε το συνειδητοποιείς εύκολα. Θα πεθάνεις. Τρέχεις να σώσεις και να σωθείς. Και μετά οι κανόνες αλλάζουν. Δυο θα επιβιώσουν. Μέχρι οι κανόνες να αλλάξουν ξανά. Μόνο ένας θα ζήσει. Έχεις ήδη επιλέξει με ποιόν θ μοιραστείς τον θρόνο , τη ζωή σου και τώρα…τώρα πρέπει να τον σκοτώσεις και να γυρίσεις νικητής. Ξεχνάς τις φιγούρες με τις άχρωμες σκιές αλλά πάντα μια θα υπερισχύει. Αποφασίζεις να χαρίσεις την νίκη. Δεν θα αντέξεις χωρίς να βυθιστείς στις σκοτεινές χορογραφίες.

  Το παραμύθι έγινε θρίλερ. Μακάρι να ήταν άλλη μια ταινία. Μακάρι να με πλήρωναν να παίξω. Και μετά το κόκκινο χαλί να έμοιαζε θολό μπροστά στα φλας. Αλλά τώρα είναι απλά το αίμα των θυμάτων.

Ή μήπως όλα αυτά είναι στο μυαλό μου;

Υ.Γ. Ίσως έχω επηρεαστεί λίγο από ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα , ίσως και όχι....

Με θανάσιμη και αιματηρή αγάπη , Στέλλα

Κορυφή

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που περνάνε για λίγο από τις ζωές μας. Ένας μήνας ή δυο. Και αυτό το χρονικό διάστημα αρκεί για να γίνουν ΟΙ άνθρωποι μας. Μπορεί μετά το πέρας των 30 ημερών να εξαφανίζονται , να μη υπάρχουν καν στη λίστα επαφών σου , όμως έχουν πάρει κάτι από εσένα. Και αυτό το «κάτι» δεν επιστρέφεται.

Θα μπορούσα να προσθέσω εδώ τη λέξη «γαμώτο».

Να φωνάξω πως θέλω τα κομμάτια μου πίσω. Ειδικά από τους ανθρώπους της «μιας βραδιάς». Όμως ποιος ξέρει αν θα είναι ακέραια; Και αν είναι κομματιασμένα , με γρατζουνιές και μελανιές. Έχουν αλλάξει , σίγουρα. Ίσως δε σε αναγνωρίζουν πια , ίσως να μη σε συμπαθούν και να σε χλευάζουν.

Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή σου νιώθεις ένα μικρό σπάσιμο στη μαύρη σου ψυχή , προσπαθείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου ή ότι τέλος πάντων θα σε έκανε να εκφραστείς. Μετά αναλογίζεσαι το πόσο κράτησε η γνωριμία , τις στιγμές σας και τον τρόπο που αυτός έφυγε. Γελάς. Γελάω. Δεν άξιζε ούτε στιγμή.

Άβολες ερωτήσεις. Ερωτήσεις που δεν ξέρεις αν πρέπει να θιχτείς ή απλά να αγνοήσεις. Και αν αναγκαστείς να απαντήσεις , θα πεις την αλήθεια ή μήπως όχι;

Και αν το ψέμα σου είναι απλά για να καλύψεις την βρώμικη πλευρά σου;

Όχι , όχι ψέματα. Σε τέτοιους ανθρώπους , όχι ψέματα. Γιατί μετά σε κουβαλάν αιώνια μέσα τους και ξέρουν πως δεν είπες την αλήθεια. Και , εν τέλει , δεν θα ήσουν ανακουφισμένος αν ήξερες πως υπάρχουν αληθινά σου κομμάτια εκεί έξω;

Ξέρω ότι αξίζω. Δεν έχω μάθει ακόμα το γιατί , αλλά το ξέρω , το νιώθω. Μου αξίζει να έρχομαι πρώτη στη ζωή μου. Όχι δεύτερη. Είναι μαγευτικό να βλέπεις την πραγματικότητα από εκεί πάνω….στην κορυφή της ζωής σου. Και ξέρεις πότε το πετυχαίνεις; Όταν παίρνεις τις σωστές αποφάσεις. Block and delete.

