Τρέχα

Η καθημερινότητα και ο χρόνος σε πιέζουν να ωριμάσεις. Να πετάξεις από πάνω σου το παιδικό χαμόγελο και να βουλιάξεις στις σκέψεις σου τρέμοντας και κλαίγοντας , πότε πραγματικά και πότε στο μυαλό σου. Σε πιέζουν να ζήσεις καταστάσεις που δε θες , που τις μισείς προτού μάθεις τι είναι. Προσπαθείς να τρέξεις , να κρυφτείς , αλλά γύρω σου υπάρχουν μόνο πέτρες. Πέτρες που σε ματώνουν και δεν έχεις το κουράγιο να τις εκτοξεύσεις. Ζεις λίγο και το αύριο δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει. Ακούς τα σκυλιά  να γρυλίζουν μέσα στη νύχτα και αναρωτιέσαι «ποιος έφυγε;»

  Κάθε βράδυ , πριν τα μάτια κλείσουν , πέφτει η αυλαία και βλέπεις μπροστά σου ανθρώπους που τη μέρα φοβάσαι να σκεφτείς. Βλέπεις αυτούς που σε πλήγωσαν , που σε πρόδωσαν , αλλά βλέπεις και αυτούς που δεν θα ξαναδείς. Βλέπεις αυτούς που αγάπησες , που λάτρεψες , που δε γνώρισες ποτέ αλλά έκλαψες για αυτούς , βλέπεις αυτούς που δε θυμάσαι πια αλλά ξέρεις ότι υπήρξαν. Όλοι αυτοί ζουν μπροστά σου τις ιστορίες που πλάθεις για αυτούς και χαμογελούν. Γιατί στις δικές σου ιστορίες δεν υπάρχει πόνος. Σε παίρνει ο ύπνος και ξέρεις πως δεν είσαι μόνος , αλλά είσαι. Γιατί κανείς δε γυρνάει.

 Κοιμάσαι και βλέπεις τον εαυτό σου σε ένα όμορφο , κατάμαυρο πιάνο να αξίζει τα πλήκτρα , να ξεχύνονται επιβλητικές μελωδίες που σχηματίζουν μορφές και χορεύουν. Ανοίγουν τα χέρια και το βλέμμα στον ουρανό και κάνουν ένα μεγάλο αβέβαιο βήμα. Προσγειώνονται στη ψυχή και σφίγγουν τη καρδιά μέχρι να στάξει αίμα.

 Φαντάζεσαι τον εαυτό σου να κλείνει τα φώτα και να τρέχει σε ένα άδειο , σκοτεινό διάδρομο. Κανείς δε κυνηγάει πια κανένα. Απλά τρέχεις και δε κοιτάς πίσω . ίσως λίγο. Και πάλι δε βλέπεις τίποτα. Ξέρεις πως δε θα σταματήσεις  ποτέ. Δε θέλεις. Φοβάσαι μήπως βαρεθείς και έτσι θέτεις ένα στόχο που κινείται με σταθερή ταχύτητα μπροστά σου

 «Θα σε πιάσω , θα σε αγγίξω , δε θα σ’ αφήσω να φύγεις. Με πονάς και με λυτρώνεις , με κατατρώς και με ζωντανεύεις , δε σε θέλω δίπλα μου , μα δε μπορώ να σε φανταστώ μακριά μου. Θέλω να με καταλάβεις αλλά τότε θα τρομάξεις , θα με προσπεράσεις και θα φύγεις προς τα πίσω. Τότε θα σταματήσω να τρέχω. Δε θα έχω στόχο. Δε θα έχω πνοή. Θα σε πιάσω.

  Θα κλέψω λίγη απ’ τη λάμψη σου και θα τη βάλω στα μάτια μου. Δε θα σε πληγώσω. Θα το κάνω αθόρυβα και υπάκουα. Θα εκτελέσω την εντολή μου και θα γυρίσω πίσω σε μένα έχοντας κάτι δικό σου μαζί μου.

  Θα σε έχω μαζί μου , μέσα στα μάτια μου και σε μια μάχη σκοτεινή , θα ζητήσω από τους εχθρούς μου να σε αφήσουν να φύγεις. Θα ξεριζώσω τα μάτια μου και θα τα δώσω όπου εσύ μου πεις , γιατί τα μάτια σου , μάτια μου , με κρατάν στην πορεία μου. Τρέχω.

  Μετά θα χαθώ και θα γυρίσω πίσω , εκεί που έχει ήδη ξημερώσει και τα μάτια μου είναι στη θέση τους , όχι όμως τα δικά σου. Θα ξυπνήσω σε ένα μέρος ζεστό και θα κρυώνω , σε ένα κρεβάτι μαλακό μα θα πονάω. Ακουμπώντας τα πόδια στο έδαφος θα κουνιέμαι αριστερά και δεξιά , σαν να έχει άνεμο , και θα γράφω τη δική μου μουσική χωρίς να ξέρω πως , θα παίζω το δικό ρόλο χωρίς να είμαι ηθοποιός και θα χορεύω σαν να μην έχει αύριο. Θα εξαφανίζω τον κόσμο και θα τον κάνω δικό μου. Θα χαιρετώ τους ανθρώπους μου , τα όνειρα και τις πράξεις μου , θα αγκαλιάζω την θλίψη μου και θα γυροφέρνω τη μοναξιά μου. Μέχρι να ξυπνήσω και πάλι»

 Αυτή τη φορά γελάς και χλευάζεις τον εαυτό σου.

Φαντασία. Μεγάλη αγάπη , δύσκολος σύμμαχος , γενναίος αντίπαλος. Σε κάνει  να δημιουργείς εικόνες , καταστάσεις και συζητήσεις που ποτέ δε θα ζήσεις. Και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ. Η φαντασία που δε θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Η ιστορία που δε θα βγει ποτέ στο φως της δημοσιότητας! 

Εύχομαι το 2013 να αφήσει πίσω του τον πόνο και να φέρει μόνο χαμόγελα!

Στέλλα!

Για να μη πονάς

  Ονειρεύεσαι μια στιγμή. Την πλάθεις στο μυαλό σου και απλά περιμένεις. Περιμένεις να γίνει πράξη. Να βιώσεις με κάθε κύτταρο του σώματός σου τα συναισθήματα που ένιωθες , την χαρά , την έξαψη , το καρδιοχτύπι και γιατί όχι ; και τα δάκρυα χαράς!

Και τώρα τι; Κλαις. Αλλά όχι από χαρά. Κλαις γιατί το μυαλό σου κάνει ταξίδια που η πραγματικότητα δεν αντέχει , γιατί όλο σου το είναι ζει για μια στιγμή , την βάζει πάνω από όλες τις αισθήσεις σου και περιμένει. Γιατί εσύ είσαι εκεί και περιμένεις πως μέχρι και στο τελευταίο δευτερόλεπτο κάτι θα ανατραπεί! Όμως , τίποτα δεν ανατρέπεται! «Γιατί όταν κάνεις σχέδια , οι ανώτερες δυνάμεις σε βλέπουν και γελάνε ειρωνικά».

