Ο παππους σου ηταν προσφυγας,ο πατερας σου μεταναστης και εσυ εισαι ρατσιστης;;

Πόσο φυσιολογικό είναι να ευδοκιμεί σε τέτοιο βαθμό ο ρατσισμός στη χώρα μας;
Πόσο απολίτιστοι είμαστε;
Όταν εκλέγεις μόνος σου,αυτούς που οι πρόγονοι σου έκαναν κόπο για να διώξουν,
ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΣΟΥ.
Πόσο λογικό μπορεί να θεωρηθεί,να σκοτώνεις κάποιον επειδή πιστεύεις ότι θα σε σκοτώσει;
Πόσο λογικο μπορει να θεωρηθει,να σκοτώνεις καποιον επειδή ειναι διαφορετικός απο σένα;
Σίγουρα δεν είναι άγιοι όλοι οι μετανάστες,
αλλά ποιός είσαι εσύ να αποφασίσεις πότε θα βάλεις τέλος στη ζωή τους;
Γιατί τα βάζεις μόνο με τους μετανάστες;;
Γιατί οι Έλληνες εγκληματίες δεν είναι στο στόχαστρο σου;
Τι θα έκανες αν έπρεπε να μεταναστεύσεις σε μια άλλη χώρα;;
Πώς θα σου φαινόταν η καχυποψία όλων απέναντι σου;
Γιατί θεωρείς το λευκό χρώμα ανώτερο όλων;
Σταμάτα να κρίνεις τους ανθρώπους από
το χρώμα τους,το ύψος τους,το βάρος τους,τη θρησκεία τους..
Τα περισσότερα απο αυτά δεν τα έχουν επιλέξει οι ίδιοι..
Σταμάτα να είσαι θύμα την προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης..
Δεν ενδιαφέρονται για σένα,σε χρησημοποιούν..
Τι σε κάνει να πιστεύεις πως όλοι οι μετανάστες είχαν ως σκοπό της ζωής τους
να βρίσκονται στην Ερμού και να πουλάνε ρολόγια,
να τριγυρνάν από παραλία σε παραλία να πουλάνε γυαλιά κ.τ.λ.;
Όχι φίλε μου,δε σου φταίει ο μετανάστης που δεν έχεις δουλειά,
ξέρουμε καλά και οι δύο ότι τις δουλειές που κάνουν αυτοί και με το μισθό που παίρνουν,
δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να τις κάνεις εσύ..
Το να βρίσκεις έναν αποδιοπομπαίο τράγο είναι εύκολο,
και ποιός άλλος θα είναι από τα εύκολα θύματα;
Σκέψου ποιός ευθύνεται που είναι εδώ,
σκέψου πως κάποιοι πλουτίζουν εις βάρος τους.
Πιστεύω ότι πολλοί έχετε πρόβλημα με το μεγάλο αριθμό των παράνομων μεταναστών σε όλη την Ελλάδα,αλλά κυρίως στο κέντρο της Αθήνας..
Φταίνε οι μετανάστες κύριοι;;
Ή μηπως φταίει το κράτος;;
Οι περισσότεροι μετανάστες που ξεκινάν μόνοι τους να βρουν ένα διέξοδο στα προβλήματα τους,δεν εχουν σκοπό να έρθουν στην Ελλάδα και να γίνουν κλέφτες,φονιάδες,βιαστές κ.τ.λ.
Θέλουν να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή,χωρίς να πειράξουν κανέναν.
Επιπλέον,μεγάλο ποσοστό τους θέλει να μεταβεί σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα,
κάτι που θα ήταν δυνατό αν η κυβέρνηση Σημίτη δεν είχε υπογράψει τη συνθήκη "Δουβλίνο ΙΙ",
η οποία προβλέπει την παραμονη των λαθρομεταναστων στη χώρα εισόδου αλλά και την..... ΑΜΕΣΗ μεταφορά και ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ σε αυτή (χώρα εισόδου)
όσων εισήλθαν από αυτήν σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Επομένως θα ήταν καλό να ανοίξεις τα μάτια σου και να εντοπίσεις το πραγματικό πρόβλημα,
αντί να τα βάζει συνεχώς με τους μετανάστες..