Και η ζωή μερικές φορές είναι τόσο εύκολη όσο και η μνήμη των social media. Αυτό που την δυσκολεύει είμαστε εμείς και το πείσμα μας να πονάμε για κάτι που χάσαμε. Χάθηκε , υπήρξε αλλά χάθηκε. Και αυτό που πρέπει να κρατάμε είναι ότι νιώσαμε όταν ήταν ζωντανό.

Ξεκινάς με αργές κινήσεις. Ρομποτικές. Συνεχίζεις ανεμίζοντας τα πανιά της ευτυχίας σου και ξεχύνεσαι σε ένα αβυσσαλέο πόλεμο μεταξύ φίλων. Είναι ένας πόλεμος που στο τέλος θα αγκαλιαστείς και θα πεις «ήταν υπέροχο , μπράβο μας»

Το να πατάς πάνω σε κάποιον για να ανέβεις στην κορυφή είναι διεστραμμένο. Το να πατάς στις πλάτες φίλου για να ανέβεις και μετά να τον τραβήξεις εκεί που είσαι είναι μαγεία. Γιατί μόνος σου στη κορυφή θα βαρεθείς και αργά ή γρήγορα θα θελήσεις να κατέβεις. Και το άλμα σου δεν θα σε οδηγήσει ένα σκαλί κάτω , αλλά στον πάτο.

Στροφές. Ίσως οι αδυναμία μου , ίσως το δυνατό μου σημείο. Και ξέρω πως μέσα σε αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι δυνατός , όμορφος , πετυχημένος , τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά.

Σιγή. Πάτημα. Παύση. Στροφή. Χέρια. Παύση. Ένταση. Βλέμμα στο κοινό και ξεκινάς.

Όλοι όσοι είμαστε στην κορυφή αισθανόμαστε τον αισιόδοξο αέρα να μας ηρεμεί. Τα φώτα να ακολουθούν μόνο εμάς και το πλήθος να φωνάζει το όνομα μας. Και όταν ξυπνάμε και τα φώτα έχουν σβήσει , καταλαβαίνουμε πως το πλήθος ήταν οι φίλοι μας και τα φώτα ήταν φακός. Και χαμογελάμε. Γιατί ξέρουμε πως δεν χρειαζόμαστε λαμπερά κοστούμια και εκθαμβωτικά σκηνικά για να νιώσουμε για λίγο ξεχωριστοί.

Αξίζω και το αποδεικνύω κάθε μέρα. Όχι σε σένα. Σε μένα.

Και τα φώτα σβήνουν. Και τα μάτια κλείνουν. Το entrelace πετυχαίνει και εγώ σας καληνυχτίζω!

Στέλλα

«Φόβος εγκατάλειψης»

  Παίρνεις ανάσα και πηδάς. Πέφτεις για μήνες , αιωρείσαι  πάνω από κάτι που σε τρομάζει παρόλο που το έχεις ξαναζήσει. Οι εμπειρίες σου άσχημες, οδυνηρές και η προσγείωση , μοναχική. Λίγα συναισθήματα πέταξαν , τα περισσότερα κρύφτηκαν καλά πίσω από τη ψυχή σου. Και σιγά , σίγα ξεθαρρεύουν και αναδύονται με κακία , θέλοντας να σε τραβήξουν στον πάτο.

«Τι θα γίνει;»

  Καλείσαι να θάψεις τον πόνο άλλων , ακόμα και τώρα. Οφείλεις να ξεχάσεις πως βρίσκεσαι στο κενό και να παλέψεις με δικούς σου δαίμονες. Όχι για σένα αλλά για να μην πληγώσεις κανέναν. Κάνεις βήματα σταθερά προς μια κατεύθυνση που ξέρεις καλά , όμως δεν είναι ο δρόμος που διάλεξες. Είσαι αναγκασμένος να αγγίζεις τα αγκάθια του χωματόδρομου σου , χωρίς το δικαίωμα να πονάς. Σαν να σου στερούν τις αισθήσεις σου για να σε οδηγήσουν σε έναν δρόμο ψεύτικο. Σε έναν κόσμο που απαγορεύεται να ξεσπάς τον πόνο σου , απαγορεύετε να μη χαμογελάς και να έχεις προβλήματα.  Καταδικάζεσαι εξαιτίας των άσχημων καταστάσεων σε αιώνια χαρά. «Και αν αντιδράσω;»

  Γίνεσαι το μαύρο πρόβατο. Σε δείχνουν και γυρνάνε τη πλάτη. Κάτι που θα κάνανε έτσι κι αλλιώς , απλά τους έδωσες το ‘βήμα’. Γίνεσαι αυτός που απέτυχε να ζήσει. Απέτυχε να γίνει σαν όλους τους άλλους. Πρέπει να φύγει.