  Πρέπει να μείνεις , εκεί , χαμογελώντας αδιάφορα , να κάνεις πως σε ενδιαφέρουνν τα πάντα , ενώ το μόνο που σε νοιάζει είναι το σενάριο σου. Ξέρεις ακριβώς τι θα έλεγες…αν! Σου μιλάνε και συ κουνάς το κεφάλι. Φέρνεις το ποτήρι στα χείλη και κάνεις που ακούς. Δεν ακούς. Ζεις σε έναν άλλο κόσμο. Σε έναν κόσμο που παίζετε η δική σου παράσταση! Γιατί είναι τόσο δύσκολο οι άνθρωποι να μπουν στα παραμύθια μας; Γιατί δυσκολεύονται να μας κάνουν ευτυχισμένους για λίγο , μόνο για λίγο; Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μας πληγώνουν , χωρίς καν να το ξέρουν;

  Γιατί , θυμώνεις και απομακρύνεσαι χωρίς να πεις κουβέντα. Όμως ο άλλος δεν καταλαβαίνει το γιατί και φεύγει. Φαύλος κύκλος. Και συ κλείνεσαι και ανοίγεσαι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου , αλλά «κάνεις» πως ανοίγεσαι στους άλλους. Γίνεσαι ο ψυχαγωγός τους , ο κλόουν τους και όλοι πιστεύουν στην ευτυχία. Κανείς όμως δεν μπορεί να μπει στο μυαλό σου. Ευτυχώς.

 Χαμογέλα (ενώ παίζεις στο μυαλό σου την ταινία σου) , πιάσε την κουβέντα και δείξε ενδιαφέρον (ενώ παίζεις στο μυαλό σου την ταινία σου) , γνώρισε νέους ανθρώπους (ενώ παίζεις στο μυαλό σου την ταινία σου) και όταν θα καταφέρεις να βγάλεις από το μυαλό σου τους πρωταγωνιστές νιώσε τύψεις που εγκατέλειψες ένα έργο δικής σου παραγωγής. Πέσε πάλι στις αλυσιδωτές σου σκέψεις και ξέθαψε το παρελθόν σιγά και βασανιστικά. Και εκεί μπροστά στο ανίδεο κοινό σου , ξέσπασε σε μια θύελλα λέξεων και σκέψεων που μπερδεύονται με φωνές , δάκρυα και αρρυθμίες.

  ΚΑΨΕ τη ζωή σου! Κάνε σκόνη τα θέλω σου και νιώσε την υποταγή στην δύναμη της σκέψης. Ξάπλωσε στα παγωμένα χέρια του εκτελεστή σου και ζήτα του να σου αφαιρέσει την ζωή. Αν το κάνει σ’αγαπά. Αν όχι δε σε αγάπησε ποτέ. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν θα πρέπει να μείνεις ή να περιμένεις να σε διώξουν. Όχι γιατί υπάρχουν πληγές , αλλά επειδή φοβάσαι μην πονέσεις. Και προτιμάς να σπείρεις εσύ τον πόνο; Ναι! ΟΧΙ! Βάλε φωτιά στη ζωή μου! Άλλαξε με. Με έχεις ήδη αλλάξει. Δεν ξέρεις σε τι κατεύθυνση βαδίζεις αλλά  ξέρεις πως και αυτή η οδός αλλά και η προηγούμενη που απέρυψες είναι λάθος.

  Τα λόγια μου συγκρούονται. Σαν τη λογική με το συναίσθημα. Σαν κάποιο διαγώνισμα που το απαντάς στην τύχη. Μόνο που στην ζωή υπάρχει αρνητική βαθμολογία. Δε τερματίζεις ποτέ! Απλά ζεις ξανά και ξανά τα λάθη σου μέχρι να τα ξεπεράσεις. Και τα ξεπερνάς μόνο όταν πας για ύπνο χωρίς σκέψεις.

 Αποτυγχάνεις και το ζεις κάθε μέρα. Κάθε μέρα πονάς το ίδιο και λίγο παραπάνω. Χτυπάς το κορμί σου για να διώξεις τον πόνο του μυαλό. Και τα καταφέρνεις. Παίρνεις φόρα και κάνεις το κεφάλι σου ένα με την ύλη. Και χαίρεσαι. Δεν σκέφτεσαι. Αιμορραγείς αλλά χαμογελάς. Και οι σκέψεις επανέρχονται.

Νότες

 Εύθραυστα γυαλιά είναι οι αναμνήσεις , σπάνε και μπαίνουν στη σάρκα , σε σκίζουν.

Αλλά πάντα είσαι εσύ αυτός που σκαλίζεις το δέρμα σου και φτάνεις στο βάθος. Πάντα ξέρεις τι γίνεται μέσα σου αλλά δεν μπορείς να το εκφράσεις. Είσαι εσύ που θες να κλάψεις και να γελάσεις , να ξετυλίξεις την ευαισθησία σου και να την κάνεις  σημαία , να πατήσεις αποφασιστικά τα πόδια σε έναν ασταθή βράχο και να φωνάξεις αυτό που σε βασανίζει , αν σε βασανίζει.

 Δεν είσαι άλλος παρά ο εαυτός που δεν θέλεις να βγάλεις προς τα έξω. Σε μισείς και σε λατρεύεις και ο αγώνας σου είναι άνισος. Ένα μέρος του είναι σου σε δέχεται με την κάθε ατέλεια σου και το άλλο μισό , το πιο σκληρό , σε ξερνάει κάθε μέρα , θυμίζοντας σου πόσο , πόσο ανίκανος είσαι να διαχειριστείς το μυαλό σου.

 Αυτό το κομμάτι σου είναι που σε κάνει να φεύγεις από τα ανθρώπινα όρια σου , να τριγυρνάς στις γειτονιές έχοντας γίνει αγρίμι και να κυνηγάς τις χαμένες αναμνήσεις σου. Να κλέβεις τις εικόνες και να λεηλατείς τα πιστεύω των περαστικών , μόνο και μόνο επειδή έχεις χάσει τα δικά σου. Πατάς τα γυαλιά σου με γυμνά πόδια και νιώθεις τον πόνο σαν ηδονή , γιατί έτσι έμαθες να αντιδράς στον πόνο. Δημιουργείς τις ψευδαισθήσεις σου για να ζήσεις σε έναν κόσμο δικό σου. Να μην θες κανέναν εκεί μέσα , μόνο εσένα με τα δυο σου μισά να παλεύουν και τις άθλιες μυρωδιές των αναθυμιάσεων από τις σκέψεις σου να καίνε ό,τι έχει απομείνει.

