Τρέμω. Ή πονάω. Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς συμβαίνει με το σώμα μου. Νιώθω την καρδιά μου να πάλετε άρρυθμα και αναπνέω με δυσκολία. Φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο πολύ. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πως όταν θα τα ανοίξω όλα θα είναι αλλιώς.
Τίποτα.
Ακόμα τρέμω. Ακόμα φοβάμαι. Τα ξανακλείνω. Βλέπω το μαύρο κενό και μετά κόκκινες κουκίδες που όσο πάει πληθαίνουν , γίνονται μεγαλύτερες και παίρνουν σχήματα. Κάτι γράφουν. Δεν ξεχωρίζω τι ακριβώς… «Μοναξιά» ; «Τέλος» ; «Απελπισία» ; κάτι τέτοιο….
Όταν ήμουν πιο μικρή είχα διαβάσει κάπου μια φράση που με είχε γοητεύσει… «Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να έχεις τόσους ανθρώπους δίπλα σου και να νιώθεις μόνος» .Τότε είχα καταλάβει πόσο άσχημα ένιωθε ο άνθρωπος που το είπε , όμως ίσως να μην είχα κατανοήσει απόλυτα τι ακριβώς εννοούσε…Τότε..
Και τώρα ξαφνικά ξέρω. Ναι ξέρω.
“ Μην με αφήσεις ποτέ μόνη “ σχεδόν ουρλιάζω. Και ποιος μ ‘ακούει; Δεν υπάρχει κανείς εκεί που φωνάζω. Όλοι έχουν βρει ένα καταφύγιο και κανένα δεν χωράει την δική μου ψυχή.
Αλήθεια έχω ψυχή;
Ή μήπως ξέχασα να αγοράσω; Ή μήπως δεν θα έπρεπε να έχω;
Εγώ φταίω . Εγώ που φροντίζω για τις ψυχές των άλλων και ξεχνάω τη δική μου.
ΟΧΙ! Είμαι μια απαίσια εγωίστρια. Τι σημασία έχει μια άχαρη ψυχή σε σχέση με τόσες άλλες; Συγνώμη που σκέφτηκα για ένα λεπτό , μόλις ένα λεπτό ,την άλλη ψυχή. Δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ.
Ακόμα τρέμω ,κρυώνω και ζεσταίνομαι , ακόμα φοβάμαι.
Ακόμα πονάω…
Ακούς;
Στέλλα