 «Φόβος εγκατάλειψης»

Αν αυτό είναι που φοβάσαι , φύγε μακριά. Χωρίς να πληγώνεις όσους αγαπάς  , πληγώνοντας ταυτόχρονα και τον εαυτό σου. Ζήσε μόνος σε ένα κόσμο δικό σου… μόνο δικό σου.

Μια και μόνο λέξη , μια μικρή αποτυχία σε κάθε τομέα μπορεί να σε κάνει να επαναλαμβάνεις την ίδια σκηνή της ταινίας σου κάθε λεπτό Εκεί που πιστεύεις πως έχεις ξεχάσει , πως δε σε νοιάζει , ζεις ξανά και ξανά και ξανά την αποτυχία σου και βυθίζεσαι βαθιά στο μυαλό σου παγιδευμένος σε ασυνάρτητες , σχεδόν αυτοκτονικές σκέψεις που βιάζουν τη ψυχή και σαπίζουν το σώμα , αλλά και τη συνείδηση. Εγκλωβίζουν μόνο με τα αδύναμα χέρια τους τις άκρες της κλωστής σου και σε κατευθύνουν σε δρόμους που ποτέ δεν θα διάλεγες. Σε σκοτώνουν κάθε μέρα για να καταλήξεις να ζεις το θάνατο σου κάθε φορά και διαφορετικά . Να μη ξέρεις αν ο δρόμος σου έχει επιστροφή ή απλά θα περπατάς αιώνια στα γεμάτα αποτυχίες μονοπάτια σου. Και να μην ξέρεις αν αυτό που θες είναι να συνεχίσεις μέχρι το τέλος ή να κάτσεις στη μέση του δρόμου σου κλαίγοντας για το παρελθόν και νιώθοντας τύψεις που δεν έμαθες τι έχει μπροστά σου. Όμως είσαι τόσο εγωιστής που δεν θα παραδεχτείς το λάθος σου και θα κάτσεις εκεί , να γεμίζεις με άδεια δάκρυα τις λακκούβες του δρόμου σου, κάνοντας έτσι πιο εύκολο τον δρόμο τρίτων που επέλεξαν ως μέσο κατάκτησης του εαυτού τους , μια βάρκα.

Πρέπει να σταματήσεις να χτυπάς τον εαυτό σου. Όμως ζεις από αυτόν τον πόνο. Σου είναι οικείος και τον θεωρείς δικό σου. Δεν έμαθες να ζεις χωρίς αυτόν. Τον αποζητάς. Γιατί κάποιος , κάποτε φρόντισε να φύγει και να σε πονέσει. Δεν μπορείς να μην τον λατρεύεις. Είναι πάνω από τις δυνάμεις σου. Του είχες δώσει τη ψυχή σου , το βλέμμα σου , τα βράδια σου…

Όλοι φεύγουν , για αυτό θες να φύγεις πρώτος.

Αν μου πεις να μείνω , θα μείνω. Και αν φύγεις , θα περιμένω να γυρίσεις.

Απέτυχα. Πάλι.

Στέλλα

Αν ήσουν θύμα , γιατί έγινες θύτης;

 Παρακολουθώντας –ξανά- την ταινία «Η θάλασσα μέσα μου» , φαντάστηκα  τον εαυτό μου στη θέση του πρωταγωνιστή . Με φαντάστηκα καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι , ανίκανη να κινηθώ , ανίκανη να ζήσω όπως παλιά. Σκέφτηκα αν θα αποζητούσα τη λύτρωση και αν θα έκανα τα πάντα για να δεχτώ το φάρμακο που θα με έσωζε από την ίδια τη ζωή.