  Είσαι ρηχός. Αλλά συμβαδίζεις με τους γύρω σου , περπατάς παράλληλα. Γιατί σιχάθηκες να είσαι πίσω. Σιχάθηκες να σε κρατούν από το χέρι και να σε σέρνουν σε κατευθύνσεις που δεν θες. Σιχάθηκες να κατηγορείς τον εαυτό σου. Ίσως απλά να θες να περπατάς παράλληλα. Να σε πιάσουν από το χέρι , να σε κοιτάξουν στα μάτια και να σε ρωτήσουν «Εσύ που θες να πάμε;» και μόνο τότε η απάντηση «όπου θες εσύ» θα είναι αποδεκτή.

  Μπλεγμένα δάχτυλα υπάρχουν στον κόσμο σου και ματιές που στάζουν λέξεις όπως «φοβάμαι». Γιατί ο φόβος είναι  αγάπη  και η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από μίσος και το μίσος είναι μια μορφή προδοσίας του εαυτού σου. Και στον κόσμο σου θες να προδώσεις τον εαυτό σου για να μην προδώσεις ποτέ το άλλο χέρι που σε κρατάει σφιχτά. Για να μην καταλήξεις να φωνάζεις πάνω στον βράχο σου «ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ».

  Είναι δύσκολη η μοναξιά , πόσο δύσκολη! Να ξέρεις πως σε ένα άλλο κόσμο , τον αληθινό, χάνεις κάθε μέρα τα πάντα και μαζί με αυτά και εσένα , που δεν πάλεψες να κρατήσεις αλλά πίστεψες στην μοίρα. Μια μοίρα που ζωγράφιζε με το αγαπημένο σου χρώμα , το μαύρο , όταν εσύ της ζητούσες σωτηρία.

 Πώς να αντέξεις να φωνάξεις για τη μοναξιά σου; Και μόνο η σκέψη σε κάνει να ανατριχιάζεις και να θες να φύγεις….το για πού δεν το ξέρεις , απλά θέλεις να εγκαταλείψεις. Και ίσως να πέσεις τελικά στο κενό.

  Θες να μείνεις στο όνειρο σου ακούγοντας τα τραγούδια που θα σε λυγίσουν και θα σε κάνουν δυνατό. Νιώθοντας την κάθε νότα στο κάθε κύτταρό σου και να παρακαλάς να γίνεις και συ μια από αυτές , να θες να γίνει μελωδία σε έναν κόσμο χωρίς αυτιά. Να πετάς πάνω από τις καρδιές των άλλων και να τις αγγίζεις , να θες να ξεκουράσεις την ροή σου σε σκοτεινά μυαλά και να τα σκοτεινιάζεις ξανά και ξανά. Να σε έχουν ανάγκη.

  Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μια χορευτική νότα. 

Χόρεψε τα ταξίδια σου

 Με αγάπη , μίσος , πάθος , λατρεία , δάκρυα
Στέλλα

Oι άνθρωποι , ίσως

Είναι πέντε το πρωί. Οι μπαλάντες παίζουν και οι σκέψεις είναι θετικές και αρνητικές , φιλοσοφικές θα έλεγα. Κανείς στο μυαλό μου. Μόνο ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που ακροβατεί μεταξύ της φθοράς και της αφθαρσίας γιατί αυτό έχει επιλέξει. Ένας άνθρωπος που είναι μαζί μου στις πέντε και 8 το πρωί και μιλάει για πράγματα που βγαίνουν από άλλους κόσμους.

-Έχω τραβήξει τον κλήρο μου από καιρό

-Και τι έλεγε το χαρτί σου;

-Να συνεχίσω και ας καώ. Γιατί η πτώση πονάει αλλά δεν είμαι από αυτούς που σέρνονται , είμαι από αυτούς που πετάνε.

-Η ζωή μας είναι ένα αιώνιο κάψιμο...με κάθε μορφή ζωής που υπάρχει μέσα μας απλά καιγόμαστε! αυτή είναι η μοίρα μας! όμως εμείς επιλέγουμε αν θα κάψουμε την πέτσα μας ή την καρδιά μας

-Εσύ τι επιλεγείς;

-Θέλω να καίω την καρδιά μου... γιατί μόνο οι αναμνήσεις μένουν

-Ας καεί...άχρηστα συναισθήματα...στο κενό πέφτουν ας μην δουλευόμαστε...άλλοι φτιαχτήκαν για να αγαπούν κ άλλοι για να αγαπιούνται...έτσι το βλέπω εγώ...

-Προτιμώ να αγαπάω , γιατί έτσι είμαι σίγουρη για τα συναισθήματα μου

-Και για πόσο θα αντέξεις;

-Μέχρι να τελειώσουν και οι στάχτες μου

-Να μη μείνει τίποτα από σένα;

-Αυτά μεταβιβάζονται... όσοι υπήρξαν εκεί μέσα θα έχουν κάτι από μένα , ακόμα και αν δεν το θέλουν πια

-Αν έως είμαι στάχτες... ας με ξεχάσουν αν ήθελαν κάτι από μένα θα με είχαν προλάβει πριν καώ...

-Ακριβώς.. για αυτό θέλω να αγαπάω και δε με νοιάζει τόσο αν με αγαπούν , γιατί ξέρω πως εγώ προσπάθησα

-Συμφωνώ αλλά που και που πρέπει να σε πιάνει το παράπονο για την αδικία που υπάρχει

-Όχι που και που , πάντα

-Που και που απλά το αφήνεις να βγει στην επιφάνεια

-Και είναι κάτι βραδιές σαν τη σημερινή που θες να ρωτήσεις «γιατί» και δεν είναι κανένας εκεί να σου απαντήσει

-ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΡΕ…ας γίνω κομμάτια για αυτό που μου τρώει την ψυχή , για τίποτα άλλο ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.

-Και τι σου τρώει την ψυχή;

-Το ξέρω , το νιώθω , το βλέπω αλλά δεν μπορώ να το πω ή να το γράψω

-Δεν ξερώ τι είναι αυτό που σου τρώει την ψυχή , ξερώ μονό πως μπορείς να το φας και συ

-Μπορώ αλλά δεν θέλω  , θέλω να το νιώθω , να με τρώει μέχρι να μην μπορώ.

-Τότε αυτό που σε τρώει δεν είναι τίποτα άλλο από τον ίδιο σου τον εαυτό.

-Το ξέρω πάντα αυτός είναι. Υποφέρω γιατί είμαι εγώ.

-Αυτή είναι η γλυκά όμως... φαντάσου να μην ήσουν εσύ , να παίζεις έναν ρολό...

-Όχι ρόλους γαμωτό , βαρέθηκα με τους ρόλους.

-Για αυτό σου λέω...η ευλογιά της ψυχής μας είναι η ιδία η ψυχή μας.

-Μεγάλο πράγμα η ψυχή. Χαίρομαι που επιτέλους κατάλαβα πως είμαι από αυτούς που έχουν.

-Εγώ πάντα το ήξερα πως έχεις... ξέρεις αυτοί που αρνουνται είναι αυτοί που "πάσχουν" πιο πολύ
"Όχι δεν είμαι γκέι" χέσε μας ρε πούστη , αφού φοράς γόβες...