Και μη ξεχνάς,
Ρατσισμός είναι ο πολιτισμός των ηλιθίων. :)
Μέλια

   

Κόκκινος δρόμος

Περπατάς σε ένα λευκό δάσος και χαμογελάς , νιώθεις ελεύθερος και βλέπεις ίσια μπροστά σου να ξετυλίγεται το άπιαστο και ξέρεις πως μπορείς να το αγγίξεις . Μυρίζεις την ευτυχία και ονειρεύεσαι. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα για να ξανά γευτείς αυτό το άρωμα , όμως κάτι σου ξενίζει. Σε διαπερνά ένα ρίγος από την μεταλλική αυτή γεύση. Αίμα. Γυρνάς τρομαγμένος και σαστισμένος , πίσω σου βλέπεις να σε καταδιώκει λάβα αίματος. Κόκκινη σαν την φωτιά του μυαλού σου και εχθρική σαν τα συναισθήματα σου.

Δεν υπακούς σε αυτό που ορίζει η λογική. Δεν τρέχεις μακριά μέχρι να φτάσεις στην λύτρωση. Δεν ακολουθείς το μονοπάτι της σιωπής , της γαλήνης , του λευκού φωτός. Τρέχεις κοντά στον κίνδυνο. Παλεύεις με τις αιματηρές φλόγες και γεύεσαι το ίδιο σου το αίμα. Το ξέρεις πως φοβάσαι αλλά δεν το νιώθεις. Δεν υπάρχεις. Χάνεσαι στα ερωτήματα σου και ξεσπάς σε ένα βίαιο τρέξιμο νομίζοντας πως έτσι θα σπάσεις τις αντιστάσεις σου. Πέφτεις σε έναν πελώριο τοίχο που είναι χτισμένος από σένα. Εσύ καταστρέφεις το εγώ σου , τον τρόπο διαφυγής σου και ρίχνεσαι πάλι εναντίον του. Καταπίνεις την άθλια γεύση σου και προσπαθείς να γυρίσεις πίσω. Δεν μπορείς. Πρέπει να τελειώσεις αυτό που άρχισες.

Σταματάς. Πρέπει να σκεφτείς το επόμενο βήμα σου. Η μοναδική λύση είναι να χτυπήσεις τον αντίπαλό σου , τον εαυτό σου εκεί που ξέρεις πως θα πονέσει περισσότερο. Ανοίγεις το στόμα σου για να μιλήσεις , μα αντί για λέξεις , μόνο φλόγες οργής ξεπηδούν από μέσα σου. Παρακολουθείς τον εχθρό να πάλετε και νομίζεις πως έχεις νικήσει. Μέχρι την στιγμή που ο «άλλος» καταφέρνει να σε σκοτώσει με λέξεις και πράξεις. Τότε μόνο καταλαβαίνεις πως η μάχη γέρνει προς το μέρος του. Εγωισμός. «Θα νικήσω» ξεστομίζεις. «Δεν προσπαθείς αρκετά» ουρλιάζει. Αχαριστία.

Και τότε νιώθεις να φλέγεσαι και το κορμί σου αλλάζει σύσταση , γίνεται ρευστό με πέτρινες δυνάμεις και ορμάς. Θες να παίξεις μα δεν θες να χάσεις. Κάνεις ένα βήμα μπροστά και ακούς την Γη να σπα σε κομμάτια. Ξαφνιάζεσαι από την δύναμή σου , όταν συνειδητοποιείς πως ο αντίπαλος ήταν αυτός που έσπασε την καρδιά σου.

Δεν έχεις άλλη επιλογή. Απλά σηκώνεις το βλέμμα , τον κοιτάς στα μάτια και ορκίζεσαι αιώνια υπόταξη. Μέσα σου ξέρεις πως η εκδίκηση δεν αργεί.

Λίγο αργότερα σηκώνεις το χέρι σου και ξεριζώνεις με αυτό την καρδιά του «άλλου» , την σφίγγεις μέσα στην χούφτα σου για να την κάνεις δική σου. Και κείνη σπάει. Εσύ , γεμάτος αίματα , τον παρακολουθείς να πέφτει και διαβάζεις στα μάτια του το μίσος.

Κατάφερες να σκοτώσεις τον αγαπημένο σου εχθρό και μετά σκότωσες τον εαυτό σου.

Η αχαριστία πηγάζει από τον εγωισμό ή ο εγωισμός από την αχαριστία;