 Και ξαφνικά η εγωιστική πλευρά του εαυτού μου ισοπεδώνει κάθε ηθική σκέψη , συρρικνώνει τον πόνο , τον φόβο και την απελπισία των παραπληγικών ανθρώπων και φτιάχνει μια ιστορία έτσι ακριβώς όπως βολεύει εμένα. Τον άκαρδο εγωισμό μου.

 Σε μια κοινωνία χωρίς σωματικό πόνο , που το μόνο που έχει να διαχειριστεί ο άνθρωπος είναι το συναίσθημα του , όλοι έχουμε υπάρξει συναισθηματικά παράλυτοι. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω.

 Είναι αυτή η θύελλα που θολώνει το μυαλό και ανακατεύει τις σκέψεις κάνοντας τις να εισχωρούν σε μέρη που δεν πρέπει. Έτσι , σπάνε σιγά σιγά τα νεύρα που συνδέονται με τις κινήσεις σου και σε ακινητοποιούν. Ζεις καθηλωμένος από τον ίδιο τον εαυτό σου βασανίζοντας τις σκέψεις και τους γύρω σου. Χάνεις τον εαυτό σου γιατί ξέρεις πως ένα «ατύχημα» σε έφερε ως εδώ. Ίσως κάποιος άλλος , ξένος , να συνέβαλε στην προσωπική σου ταπείνωση. Με τη συγκατάθεση σου , πάντα.

 Τα πάντα αλλάζουν. Τα θύματα γίνονται θύτες γιατί πληγώθηκαν μια φορά και φοβούνται την απογοήτευση , ξανά. Και τα επόμενα θύματα θα γίνουν θύτες. Η εξημέρωση στην εποχή μας δεν έχει καμία υπόσταση. Όλοι αγριεύουν γιατί φοβούνται μη χαθούν.

  Μα η ώρα πλησιάζει. Θα βρεθείς σε ένα άδειο δωμάτιο που γυρίζει γύρω σου , σαν σε ταινία , και θα αναρωτιέσαι «τι κάνω;». Θα αναγκαστείς να γυρίσεις πολύ πίσω. Τότε που οι γονείς σου σε ανέβασαν σε μια τραμπάλα και απέναντι είχες ένα ξένο παιδάκια. Αμηχανία. Μόνο που τώρα εσύ είσαι ο γονέας. Τοποθετείς στη μια άκρη τη ζωή σου σε πλήρη σύγχυση γιατί κάτι της λείπει και απέναντι είναι κάτι άγνωστο. Μια άλλη ζωή , με το δηλητηριώδες φάρμακο που θα σου στερήσει τη ζωή , θα σου κόψει την ανάσα , όμως θα σε λύτρωση.

 Τότε , ναι , αν ήμουν στη θέση του Ραμόν θα επέλεγα να πεθάνω. Γιατί για μένα το φάρμακο μου είναι κάτι που με σκοτώνει και ταυτόχρονα με λυτρώνει , φέρνοντας με κάθε φορά στη ζωή. Οξύμωρο. Αληθινό.

 Αν δε μπορώ να ζήσω μια ουτοπική ζωή τότε κανείς δε μπορεί να μου στερήσει να ζω πεθαίνοντας. Κανείς δε μπορεί να με εμποδίσει να πληγώνομαι όποτε και από όποιον εγώ επιλέξω. Ξέρεις , ο πόνος που σου δημιουργούν οι άνθρωποι , ειδικότερα αυτοί που αγαπάς , έχει μια μαγεία. Σε κάνει να βλέπεις τα πάντα πιο σκοτεινά και στο σκοτάδι όλα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από τις σκιές και οι αισθήσεις σου ξαγρυπνούν μαζί σου νιώθοντας την κάθε ίνα που σε διαπερνά.

 Κάπως έτσι ζουν και οι σπίθες. Για λίγο. Γέννιουνται από την φωτιά , προσπαθούν να αγγίξουν το σκοτάδι , αν δε τα καταφέρουν χάνονται , αν πάλι τα καταφέρουν τότε δημιουργείται πυρκαγιά. Και η πυρκαγιά δεν είναι πάντα για κακό.

Στέλλα