Αυτό έδω.

Αυτό το κενό το έχω ξανά νιώσει. Σχεδόν είναι κανόνας.

Κοιμάμαι και ο ύπνος μου είναι ανάστατος. Και ξέρω πως μέσα στο σκοτάδι υπάρχει μια σκιά. Δεν είναι κάποιος κλέφτης. Ένας επίδοξος δολοφόνος είναι που μου αδειάζει τη ψυχή και με κάνει να κολυμπάω στο κενό. Για ακόμα μια φορά.

Το πρωί έχει έρθει και η χαρά ξαναγυρνά , το Όνειρο έχει ξεχαστεί.

Μέχρι τη στιγμή που γίνεται πραγματικότητα και το de ja vous σκίζει το μυαλό μου.

Τουλάχιστον τώρα δεν πονάω , το είχα νιώσει πριν λίγο και όλα είναι καλά.

Άλλωστε όλα έδειχναν προς αυτόν τον δρόμο. Το υποσυνείδητο μου με προειδοποιούσε και εγώ ήμουν έτοιμη.

1 , 2 ,3 ,4 ,5 αυτές είναι οι φορές που ένιωσα το μαχαίρι να με πονά. Η πρώτη ίσως λίγο πιο πολύ.

Μεγάλωσα. Άντεξα. Τι λες; Θα αντέξω και τώρα;

Σε κάθε περιπέτεια έβλεπα το μέλλον να επουλώνει τις πληγές , όμως τώρα ξέρω πως δεν έχει ανοίξει καν. Ένιωσα το κενό και το νιώθω αλλά η δύναμη της συνηθείας με κάνει να μη το υπολογίζω.

Το μυστικό είναι ένα. Να δέχεσαι με χαμόγελο τα χτυπήματα. Το μέσα σου θα κλαίει όμως πάντα το πρόσωπο σου έχει την ικανότητα να ξεγελά και σένα τον ίδιο.

Χαμογέλα. Τίποτα δεν τελειώνει αν εσύ δεν το έχεις επιλέξει. Μπορεί να μη το είχες καταλάβει αλλά η αντίδραση σου είναι αυτή που καθορίζει το μέλλον σου.

Η αντίδραση σου ορίζει τα ιδανικά τις αξίες και τις αρετές σου. Αν τις έχεις ακόμα.

Αντίο δεν θα πω. Ξέρω πως δεν έχουν τελειώσει ακόμα.

Δεν θα πω τίποτα. Ότι είχα να πω το είπα.

Και με λέξεις και με πράξεις και με κινήσεις.

Ίσως ένα ευχαριστώ. Που ήσουν εσύ και όχι κάποιος άλλος.

Ευχαριστώ λοιπόν.

Ξέρεις. Τώρα θα πρέπει να ξέρεις πως αυτές οι λέξεις είναι για σένα.

Μη ψάχνεις να βρεις τρύπες πιο κάτω. Δεν θα βρεις. Αυτό εδώ είναι το πηγάδι μου. Ψάξε να βρεις τα ερωτηματικά σου.

Ναι είναι για σένα.

http://www.youtube.com/watch?v=fpvw0B_vALY&feature=related 

Στέλλα

Χωρις λογια να πράξεις , χωρίς πράξεις να πεις

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν..

Είναι οι στιγμές που είσαι στα καλύτερά σου  και ξαφνικά δεν είσαι

Είναι οι στιγμές που δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου , όχι επειδή πονάς αλλά επειδή σκέφτεσαι πως θα ήταν αν..

Είναι οι στιγμές που τα φώτα ενός αυτοκινήτου που πλησιάζει σου φαίνονται λυτρωτικά και το τράνταγμα σου ακούγοντας την κόρνα του , αποκρουστικό.

Είναι εκείνες οι στιγμές που  αναρωτιέσαι ποιο είναι εκείνο το συναίσθημα που νιώθεις την ώρα που τα πόδια σου δεν πατούν στη γη και βλέπεις τα πάντα γύρω σου να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Στιγμές που ένα γλίστρημα στο κενό σου μοιάζει η μόνη λύση αλλά η λογική αντιδρά!

Και σκέφτεσαι , αν είχα αντιδρασει αλλιώς; Αν κατάπινα τα φώτα και ένιωθα την ελευθερία της πτώσης; Αν άφηνα το σώμα και το μυαλό να γλιστρήσει στο άπειρο;

Απλά σκέψεις.

Άλλωστε η μοναξιά είναι ο μόνος λόγος και ο μόνος τρόπος να οδηγήσεις τον εαυτό σου στο αποκορύφωμα..

Ποιο είναι το αποκορύφωμα; Αυτό που επιλέγει ο καθένας μόνος του. Το τέλος και η αρχή του.

Δεν θέλω να διαβάσεις αυτές τις γραμμές. Γιατί απλά δεν έχω ανάγκη τη σκέψη σου. Τα Φώτα του αυτοκίνητου σου θέλω , για να φωτίσουν για λίγο το μυαλό μου και ύστερα να το πάρουν μακριά.

Πόσο δειλοί;

Κανείς δεν είναι ικανός να νιώσει την αλήθεια. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να τη πει. Και όμως πάλι ο χαμένος θα είσαι εσύ.

Λάθος μου.

Μεγάλο.

Ποτέ τελειώνει;

Σύντομα… Το βλέπεις το τέλος που πλησιάζει. Το νιώθεις και το αγαπάς… Ένα νέο αύριο ξημερώνει και συ θα είσαι αλλού.. σε λίγο

Στο υπόσχομαι.



Στέλλα