δεν ξερώ αν με πιάνεις

-Χαχαχαχα , εντάξει ΚΛΑΙΩ

.....................................................

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φεύγουν αλλά μένουν για πάντα. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που είναι εδώ και έχουν φύγει προ πολλού. Είναι στο χέρι μας να διαλέξουμε ποιους ανθρώπους θέλουμε δίπλα μας.


Εκείνο το βράδυ , αυτή η συζήτηση , αυτή και άλλη μια πάλι με το ίδιο πρόσωπο , με λέξεις ίσως λίγο πιο τρελές από ότι συνήθως με έκαναν να καταλάβω πως μόνος δεν είσαι αλλά γίνεσαι. Με έκαναν να καταλάβω πως λίγα πράγματα αξίζουν πραγματικά. Όμως υπάρχουν κάποια πράγματα που για να σωθούν χρειάζονται δυο και εγώ μόνη μου δεν μπορώ να σβήσω φωτιές και να ξανά φυτέψω δέντρα.
Όλα τελειώνουν. Στιγμιαία.
Έκανα ένα λάθος για κάποια άτομα. Θέλησα να τους αποχαιρετήσω , ενώ θα είναι ΠΑΝΤΑ εδώ!

Με αγάπη ,

Στέλλα

Υποσχέσου

Όταν κλείνω τα μάτια μου σκεπτόμενη πως θα αρχίσω  αυτή την φορά να αποτυπώνω τις σκέψεις μου , μπερδεύομαι. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες , πρόσωπα και λέξεις που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους , αλλά παρόλα αυτά επηρεάζουν τα χρώματα γύρω μου.

 Οι μέρες γεμίζουν από γεγονότα και αδειάζουν από συναισθήματα. Λανθασμένες αποφάσεις σε στέλνουν σε δρόμους που δεν γνωρίζεις και τελικά προκύπτει ένα μεγάλο αδιέξοδο , ένα λάθος που θες να ξανά κάνεις. Δρόμοι ατελείωτοι με λακκούβες που διαλύουν τα παλιά λεωφορεία. Η ησυχία διαδέχεται τη ταραχή και η στεριά τη θάλασσα που παίρνει μακριά την ευτυχία και προσφέρει τη μελαγχολία που  τόσο μου  λείπει και με τρομάζει.

 Η μοναξιά σε ρίχνει σε παράξενους βυθούς. Σε αναγκάζει να κολυμπήσεις σε σκέψεις που ίσως να μη θέλεις να αντιμετωπίσεις και σε νερά που σου παγώνουν το είναι σου.

Όμως το χειρότερο είναι πως αντιμετωπίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό και είναι η στιγμή που δεν μπορείς να αρνηθείς πια πως έπεσες στην ίδια παγίδα , που ξέρεις πως δεν πρέπει να πεις τη λέξη «μοναδικότητα» και όμως τη λες. Είναι η στιγμή που οι ελπίδες ξεπηδούν από τα σκοτεινά πηγάδια του Αιγαίου και παίρνουν μακριά την κυνικότητα , την λογική και τις αντικαθιστούν με αυτό που λέμε μαγεία , αγάπη , λατρεία , συνεχή σκέψη.

 Είναι ο φόβος που τρώει το είναι σου γιατί ξέρεις πως έχεις την ευθύνη για την σωτηρία μιας ζωής , όμως δεν μπορείς να της αρνηθείς κάτι που ίσως να την κάνει ευτυχισμένη. Αν αυτό που θέλει είναι ένα φιλί από την αδρεναλίνη γιατί να της το στερήσω;

 Είναι το χιούμορ που μπορεί να καταστρέψει τα πάντα και το τίποτα , γιατί τα γούστα περπατούν χέρι χέρι χωρίς να αγγίζονται , σαν τις καρδιές που ακουμπούν η μια πάνω στην άλλη και ακούν τους χτύπους τους χωρίς να έρχονται σε ουσιαστική επαφή.

  Μου λείπεις ήδη.

 Είναι οι κουβέντες που βγαίνουν αβίαστες όμως τα ψέματα δεν αφήνουν το μυαλό να πει τις αλήθειες που ξέρεις και ξέρω. Και έχεις ένα κόμπο στο λαιμό που τον νιώθεις να στενεύει. Πνίγεσαι στην αλήθεια σου αλλά ζεις το ψέμα σου.

 Ορίζεις τη σημαίνει ζωή. Και όταν συνειδητοποιείς πως η ανάσα , οι χτύποι της καρδιάς , τα βλέμματα , οι νότες , οι στίχοι , οι ήχοι και η ανυπομονησία είναι συνώνυμα της τότε ξέρεις πως πρέπει να προσέχεις. Την τελευταία φορά έπεσες σε έναν βούρκο , θες να τον αποφύγεις ; ή θα κάνεις τη βουτιά;

 Άλλωστε σου έχω πει πως είμαστε μονάδες ατόμων που τυχαίνει να ενωθούμε. Και η ένωση αυτή γίνεται για κάποιον λόγο , για να εκπληρώσουμε αυτά που δεν μπορεί να μας προσφέρει η «μοναδικότητα». Καλοπέραση , συναισθηματικό δέσιμο , κουβέντα , γέλια , σοβαρότητα , γελοιότητα. Ένας μόνο άνθρωπος δεν μπορεί να τα γεμίσει όλα.

  Όμως…όμως , όπως και πάλι έχω ξανά πει , οι άνθρωποι χωρίς τη ζωή τους είναι άδεια κουτιά αναψυκτικού. Άχρηστα , χωρίς νόημα ύπαρξης και με μια τρύπα στην κορυφή τους. Γίνονται έρμαια του αέρα και καταλήγουν σε μια γωνία μακριά από όλα αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο.

 Τι είναι το ιδανικό για σένα; Ίσως ένας κόσμος γεμάτος αγάπη και ανασφάλεια. Ίσως όμως και μια ζωή γεμάτη μοναξιά και σκέψη. Συνδυασμός δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα ζούσαμε ουτοπικά , αλλά ακόμα και τα παραμύθια έχουν τους σκοτεινούς ήρωες , τους αληθινούς ήρωες.

 Δε μπορώ να σε κουράσω άλλο. Βλέπω στο βλέμμα σου την αγάπη αλλά ξεχωρίζω και την υπομονή που τελειώνει. Σου υπόσχομαι πως δε θα αλλάξω , αλλά υποσχέσου μου πως θα με σταματήσεις πριν είναι πολύ αργά.


Στέλλα

Επιλογή

Είχα καιρό να γράψω , ίσως γιατί είχαν καιρό να με ακολουθήσουν μαύρες σκιές που είναι οι μόνες που με κάνουν να αναζητώ ένα κομμάτι χαρτί και ένα στυλό.

  Βρίσκομαι σε δίλημμα Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με οδήγησε σε αυτές τις λέξεις , δεν ξέρω καν αν είναι λόγοι σοβαροί ή απλά το μυαλό μου πεθύμησε λίγη θλίψη.

