Υποσχέσου

Όταν κλείνω τα μάτια μου σκεπτόμενη πως θα αρχίσω  αυτή την φορά να αποτυπώνω τις σκέψεις μου , μπερδεύομαι. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες , πρόσωπα και λέξεις που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους , αλλά παρόλα αυτά επηρεάζουν τα χρώματα γύρω μου.

 Οι μέρες γεμίζουν από γεγονότα και αδειάζουν από συναισθήματα. Λανθασμένες αποφάσεις σε στέλνουν σε δρόμους που δεν γνωρίζεις και τελικά προκύπτει ένα μεγάλο αδιέξοδο , ένα λάθος που θες να ξανά κάνεις. Δρόμοι ατελείωτοι με λακκούβες που διαλύουν τα παλιά λεωφορεία. Η ησυχία διαδέχεται τη ταραχή και η στεριά τη θάλασσα που παίρνει μακριά την ευτυχία και προσφέρει τη μελαγχολία που  τόσο μου  λείπει και με τρομάζει.

 Η μοναξιά σε ρίχνει σε παράξενους βυθούς. Σε αναγκάζει να κολυμπήσεις σε σκέψεις που ίσως να μη θέλεις να αντιμετωπίσεις και σε νερά που σου παγώνουν το είναι σου.

Όμως το χειρότερο είναι πως αντιμετωπίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό και είναι η στιγμή που δεν μπορείς να αρνηθείς πια πως έπεσες στην ίδια παγίδα , που ξέρεις πως δεν πρέπει να πεις τη λέξη «μοναδικότητα» και όμως τη λες. Είναι η στιγμή που οι ελπίδες ξεπηδούν από τα σκοτεινά πηγάδια του Αιγαίου και παίρνουν μακριά την κυνικότητα , την λογική και τις αντικαθιστούν με αυτό που λέμε μαγεία , αγάπη , λατρεία , συνεχή σκέψη.

 Είναι ο φόβος που τρώει το είναι σου γιατί ξέρεις πως έχεις την ευθύνη για την σωτηρία μιας ζωής , όμως δεν μπορείς να της αρνηθείς κάτι που ίσως να την κάνει ευτυχισμένη. Αν αυτό που θέλει είναι ένα φιλί από την αδρεναλίνη γιατί να της το στερήσω;

 Είναι το χιούμορ που μπορεί να καταστρέψει τα πάντα και το τίποτα , γιατί τα γούστα περπατούν χέρι χέρι χωρίς να αγγίζονται , σαν τις καρδιές που ακουμπούν η μια πάνω στην άλλη και ακούν τους χτύπους τους χωρίς να έρχονται σε ουσιαστική επαφή.

  Μου λείπεις ήδη.

 Είναι οι κουβέντες που βγαίνουν αβίαστες όμως τα ψέματα δεν αφήνουν το μυαλό να πει τις αλήθειες που ξέρεις και ξέρω. Και έχεις ένα κόμπο στο λαιμό που τον νιώθεις να στενεύει. Πνίγεσαι στην αλήθεια σου αλλά ζεις το ψέμα σου.

 Ορίζεις τη σημαίνει ζωή. Και όταν συνειδητοποιείς πως η ανάσα , οι χτύποι της καρδιάς , τα βλέμματα , οι νότες , οι στίχοι , οι ήχοι και η ανυπομονησία είναι συνώνυμα της τότε ξέρεις πως πρέπει να προσέχεις. Την τελευταία φορά έπεσες σε έναν βούρκο , θες να τον αποφύγεις ; ή θα κάνεις τη βουτιά;

 Άλλωστε σου έχω πει πως είμαστε μονάδες ατόμων που τυχαίνει να ενωθούμε. Και η ένωση αυτή γίνεται για κάποιον λόγο , για να εκπληρώσουμε αυτά που δεν μπορεί να μας προσφέρει η «μοναδικότητα». Καλοπέραση , συναισθηματικό δέσιμο , κουβέντα , γέλια , σοβαρότητα , γελοιότητα. Ένας μόνο άνθρωπος δεν μπορεί να τα γεμίσει όλα.

  Όμως…όμως , όπως και πάλι έχω ξανά πει , οι άνθρωποι χωρίς τη ζωή τους είναι άδεια κουτιά αναψυκτικού. Άχρηστα , χωρίς νόημα ύπαρξης και με μια τρύπα στην κορυφή τους. Γίνονται έρμαια του αέρα και καταλήγουν σε μια γωνία μακριά από όλα αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο.

 Τι είναι το ιδανικό για σένα; Ίσως ένας κόσμος γεμάτος αγάπη και ανασφάλεια. Ίσως όμως και μια ζωή γεμάτη μοναξιά και σκέψη. Συνδυασμός δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα ζούσαμε ουτοπικά , αλλά ακόμα και τα παραμύθια έχουν τους σκοτεινούς ήρωες , τους αληθινούς ήρωες.

 Δε μπορώ να σε κουράσω άλλο. Βλέπω στο βλέμμα σου την αγάπη αλλά ξεχωρίζω και την υπομονή που τελειώνει. Σου υπόσχομαι πως δε θα αλλάξω , αλλά υποσχέσου μου πως θα με σταματήσεις πριν είναι πολύ αργά.


Στέλλα