Είχα καιρό να γράψω , ίσως γιατί είχαν καιρό να με ακολουθήσουν
μαύρες σκιές που είναι οι μόνες που με κάνουν να αναζητώ ένα κομμάτι χαρτί και ένα
στυλό.
Βρίσκομαι σε δίλημμα
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με οδήγησε σε αυτές τις λέξεις , δεν ξέρω καν αν είναι
λόγοι σοβαροί ή απλά το μυαλό μου πεθύμησε λίγη θλίψη.
Διχάζομαι.
Πώς να ξεδιψάσεις δυο ηφαίστεια που είναι έτοιμα να εκραγούν;
Που φλέγονται; Πώς να γιατρέψεις τα λόγια που για άλλους φεύγουν και για άλλους
μένουν;
Διχάζομαι.
Αν τελικά η φράση «όποιος το λέει είναι» που λέγαμε μικροί ,
δεν είναι απλός μια παιδιάστικη ατάκα; Αν τελικά η μόνη διέξοδος σου ήταν να
αμυνθείς προτού νιώσεις την απειλή; Αν το μόνο που ήθελες ήταν να τονώσεις τον
πεσμένο εγωισμό σου; Και τώρα; Τώρα που ο εγωισμός σου δεν ανέβηκε επίπεδο , οπλίστηκες
λέξεις βαριές , σιδερένιες. Λέξεις. Μόνο οι λέξεις πονάνε. Όλα τα άλλα ταξιδεύουν
και φεύγουν , εξατμίζονται!
Μόνο μια λέξη
τριγυρνά στο μυαλό μου. Δεν την εννοούσε. Το ξέρω. Μια λέξη και μια στιγμή.
Διαφορετικές εικόνες , μέρες , καταστάσεις , ίδιο συναίσθημα και έτσι μπλέκονται
η μια μέσα στην άλλη και φαίνεται πόσο άρρηκτα συνδεδεμένες είναι δυο ζωές και
φαίνεται η γραμμή από την πτώση. Δεν θα υπάρξει επιστροφή. Αυτό το ξέρω. Το
κατανοώ και δεν ελπίζω. Καμία βελτίωση.
Καλούμαι να διαλέξω.
Πεπρωμένο ή σιγουριά;
Προς τα πού γέρνει η ζυγαριά μου;
Οι πράξεις μου δείχνουν έναν δρόμο , τον οποίο λατρεύω , όμως
τι είναι αυτό που πραγματικά θέλω να ακολουθήσω; Ποια είναι η αλήθεια; Μόνο εγώ
την ξέρω , όμως την έχω ξεχάσει .
Είναι μέρες που
συλλογίζομαι αν τα ‘πρέπει’ ακολουθούν τα ‘θέλω’ μας ή αν τα ‘θέλω’ ακολουθούν τα ‘πρέπει’
μας. Στην δική μου περίπτωση , κατέληξα , πως τα ‘πρέπει’ μου ΓΙΝΟΝΤΑΙ ‘θέλω’
γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.
Μια βραδιά σαν αυτή
κοιτώ ξανά τον ουρανό και εύχομαι να μη σε δω. Ξέρω πως αυτός που λάμπει δίπλα
στο χλωμό χαμόγελο είσαι εσύ και πως αν σε δω θα λυγίσω. Δεν θα έχω πια δίλημμα.
Όλα τα άλλα θα είναι ασήμαντα και θα καώ από το νερό σου.
Δεν ήσουν εκεί. Ευχαριστώ. Τελικά με ξέρεις πολύ καλύτερα από
ανθρώπους που είναι εδώ.
------Λένε πως ο κάθε μορφή καλλιτέχνης θέλει να αναγνωριστεί
με κάθε τρόπο. Αν αυτό που κάνω εγώ σε αυτές τις σελίδες είναι τέχνη , τότε δε
ζητάω αναγνώριση.
Ήδη το μυαλό μου είναι πιο καθαρό και οι λύσεις έρχονται.
Δεν γίνεται να τις μοιραστώ , είναι δικές μου. Θα κρατήσω και κάτι για μένα και
έτσι ο ύπνος μου θα είναι αβίαστος και ήρεμος , ξανά.------
Στέλλα