  Διχάζομαι.

Πώς να ξεδιψάσεις δυο ηφαίστεια που είναι έτοιμα να εκραγούν; Που φλέγονται; Πώς να γιατρέψεις τα λόγια που για άλλους φεύγουν και για άλλους μένουν;

  Διχάζομαι.

Αν τελικά η φράση «όποιος το λέει είναι» που λέγαμε μικροί , δεν είναι απλός μια παιδιάστικη ατάκα; Αν τελικά η μόνη διέξοδος σου ήταν να αμυνθείς προτού νιώσεις την απειλή; Αν το μόνο που ήθελες ήταν να τονώσεις τον πεσμένο εγωισμό σου; Και τώρα; Τώρα που ο εγωισμός σου δεν ανέβηκε επίπεδο , οπλίστηκες λέξεις βαριές , σιδερένιες. Λέξεις. Μόνο οι λέξεις πονάνε. Όλα τα άλλα ταξιδεύουν και φεύγουν , εξατμίζονται!

  Μόνο μια λέξη τριγυρνά στο μυαλό μου. Δεν την εννοούσε. Το ξέρω. Μια λέξη και μια στιγμή. Διαφορετικές εικόνες , μέρες , καταστάσεις , ίδιο συναίσθημα και έτσι μπλέκονται η μια μέσα στην άλλη και φαίνεται πόσο άρρηκτα συνδεδεμένες είναι δυο ζωές και φαίνεται η γραμμή από την πτώση. Δεν θα υπάρξει επιστροφή. Αυτό το ξέρω. Το κατανοώ και δεν ελπίζω. Καμία βελτίωση.

  Καλούμαι να διαλέξω.

  Πεπρωμένο ή σιγουριά;

  Προς τα πού γέρνει η ζυγαριά μου;

Οι πράξεις μου δείχνουν έναν δρόμο , τον οποίο λατρεύω , όμως τι είναι αυτό που πραγματικά θέλω να ακολουθήσω; Ποια είναι η αλήθεια; Μόνο εγώ την ξέρω , όμως την έχω ξεχάσει .

  Είναι μέρες που συλλογίζομαι αν τα ‘πρέπει’ ακολουθούν τα ‘θέλω’ μας ή αν τα ‘θέλω’ ακολουθούν τα ‘πρέπει’ μας. Στην δική μου περίπτωση , κατέληξα , πως τα ‘πρέπει’ μου ΓΙΝΟΝΤΑΙ ‘θέλω’ γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.

 Μια βραδιά σαν αυτή κοιτώ ξανά τον ουρανό και εύχομαι να μη σε δω. Ξέρω πως αυτός που λάμπει δίπλα στο χλωμό χαμόγελο είσαι εσύ και πως αν σε δω θα λυγίσω. Δεν θα έχω πια δίλημμα. Όλα τα άλλα θα είναι ασήμαντα και θα καώ από το νερό σου.

Δεν ήσουν εκεί. Ευχαριστώ. Τελικά με ξέρεις πολύ καλύτερα από ανθρώπους που είναι εδώ.

------Λένε πως ο κάθε μορφή καλλιτέχνης θέλει να αναγνωριστεί με κάθε τρόπο. Αν αυτό που κάνω εγώ σε αυτές τις σελίδες είναι τέχνη , τότε δε ζητάω αναγνώριση.

Ήδη το μυαλό μου είναι πιο καθαρό και οι λύσεις έρχονται. Δεν γίνεται να τις μοιραστώ , είναι δικές μου. Θα κρατήσω και κάτι για μένα και έτσι ο ύπνος μου θα είναι αβίαστος και ήρεμος , ξανά.------

Στέλλα

Αυτό έδω.

Αυτό το κενό το έχω ξανά νιώσει. Σχεδόν είναι κανόνας.

Κοιμάμαι και ο ύπνος μου είναι ανάστατος. Και ξέρω πως μέσα στο σκοτάδι υπάρχει μια σκιά. Δεν είναι κάποιος κλέφτης. Ένας επίδοξος δολοφόνος είναι που μου αδειάζει τη ψυχή και με κάνει να κολυμπάω στο κενό. Για ακόμα μια φορά.

Το πρωί έχει έρθει και η χαρά ξαναγυρνά , το Όνειρο έχει ξεχαστεί.

Μέχρι τη στιγμή που γίνεται πραγματικότητα και το de ja vous σκίζει το μυαλό μου.

Τουλάχιστον τώρα δεν πονάω , το είχα νιώσει πριν λίγο και όλα είναι καλά.

Άλλωστε όλα έδειχναν προς αυτόν τον δρόμο. Το υποσυνείδητο μου με προειδοποιούσε και εγώ ήμουν έτοιμη.

1 , 2 ,3 ,4 ,5 αυτές είναι οι φορές που ένιωσα το μαχαίρι να με πονά. Η πρώτη ίσως λίγο πιο πολύ.

Μεγάλωσα. Άντεξα. Τι λες; Θα αντέξω και τώρα;

Σε κάθε περιπέτεια έβλεπα το μέλλον να επουλώνει τις πληγές , όμως τώρα ξέρω πως δεν έχει ανοίξει καν. Ένιωσα το κενό και το νιώθω αλλά η δύναμη της συνηθείας με κάνει να μη το υπολογίζω.

Το μυστικό είναι ένα. Να δέχεσαι με χαμόγελο τα χτυπήματα. Το μέσα σου θα κλαίει όμως πάντα το πρόσωπο σου έχει την ικανότητα να ξεγελά και σένα τον ίδιο.

Χαμογέλα. Τίποτα δεν τελειώνει αν εσύ δεν το έχεις επιλέξει. Μπορεί να μη το είχες καταλάβει αλλά η αντίδραση σου είναι αυτή που καθορίζει το μέλλον σου.

Η αντίδραση σου ορίζει τα ιδανικά τις αξίες και τις αρετές σου. Αν τις έχεις ακόμα.

Αντίο δεν θα πω. Ξέρω πως δεν έχουν τελειώσει ακόμα.

Δεν θα πω τίποτα. Ότι είχα να πω το είπα.

Και με λέξεις και με πράξεις και με κινήσεις.

Ίσως ένα ευχαριστώ. Που ήσουν εσύ και όχι κάποιος άλλος.

Ευχαριστώ λοιπόν.

Ξέρεις. Τώρα θα πρέπει να ξέρεις πως αυτές οι λέξεις είναι για σένα.

Μη ψάχνεις να βρεις τρύπες πιο κάτω. Δεν θα βρεις. Αυτό εδώ είναι το πηγάδι μου. Ψάξε να βρεις τα ερωτηματικά σου.

Ναι είναι για σένα.

http://www.youtube.com/watch?v=fpvw0B_vALY&feature=related 

Στέλλα

Χωρις λογια να πράξεις , χωρίς πράξεις να πεις

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν..

