Τρέχα

Η καθημερινότητα και ο χρόνος σε πιέζουν να ωριμάσεις. Να πετάξεις από πάνω σου το παιδικό χαμόγελο και να βουλιάξεις στις σκέψεις σου τρέμοντας και κλαίγοντας , πότε πραγματικά και πότε στο μυαλό σου. Σε πιέζουν να ζήσεις καταστάσεις που δε θες , που τις μισείς προτού μάθεις τι είναι. Προσπαθείς να τρέξεις , να κρυφτείς , αλλά γύρω σου υπάρχουν μόνο πέτρες. Πέτρες που σε ματώνουν και δεν έχεις το κουράγιο να τις εκτοξεύσεις. Ζεις λίγο και το αύριο δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει. Ακούς τα σκυλιά  να γρυλίζουν μέσα στη νύχτα και αναρωτιέσαι «ποιος έφυγε;»

  Κάθε βράδυ , πριν τα μάτια κλείσουν , πέφτει η αυλαία και βλέπεις μπροστά σου ανθρώπους που τη μέρα φοβάσαι να σκεφτείς. Βλέπεις αυτούς που σε πλήγωσαν , που σε πρόδωσαν , αλλά βλέπεις και αυτούς που δεν θα ξαναδείς. Βλέπεις αυτούς που αγάπησες , που λάτρεψες , που δε γνώρισες ποτέ αλλά έκλαψες για αυτούς , βλέπεις αυτούς που δε θυμάσαι πια αλλά ξέρεις ότι υπήρξαν. Όλοι αυτοί ζουν μπροστά σου τις ιστορίες που πλάθεις για αυτούς και χαμογελούν. Γιατί στις δικές σου ιστορίες δεν υπάρχει πόνος. Σε παίρνει ο ύπνος και ξέρεις πως δεν είσαι μόνος , αλλά είσαι. Γιατί κανείς δε γυρνάει.

 Κοιμάσαι και βλέπεις τον εαυτό σου σε ένα όμορφο , κατάμαυρο πιάνο να αξίζει τα πλήκτρα , να ξεχύνονται επιβλητικές μελωδίες που σχηματίζουν μορφές και χορεύουν. Ανοίγουν τα χέρια και το βλέμμα στον ουρανό και κάνουν ένα μεγάλο αβέβαιο βήμα. Προσγειώνονται στη ψυχή και σφίγγουν τη καρδιά μέχρι να στάξει αίμα.

 Φαντάζεσαι τον εαυτό σου να κλείνει τα φώτα και να τρέχει σε ένα άδειο , σκοτεινό διάδρομο. Κανείς δε κυνηγάει πια κανένα. Απλά τρέχεις και δε κοιτάς πίσω . ίσως λίγο. Και πάλι δε βλέπεις τίποτα. Ξέρεις πως δε θα σταματήσεις  ποτέ. Δε θέλεις. Φοβάσαι μήπως βαρεθείς και έτσι θέτεις ένα στόχο που κινείται με σταθερή ταχύτητα μπροστά σου

 «Θα σε πιάσω , θα σε αγγίξω , δε θα σ’ αφήσω να φύγεις. Με πονάς και με λυτρώνεις , με κατατρώς και με ζωντανεύεις , δε σε θέλω δίπλα μου , μα δε μπορώ να σε φανταστώ μακριά μου. Θέλω να με καταλάβεις αλλά τότε θα τρομάξεις , θα με προσπεράσεις και θα φύγεις προς τα πίσω. Τότε θα σταματήσω να τρέχω. Δε θα έχω στόχο. Δε θα έχω πνοή. Θα σε πιάσω.

  Θα κλέψω λίγη απ’ τη λάμψη σου και θα τη βάλω στα μάτια μου. Δε θα σε πληγώσω. Θα το κάνω αθόρυβα και υπάκουα. Θα εκτελέσω την εντολή μου και θα γυρίσω πίσω σε μένα έχοντας κάτι δικό σου μαζί μου.

  Θα σε έχω μαζί μου , μέσα στα μάτια μου και σε μια μάχη σκοτεινή , θα ζητήσω από τους εχθρούς μου να σε αφήσουν να φύγεις. Θα ξεριζώσω τα μάτια μου και θα τα δώσω όπου εσύ μου πεις , γιατί τα μάτια σου , μάτια μου , με κρατάν στην πορεία μου. Τρέχω.

  Μετά θα χαθώ και θα γυρίσω πίσω , εκεί που έχει ήδη ξημερώσει και τα μάτια μου είναι στη θέση τους , όχι όμως τα δικά σου. Θα ξυπνήσω σε ένα μέρος ζεστό και θα κρυώνω , σε ένα κρεβάτι μαλακό μα θα πονάω. Ακουμπώντας τα πόδια στο έδαφος θα κουνιέμαι αριστερά και δεξιά , σαν να έχει άνεμο , και θα γράφω τη δική μου μουσική χωρίς να ξέρω πως , θα παίζω το δικό ρόλο χωρίς να είμαι ηθοποιός και θα χορεύω σαν να μην έχει αύριο. Θα εξαφανίζω τον κόσμο και θα τον κάνω δικό μου. Θα χαιρετώ τους ανθρώπους μου , τα όνειρα και τις πράξεις μου , θα αγκαλιάζω την θλίψη μου και θα γυροφέρνω τη μοναξιά μου. Μέχρι να ξυπνήσω και πάλι»

 Αυτή τη φορά γελάς και χλευάζεις τον εαυτό σου.

Φαντασία. Μεγάλη αγάπη , δύσκολος σύμμαχος , γενναίος αντίπαλος. Σε κάνει  να δημιουργείς εικόνες , καταστάσεις και συζητήσεις που ποτέ δε θα ζήσεις. Και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ. Η φαντασία που δε θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Η ιστορία που δε θα βγει ποτέ στο φως της δημοσιότητας! 

