Είναι πέντε το πρωί. Οι μπαλάντες παίζουν και οι σκέψεις
είναι θετικές και αρνητικές , φιλοσοφικές θα έλεγα. Κανείς στο μυαλό μου. Μόνο
ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που ακροβατεί μεταξύ της φθοράς και της αφθαρσίας
γιατί αυτό έχει επιλέξει. Ένας άνθρωπος που είναι μαζί μου στις πέντε και 8 το
πρωί και μιλάει για πράγματα που βγαίνουν από άλλους κόσμους.
-Έχω τραβήξει τον κλήρο μου από καιρό
-Και τι έλεγε το χαρτί σου;
-Να συνεχίσω και ας καώ. Γιατί η πτώση πονάει αλλά δεν είμαι
από αυτούς που σέρνονται , είμαι από αυτούς που πετάνε.
-Η ζωή μας είναι ένα αιώνιο κάψιμο...με κάθε μορφή ζωής που
υπάρχει μέσα μας απλά καιγόμαστε! αυτή είναι η μοίρα μας! όμως εμείς επιλέγουμε
αν θα κάψουμε την πέτσα μας ή την καρδιά μας
-Εσύ τι επιλεγείς;
-Θέλω να καίω την καρδιά μου... γιατί μόνο οι αναμνήσεις
μένουν
-Ας καεί...άχρηστα συναισθήματα...στο κενό πέφτουν ας μην δουλευόμαστε...άλλοι
φτιαχτήκαν για να αγαπούν κ άλλοι για να αγαπιούνται...έτσι το βλέπω εγώ...
-Προτιμώ να αγαπάω , γιατί έτσι είμαι σίγουρη για τα συναισθήματα
μου
-Και για πόσο θα αντέξεις;
-Μέχρι να τελειώσουν και οι στάχτες μου
-Να μη μείνει τίποτα από σένα;
-Αυτά μεταβιβάζονται... όσοι υπήρξαν εκεί μέσα θα έχουν κάτι
από μένα , ακόμα και αν δεν το θέλουν πια
-Αν έως είμαι στάχτες... ας με ξεχάσουν αν ήθελαν κάτι από μένα
θα με είχαν προλάβει πριν καώ...
-Ακριβώς.. για αυτό θέλω να αγαπάω και δε με νοιάζει τόσο αν
με αγαπούν , γιατί ξέρω πως εγώ προσπάθησα
-Συμφωνώ αλλά που και που πρέπει να σε πιάνει το παράπονο για
την αδικία που υπάρχει
-Όχι που και που , πάντα
-Που και που απλά το αφήνεις να βγει στην επιφάνεια
-Και είναι κάτι βραδιές σαν τη σημερινή που θες να ρωτήσεις «γιατί»
και δεν είναι κανένας εκεί να σου απαντήσει
-ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΡΕ…ας γίνω κομμάτια για αυτό που μου τρώει την ψυχή
, για τίποτα άλλο ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.
-Και τι σου τρώει την ψυχή;
-Το ξέρω , το νιώθω , το βλέπω αλλά δεν μπορώ να το πω ή να
το γράψω
-Δεν ξερώ τι είναι αυτό που σου τρώει την ψυχή , ξερώ μονό
πως μπορείς να το φας και συ
-Μπορώ αλλά δεν θέλω
, θέλω να το νιώθω , να με τρώει μέχρι να μην μπορώ.
-Τότε αυτό που σε τρώει δεν είναι τίποτα άλλο από τον ίδιο
σου τον εαυτό.
-Το ξέρω πάντα αυτός είναι. Υποφέρω γιατί είμαι εγώ.
-Αυτή είναι η γλυκά όμως... φαντάσου να μην ήσουν εσύ , να παίζεις
έναν ρολό...
-Όχι ρόλους γαμωτό , βαρέθηκα με τους ρόλους.
-Για αυτό σου λέω...η ευλογιά της ψυχής μας είναι η ιδία η ψυχή
μας.
-Μεγάλο πράγμα η ψυχή. Χαίρομαι που επιτέλους κατάλαβα πως είμαι
από αυτούς που έχουν.
-Εγώ πάντα το ήξερα πως έχεις... ξέρεις αυτοί που αρνουνται είναι αυτοί που
"πάσχουν" πιο πολύ"Όχι δεν είμαι γκέι" χέσε μας ρε πούστη , αφού φοράς γόβες...
δεν ξερώ αν με πιάνεις
-Χαχαχαχα , εντάξει ΚΛΑΙΩ
.....................................................
.....................................................
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φεύγουν αλλά μένουν για πάντα. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που είναι εδώ και έχουν φύγει προ πολλού. Είναι στο χέρι μας να διαλέξουμε ποιους ανθρώπους θέλουμε δίπλα μας.
Εκείνο το βράδυ , αυτή η συζήτηση , αυτή και άλλη μια πάλι με το ίδιο πρόσωπο , με λέξεις ίσως λίγο πιο τρελές από ότι συνήθως με έκαναν να καταλάβω πως μόνος δεν είσαι αλλά γίνεσαι. Με έκαναν να καταλάβω πως λίγα πράγματα αξίζουν πραγματικά. Όμως υπάρχουν κάποια πράγματα που για να σωθούν χρειάζονται δυο και εγώ μόνη μου δεν μπορώ να σβήσω φωτιές και να ξανά φυτέψω δέντρα.
Όλα τελειώνουν. Στιγμιαία.
Έκανα ένα λάθος για κάποια άτομα. Θέλησα να τους αποχαιρετήσω , ενώ θα είναι ΠΑΝΤΑ εδώ!
Με αγάπη ,
Στέλλα