Είναι οι στιγμές που είσαι στα καλύτερά σου  και ξαφνικά δεν είσαι

Είναι οι στιγμές που δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου , όχι επειδή πονάς αλλά επειδή σκέφτεσαι πως θα ήταν αν..

Είναι οι στιγμές που τα φώτα ενός αυτοκινήτου που πλησιάζει σου φαίνονται λυτρωτικά και το τράνταγμα σου ακούγοντας την κόρνα του , αποκρουστικό.

Είναι εκείνες οι στιγμές που  αναρωτιέσαι ποιο είναι εκείνο το συναίσθημα που νιώθεις την ώρα που τα πόδια σου δεν πατούν στη γη και βλέπεις τα πάντα γύρω σου να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Στιγμές που ένα γλίστρημα στο κενό σου μοιάζει η μόνη λύση αλλά η λογική αντιδρά!

Και σκέφτεσαι , αν είχα αντιδρασει αλλιώς; Αν κατάπινα τα φώτα και ένιωθα την ελευθερία της πτώσης; Αν άφηνα το σώμα και το μυαλό να γλιστρήσει στο άπειρο;

Απλά σκέψεις.

Άλλωστε η μοναξιά είναι ο μόνος λόγος και ο μόνος τρόπος να οδηγήσεις τον εαυτό σου στο αποκορύφωμα..

Ποιο είναι το αποκορύφωμα; Αυτό που επιλέγει ο καθένας μόνος του. Το τέλος και η αρχή του.

Δεν θέλω να διαβάσεις αυτές τις γραμμές. Γιατί απλά δεν έχω ανάγκη τη σκέψη σου. Τα Φώτα του αυτοκίνητου σου θέλω , για να φωτίσουν για λίγο το μυαλό μου και ύστερα να το πάρουν μακριά.

Πόσο δειλοί;

Κανείς δεν είναι ικανός να νιώσει την αλήθεια. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να τη πει. Και όμως πάλι ο χαμένος θα είσαι εσύ.

Λάθος μου.

Μεγάλο.

Ποτέ τελειώνει;

Σύντομα… Το βλέπεις το τέλος που πλησιάζει. Το νιώθεις και το αγαπάς… Ένα νέο αύριο ξημερώνει και συ θα είσαι αλλού.. σε λίγο

Στο υπόσχομαι.



Στέλλα

Ο παππους σου ηταν προσφυγας,ο πατερας σου μεταναστης και εσυ εισαι ρατσιστης;;

Πόσο φυσιολογικό είναι να ευδοκιμεί σε τέτοιο βαθμό ο ρατσισμός στη χώρα μας;
Πόσο απολίτιστοι είμαστε;
Όταν εκλέγεις μόνος σου,αυτούς που οι πρόγονοι σου έκαναν κόπο για να διώξουν,
ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΣΟΥ.
Πόσο λογικό μπορεί να θεωρηθεί,να σκοτώνεις κάποιον επειδή πιστεύεις ότι θα σε σκοτώσει;
Πόσο λογικο μπορει να θεωρηθει,να σκοτώνεις καποιον επειδή ειναι διαφορετικός απο σένα;
Σίγουρα δεν είναι άγιοι όλοι οι μετανάστες,
αλλά ποιός είσαι εσύ να αποφασίσεις πότε θα βάλεις τέλος στη ζωή τους;
Γιατί τα βάζεις μόνο με τους μετανάστες;;
Γιατί οι Έλληνες εγκληματίες δεν είναι στο στόχαστρο σου;
Τι θα έκανες αν έπρεπε να μεταναστεύσεις σε μια άλλη χώρα;;
Πώς θα σου φαινόταν η καχυποψία όλων απέναντι σου;
Γιατί θεωρείς το λευκό χρώμα ανώτερο όλων;
Σταμάτα να κρίνεις τους ανθρώπους από
το χρώμα τους,το ύψος τους,το βάρος τους,τη θρησκεία τους..
Τα περισσότερα απο αυτά δεν τα έχουν επιλέξει οι ίδιοι..
Σταμάτα να είσαι θύμα την προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης..
Δεν ενδιαφέρονται για σένα,σε χρησημοποιούν..
Τι σε κάνει να πιστεύεις πως όλοι οι μετανάστες είχαν ως σκοπό της ζωής τους
να βρίσκονται στην Ερμού και να πουλάνε ρολόγια,
να τριγυρνάν από παραλία σε παραλία να πουλάνε γυαλιά κ.τ.λ.;
Όχι φίλε μου,δε σου φταίει ο μετανάστης που δεν έχεις δουλειά,
ξέρουμε καλά και οι δύο ότι τις δουλειές που κάνουν αυτοί και με το μισθό που παίρνουν,
δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να τις κάνεις εσύ..
Το να βρίσκεις έναν αποδιοπομπαίο τράγο είναι εύκολο,
και ποιός άλλος θα είναι από τα εύκολα θύματα;
Σκέψου ποιός ευθύνεται που είναι εδώ,
σκέψου πως κάποιοι πλουτίζουν εις βάρος τους.
Πιστεύω ότι πολλοί έχετε πρόβλημα με το μεγάλο αριθμό των παράνομων μεταναστών σε όλη την Ελλάδα,αλλά κυρίως στο κέντρο της Αθήνας..
Φταίνε οι μετανάστες κύριοι;;
Ή μηπως φταίει το κράτος;;
Οι περισσότεροι μετανάστες που ξεκινάν μόνοι τους να βρουν ένα διέξοδο στα προβλήματα τους,δεν εχουν σκοπό να έρθουν στην Ελλάδα και να γίνουν κλέφτες,φονιάδες,βιαστές κ.τ.λ.
Θέλουν να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή,χωρίς να πειράξουν κανέναν.
Επιπλέον,μεγάλο ποσοστό τους θέλει να μεταβεί σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα,
κάτι που θα ήταν δυνατό αν η κυβέρνηση Σημίτη δεν είχε υπογράψει τη συνθήκη "Δουβλίνο ΙΙ",
η οποία προβλέπει την παραμονη των λαθρομεταναστων στη χώρα εισόδου αλλά και την..... ΑΜΕΣΗ μεταφορά και ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ σε αυτή (χώρα εισόδου)
όσων εισήλθαν από αυτήν σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Επομένως θα ήταν καλό να ανοίξεις τα μάτια σου και να εντοπίσεις το πραγματικό πρόβλημα,
αντί να τα βάζει συνεχώς με τους μετανάστες..