Εύχομαι το 2013 να αφήσει πίσω του τον πόνο και να φέρει μόνο χαμόγελα!

Στέλλα!

Για να μη πονάς

  Ονειρεύεσαι μια στιγμή. Την πλάθεις στο μυαλό σου και απλά περιμένεις. Περιμένεις να γίνει πράξη. Να βιώσεις με κάθε κύτταρο του σώματός σου τα συναισθήματα που ένιωθες , την χαρά , την έξαψη , το καρδιοχτύπι και γιατί όχι ; και τα δάκρυα χαράς!

Και τώρα τι; Κλαις. Αλλά όχι από χαρά. Κλαις γιατί το μυαλό σου κάνει ταξίδια που η πραγματικότητα δεν αντέχει , γιατί όλο σου το είναι ζει για μια στιγμή , την βάζει πάνω από όλες τις αισθήσεις σου και περιμένει. Γιατί εσύ είσαι εκεί και περιμένεις πως μέχρι και στο τελευταίο δευτερόλεπτο κάτι θα ανατραπεί! Όμως , τίποτα δεν ανατρέπεται! «Γιατί όταν κάνεις σχέδια , οι ανώτερες δυνάμεις σε βλέπουν και γελάνε ειρωνικά».

  Πρέπει να μείνεις , εκεί , χαμογελώντας αδιάφορα , να κάνεις πως σε ενδιαφέρουνν τα πάντα , ενώ το μόνο που σε νοιάζει είναι το σενάριο σου. Ξέρεις ακριβώς τι θα έλεγες…αν! Σου μιλάνε και συ κουνάς το κεφάλι. Φέρνεις το ποτήρι στα χείλη και κάνεις που ακούς. Δεν ακούς. Ζεις σε έναν άλλο κόσμο. Σε έναν κόσμο που παίζετε η δική σου παράσταση! Γιατί είναι τόσο δύσκολο οι άνθρωποι να μπουν στα παραμύθια μας; Γιατί δυσκολεύονται να μας κάνουν ευτυχισμένους για λίγο , μόνο για λίγο; Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μας πληγώνουν , χωρίς καν να το ξέρουν;

  Γιατί , θυμώνεις και απομακρύνεσαι χωρίς να πεις κουβέντα. Όμως ο άλλος δεν καταλαβαίνει το γιατί και φεύγει. Φαύλος κύκλος. Και συ κλείνεσαι και ανοίγεσαι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου , αλλά «κάνεις» πως ανοίγεσαι στους άλλους. Γίνεσαι ο ψυχαγωγός τους , ο κλόουν τους και όλοι πιστεύουν στην ευτυχία. Κανείς όμως δεν μπορεί να μπει στο μυαλό σου. Ευτυχώς.

 Χαμογέλα (ενώ παίζεις στο μυαλό σου την ταινία σου) , πιάσε την κουβέντα και δείξε ενδιαφέρον (ενώ παίζεις στο μυαλό σου την ταινία σου) , γνώρισε νέους ανθρώπους (ενώ παίζεις στο μυαλό σου την ταινία σου) και όταν θα καταφέρεις να βγάλεις από το μυαλό σου τους πρωταγωνιστές νιώσε τύψεις που εγκατέλειψες ένα έργο δικής σου παραγωγής. Πέσε πάλι στις αλυσιδωτές σου σκέψεις και ξέθαψε το παρελθόν σιγά και βασανιστικά. Και εκεί μπροστά στο ανίδεο κοινό σου , ξέσπασε σε μια θύελλα λέξεων και σκέψεων που μπερδεύονται με φωνές , δάκρυα και αρρυθμίες.

  ΚΑΨΕ τη ζωή σου! Κάνε σκόνη τα θέλω σου και νιώσε την υποταγή στην δύναμη της σκέψης. Ξάπλωσε στα παγωμένα χέρια του εκτελεστή σου και ζήτα του να σου αφαιρέσει την ζωή. Αν το κάνει σ’αγαπά. Αν όχι δε σε αγάπησε ποτέ. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν θα πρέπει να μείνεις ή να περιμένεις να σε διώξουν. Όχι γιατί υπάρχουν πληγές , αλλά επειδή φοβάσαι μην πονέσεις. Και προτιμάς να σπείρεις εσύ τον πόνο; Ναι! ΟΧΙ! Βάλε φωτιά στη ζωή μου! Άλλαξε με. Με έχεις ήδη αλλάξει. Δεν ξέρεις σε τι κατεύθυνση βαδίζεις αλλά  ξέρεις πως και αυτή η οδός αλλά και η προηγούμενη που απέρυψες είναι λάθος.

  Τα λόγια μου συγκρούονται. Σαν τη λογική με το συναίσθημα. Σαν κάποιο διαγώνισμα που το απαντάς στην τύχη. Μόνο που στην ζωή υπάρχει αρνητική βαθμολογία. Δε τερματίζεις ποτέ! Απλά ζεις ξανά και ξανά τα λάθη σου μέχρι να τα ξεπεράσεις. Και τα ξεπερνάς μόνο όταν πας για ύπνο χωρίς σκέψεις.

 Αποτυγχάνεις και το ζεις κάθε μέρα. Κάθε μέρα πονάς το ίδιο και λίγο παραπάνω. Χτυπάς το κορμί σου για να διώξεις τον πόνο του μυαλό. Και τα καταφέρνεις. Παίρνεις φόρα και κάνεις το κεφάλι σου ένα με την ύλη. Και χαίρεσαι. Δεν σκέφτεσαι. Αιμορραγείς αλλά χαμογελάς. Και οι σκέψεις επανέρχονται.