Παράλληλοι μεσημβρινοί

Πόσο εύκολο είναι τελικά να ζεις διπλή ζωή; Και αν όντως είναι εύκολο γιατί οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν διαφορετικές , καλοραμμένες ζωές.

Είναι τόσο εύκολο να σκαρώσω μια στιχομυθία και να στην πω. Να σου δώσω την εντύπωση πως είμαι ανώτερη από σένα , να σου δείξω πως δεν με νοιάζει τι λες και τι αισθάνεσαι.

Ψέμα.

Μπορώ εύκολα να σου πω ένα όμορφο παραμύθι για να κοιμηθείς , να πέσεις σε έναν λήθαργο και αν το θελήσω , μόνο τότε , μπορείς να ξυπνήσεις.

Ψέμα.

Αργότερα όμως θα γυρίσω στο σπίτι μου , στην πρώτη μου ζωή , θα αλλάξω πρόσωπο και θα πω στον εαυτό μου την αλήθεια.

Θα πω αυτά που δεν μπόρεσα , δεν ήθελα ή δεν ήξερα πώς να στα πω.

Μα το χειρότερο είναι πως θα πείσω τον εαυτό μου πως ότι σου είπα είναι αλήθεια. Είναι αλήθεια πως δεν έχω κάποιο πρόβλημα μαζί σου , είναι αλήθεια πως πέρασα καλά χθες , είναι αλήθεια πως δεν με ενοχλείς.

Ψέμα.

Θα σε κάνω να λατρέψεις το παραμύθι μου και μετά θα πείσω το είναι μου να συμμετάσχει σε αυτό. Σχεδόν θα σε κατηγορώ που δεν παίρνεις μέρος στην μέθη μου.

Κάτω από τα βήματα μου θα τρίζει το σανίδι , αυτό του θεάτρου που παίζω , και έξω από την είσοδο θα υπάρχει η επιγραφή «Είσοδος ελεύθερη» .

Θα ζω μια διπλή ζωή.

Τη μέρα θα σου λέω ιστορίες με ωραίο τέλος και το βράδυ…το βράδυ θα βυθίζομαι στον ρόλο μου και θα τον μελετάω , μέχρι να γίνει σάρκα και να κολλήσει στο δέρμα.

Θα…θα…θα…

Πόσα «θα» μπορεί να χωρέσει μια ζωή άραγε; Διπλή ζωή.

Πίστεψε το ψέμα σου , πίστεψε το , αρκεί να μη σε τραβήξει στον πάτο. Είναι λάθος αυτό που λένε πως αν φτάσεις στο τέλος , μετά αρχίζει η ανύψωση. Λάθος. Πόσο λάθος; Κανείς δεν έχει δει το έδαφος να χωρίζεται στα δύο και να σε τραβάει στην άβυσσο; Δεν πλησίασε κανείς στο σημείο να ζει πεθαίνοντας κάθε λεπτό ; Ποιος δεν ακούμπησε στον τοίχο νιώθοντας την καρδία του να χαράζει τον τοίχο καθώς έπεφτε με το κεφάλι κάτω ; Ποιος ήταν αυτός που κοίταξε ψηλά και δεν είδε το κενό να μεγαλώνει και το λάθος να του κλείνει τα μάτια;

Όποιος και αν είναι αυτός ας έρθει μπροστά μου να του πω το δικό μου παραμύθι.

Να του εξηγήσω τι πάει να πει λάθος , πόνος , ψέμα , μίσος και αγάπη.

Κανείς; Ποτέ;

Πότε; Πότε θα έρθεις;;

Αυτό , αυτό  ζω . Αυτό σκοτώνω χωρίς τη θέληση μου.

Δεν ξέρω τίποτα πια. Δεν ξέρω τι χτυπάω και ποιόν κυνηγάω;

Το εγώ μου ίσως.

Θα το συναντήσω όμως .

Στους παράλληλους μεσημβρινούς.

Στέλλα

Σε μισω

Δυσκολεύομαι να γράψω , δεν έχω το κουράγιο να εκφράσω αυτά που νιώθω στο χαρτί. Πονάει. Με κάνει να ντρέπομαι για μένα , με κάνει να φοβάμαι για το τι θα συνειδητοποιήσω όταν εκφραστώ. Το μυαλό μου στενεύει και οι λευκές σελίδες παραμένουν λευκές. Έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που υπάρχει μέσα μου. Το λευκό είναι το χρώμα της αγνότητας , της απόλυτης ηρεμίας.

Αρχίζω να γράφω , το στυλό στάζει μελάνι και μόνο τότε παρατηρώ πως είναι κόκκινο. Λερώνομαι και προσπαθώ να ξεφορτωθώ τα σημάδια , μα δεν μπορώ. Ξεφεύγω. Πάλι δεν γράφω. Τώρα είναι πιο δύσκολο από ποτέ.

Πάθος και ηρεμία παλεύουν πάνω στο χαρτί , παλεύουν μέσα μου. Μάχη που από τα πρώτα λεπτά ξέρεις ποιος θα επικρατήσει.

Πετάω με μίσος , με οργή το κόκκινο στυλό στον απέναντι τοίχο και αρπάζω ένα άλλο. Μαύρο.

Πάλι το μαύρο στην ζωή μου , στο χαρτί μου.

Γράφω πάλι.

Λέξεις , φράσεις..

Τα κόκκινα σημάδια ακόμα στα χέρια μου.

Πιάνω τον εαυτό μου να φωνάζει στο άδειο σπίτι.

Με ακούω να λέω κάτι σαν «Σε μισώ» και ξαφνιάζομαι.  Δεν ξέρω καν σε ποιόν αναφέρομαι , δεν ξέρω γιατί. Γιατί φωνάζω; Γιατί μισώ; Αλλά το ποιο παράξενο από όλα είναι πως μέσα μου , στην επιφάνεια του εγώ μου , ξέρω πως λατρεύω.

Λατρεύω αυτό που μισώ. Ξέρω πως είμαι ευλογημένη που υπάρχει , που μπορώ να το νιώσω και να πιστέψω πως ίσως κάποια στιγμή τα λόγια γίνουν πράξη και ίσως απλά είναι στιγμές.

Στιγμές που θα μισώ και θα αγαπώ για πάντα.

Αφήνω το στυλό και τριγυρίζω στο άδειο σπίτι. Σταματάω απότομα εκεί που παλιά ήταν ο καθρέπτης.

Ποια είναι αυτή με τα κόκκινα δάκρυα απέναντι μου; Πως μπήκε εδώ μέσα;

Το μελάνι από τα χέρια μου δεν υπάρχει πια.

*Thanx John*

Στέλλα