Και μη ξεχνάς,
Ρατσισμός είναι ο πολιτισμός των ηλιθίων. :)
Μέλια

   

Κόκκινος δρόμος

Περπατάς σε ένα λευκό δάσος και χαμογελάς , νιώθεις ελεύθερος και βλέπεις ίσια μπροστά σου να ξετυλίγεται το άπιαστο και ξέρεις πως μπορείς να το αγγίξεις . Μυρίζεις την ευτυχία και ονειρεύεσαι. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα για να ξανά γευτείς αυτό το άρωμα , όμως κάτι σου ξενίζει. Σε διαπερνά ένα ρίγος από την μεταλλική αυτή γεύση. Αίμα. Γυρνάς τρομαγμένος και σαστισμένος , πίσω σου βλέπεις να σε καταδιώκει λάβα αίματος. Κόκκινη σαν την φωτιά του μυαλού σου και εχθρική σαν τα συναισθήματα σου.

Δεν υπακούς σε αυτό που ορίζει η λογική. Δεν τρέχεις μακριά μέχρι να φτάσεις στην λύτρωση. Δεν ακολουθείς το μονοπάτι της σιωπής , της γαλήνης , του λευκού φωτός. Τρέχεις κοντά στον κίνδυνο. Παλεύεις με τις αιματηρές φλόγες και γεύεσαι το ίδιο σου το αίμα. Το ξέρεις πως φοβάσαι αλλά δεν το νιώθεις. Δεν υπάρχεις. Χάνεσαι στα ερωτήματα σου και ξεσπάς σε ένα βίαιο τρέξιμο νομίζοντας πως έτσι θα σπάσεις τις αντιστάσεις σου. Πέφτεις σε έναν πελώριο τοίχο που είναι χτισμένος από σένα. Εσύ καταστρέφεις το εγώ σου , τον τρόπο διαφυγής σου και ρίχνεσαι πάλι εναντίον του. Καταπίνεις την άθλια γεύση σου και προσπαθείς να γυρίσεις πίσω. Δεν μπορείς. Πρέπει να τελειώσεις αυτό που άρχισες.

Σταματάς. Πρέπει να σκεφτείς το επόμενο βήμα σου. Η μοναδική λύση είναι να χτυπήσεις τον αντίπαλό σου , τον εαυτό σου εκεί που ξέρεις πως θα πονέσει περισσότερο. Ανοίγεις το στόμα σου για να μιλήσεις , μα αντί για λέξεις , μόνο φλόγες οργής ξεπηδούν από μέσα σου. Παρακολουθείς τον εχθρό να πάλετε και νομίζεις πως έχεις νικήσει. Μέχρι την στιγμή που ο «άλλος» καταφέρνει να σε σκοτώσει με λέξεις και πράξεις. Τότε μόνο καταλαβαίνεις πως η μάχη γέρνει προς το μέρος του. Εγωισμός. «Θα νικήσω» ξεστομίζεις. «Δεν προσπαθείς αρκετά» ουρλιάζει. Αχαριστία.

Και τότε νιώθεις να φλέγεσαι και το κορμί σου αλλάζει σύσταση , γίνεται ρευστό με πέτρινες δυνάμεις και ορμάς. Θες να παίξεις μα δεν θες να χάσεις. Κάνεις ένα βήμα μπροστά και ακούς την Γη να σπα σε κομμάτια. Ξαφνιάζεσαι από την δύναμή σου , όταν συνειδητοποιείς πως ο αντίπαλος ήταν αυτός που έσπασε την καρδιά σου.

Δεν έχεις άλλη επιλογή. Απλά σηκώνεις το βλέμμα , τον κοιτάς στα μάτια και ορκίζεσαι αιώνια υπόταξη. Μέσα σου ξέρεις πως η εκδίκηση δεν αργεί.

Λίγο αργότερα σηκώνεις το χέρι σου και ξεριζώνεις με αυτό την καρδιά του «άλλου» , την σφίγγεις μέσα στην χούφτα σου για να την κάνεις δική σου. Και κείνη σπάει. Εσύ , γεμάτος αίματα , τον παρακολουθείς να πέφτει και διαβάζεις στα μάτια του το μίσος.

Κατάφερες να σκοτώσεις τον αγαπημένο σου εχθρό και μετά σκότωσες τον εαυτό σου.

Η αχαριστία πηγάζει από τον εγωισμό ή ο εγωισμός από την αχαριστία;

Μύθος. Ή μήπως όχι;

Τι κρύβεται πίσω από τον μύθο του Αδάμ και της Εύας;

Όλα άρχισαν δισεκατομμύρια χρόνια πριν , όταν ο Θεός αποφάσισε πως πρέπει να δημιουργήσει κάτι ακόμα πιο τέλειο από την Γη και τα ζώα. Έτσι έφτιαξε τον άνθρωπο , έναν άνδρα που τον ονόμασε Αδάμ. Όμως ο Αδάμ έπληττε από την μοναξιά και έτσι ζήτησε από τον Θεό παρέα , και αυτός κόβοντας ένα κομμάτι από το πλευρό του, δημιούργησε την Ευ..

ΣΤΟΠ.

Ωραία όλα αυτά. Τα ξέρουμε από το δημοτικό και εκεί γύρω στην Δευτέρα Γυμνασίου καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως όόόόλο αυτό είναι μύθος (Ζητώ ταπεινά συγνώμη σε όσους μόλις είδαν έναν κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά τους).

Τι πρέπει να πούμε όμως σε όλους αυτούς που για οποιοδήποτε λόγο δε πιστεύουν σε κανέναν θεό; Ή ακόμα καλύτερα , πως συνδέετε το ευτυχές ζεύγος με την σημερινή πραγματικότητα;

Λοιπόν, αρχίζω! Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι παζλ (προσοχή! Ένα κομμάτι παζλ). Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο! Όμως ποιος είναι ο σκοπός ενός παζλ (προσοχή! Ενός ολόκληρου παζλ) ; Δεν έχει κανένα ιδιαίτερο νόημα στη ζωή , απλά το φτιάχνεις , το δημιουργείς και μετά θαυμάζεις τον κόπο σου και την εικόνα που αυτό σχηματίζει. Τώρα ας φανταστούμε πως η κάθε εισδοχή και εξοχή του κομματιού είναι οι διαφορετικές πλευρές του κάθε ανθρώπου. Όπως ακριβώς και στο παζλ , οι άνθρωποι ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν τα διπλανά τους κομμάτια , αυτά που θα ταιριάζουν απόλυτα. Βέβαια , ως απόλυτα εγωιστικό ων ο άνθρωπος έψαξε να βρει το κομμάτι εκείνο που θα συμπλήρωνε κάθε του γωνιά. Ακόμα το ψάχνει.

Εσύ , όμως , που διαβάζεις αυτές τις σειρές σκέψου λίγο καλύτερα. Ακόμα και αν βρεθεί αυτό το κομμάτι , αυτό που θα μας συμπληρώνει απόλυτα , το άλλο μας μισό βρε παιδί μου , δεν θα θες και κάτι άλλο;

Σκεφτόμουν ,λοιπόν, πάντα με βάση τις προσωπικές μου εμπειρίες , πως είναι απίστευτα ανώφελο να ψάχνεις αυτόν/ή που θα ξέρει πώς να σου φτιάξει την διάθεση , να σου λύσει το πρόβλημα σου και να σου δώσει συμβουλές. Υπάρχουν διαφορετικά κομμάτια κάθε φορά , φίλους τους λένε , που θα συμπληρώσουν κυριολεκτικά τα κενά σου. Υπάρχει αυτός ο ένας και μοναδικός φίλος που θα σε κάνει να χαμογελάς , ένας άλλος θα σε βάζει στη θέση σου και ένας τρίτος τύπος φίλου θα σε κάνει να φανερώνεις την πιο τρελή πλευρά σου. Όμως ένα κομμάτι παζλ έχει τέσσερις πλευρές έτσι; Την πλευρά αυτή θα την καταλάβει ο φίλος αυτός που θα σε βάζει στην διαδικασία να σκεφτείς!

Μην σκέφτεσαι πως πρέπει να έχεις μόνο τέσσερις φίλους για να νιώθεις ολοκληρωμένος άνθρωπος , όχι είναι λάθος. Οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι (ας μη ξεχνάμε πως του Αδάμ , προγόνου μας , του λείπει το πλευρό, έτσι;) οπότε χρειάζονται πολλοί για να συμπληρωθεί η τέλεια εικόνα μας. Άλλωστε , όσο και αν θέλω να πιστεύω το αντίθετο , οι άνθρωποι είμαστε πρώτα μια εικόνα και μετά όλα τα άλλα.

Α να μη ξεχάσω! Θα αναρωτιέστε τι συμβαίνει με το παζλ όταν ένα κομμάτι χάνεται , είτε γιατί το επέλεξες εσύ, είτε επειδή το ίδιο θεωρεί πως ταιριάζει σε κάποια άλλη εικόνα. Τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ζωγραφίσεις ένα δικό σου κομμάτι το οποίο ταιριάζει σε σένα περισσότερο. Άλλωστε για να γίνει αυτός ο διαχωρισμός σημαίνει πως τα δεσμά είχαν αρχίσει ήδη  να φθείρονται και έτσι η εικόνα είχε ήδη χαλάσει!

Είναι τόσο δύσκολο να υπάρξει μια φιλία. Το μυστικό σε αυτή την «διαδικασία» είναι να υπάρχει ένας θύτης και ένα θύμα. Με την μόνη διαφορά πως και οι δυο θα έχουν επίγνωση της θέσης τους και θα είναι απόλυτα ευχαριστημένοι με τους ρόλους τους. Ας μη ξεχνάμε πως η ζωή είναι μια μεγαλειώδης παράσταση και ένα συνεχές κυνηγητό θηρίων!

 

Όμως….

Προσοχή! Ακόμα και στον μύθο υπήρχε το φίδι που ξελόγιασε την Εύα!

Mε πολύ αγάπη, Στέλλα

Συνέντευξη σε ένα σπασμένο κομμάτι φωτιάς

Παίζω πάλι με τις λέξεις. Τρελή λοταρία που ανακατεύει κομμάτια χαρτιού και τις βάζει στην σωστή (;) σειρά. Ανάκατες σκέψεις , μπερδεμένα μυαλά, αιματηρές σιωπές. Ποιες είναι οι πέντε λέξεις που σε σκοτώνουν; Διψάς για δόξα , ζεις για σένα , σκοτώνεις για την επιτυχία , σνηφάρεις την αποδοχή και πεθαίνεις για την ευτυχία. Χορεύεις σε μια άδεια σκηνή , με κλειστά τα μάτια και την ψυχή δεμένη. Ακούς τον ήχο που πηγάζει από το σώμα σου και χτυπάς με δύναμη τα πόδια σου. Η ζωή σου ταράζεται. Τα μάτια σου είναι ακόμα κλειστά και το βλέμμα σου σε ακολουθεί στον τρελό χορό σου. Σε βλέπει από ψηλά και πονάει. Πονάει με τον πόνο σου και προσπαθεί μάταια να σε σταματήσει. Δεν μπορεί. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την μελωδία , κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει τον πόνο ψυχής. Βλέπεις τον εαυτό σου να πηδά στον αέρα και παγώνεις. Βλέπεις τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου να αλλάζουν , να παίρνουν παράξενες μορφές , πρόσωπα αγγελικά , διαβολικά . Και ξαφνικά πέφτεις. Ακούς το ίδιο σου το κορμί να σπάει σε χίλια κομμάτια και μετά να μαζεύετε ,να γίνεται μια άμορφη μάζα , να ακουμπά στον τοίχο. Το νιώθεις να τραντάζεται και βλέπεις τα σκούρα νερά να πάλλονται. Το εγώ σου γίνεται σώμα σου , η καρδιά σου γίνεται μυαλό και η όραση , ανάσα σου. Δε ζεις πια εδώ. Δε ζεις πουθενά. Το κάθε σου κομμάτι χορεύει ένα διαφορετικό μέρος του ίδιου τραγουδιού , αδυνατεί να συγχρονιστεί. Παλεύεις με τα πέπλα σου και μπλέκεσαι στα χρώματα τους , μυρίζοντας το άρωμα σκότους που αναδίδουν. Τρέλα , ζητάς πίσω τα χαμένα εγώ σου και γυρνάς στον άδειο εαυτό σου , άδειος , πάλι. Ξανά απ’ την αρχή. Χωρίς νόημα.

Τίποτα δε θα άλλαζα.

Μαύρες σκιές τα όνειρά μου , φλογερές οι σκέψεις μου , ανεπίτρεπτα τα θέλω μου. Μαστίγια τα χέρια  που ορμούν σε εμένα. Ασυγκράτητοι παλμοί χτυπούν στην πλάτη  μου και ταλαντεύομαι στο μυαλό και στην καρδιά. Τι είναι λάθος , τι σωστό; Θέλω να σε κάνω να με πιστέψεις. Βλέπω στη φαντασία μου τα χέρια σου να αγγίζουν τα ηχεία του μυαλού μου και συ να καταλαβαίνεις. Σύνδεση τιτάνων που καιν τα κύματα και μουσκεύουν την θάλασσα. Πες το. Δυο λέξεις , έξι γράμματα. Πες το. Καινούργιες Πυθίες γεννιούνται και μιλούν μέσα στους καπνούς των καμένων σωμάτων.

Τι λες ; Θα τραβήξεις τον κλήρο σου; 

Στέλλα

Το offside

Με αφορμή σκέψεις που με έκαναν να ξυπνήσω στις 4 το χάραμα, 

  αποφάσισα να γράψω αυτό εδώ το "άρθρο".      
Ως κορίτσι που ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο,
έχω δεχτεί πολλές κακόβουλες κριτικές από άτομα και των δύο φύλων.
Πολλές φορές με χαρακτήρισαν με κοσμητικά επίθετα όπως άσχετη,ανίδεη και άλλα τέτοια ωραία..
Οι περισσότεροι,για να πιστέψουν ότι ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο
με ρωτούσαν διάφορα πράματα,    

π.χ. ενδεκάδες ομάδων,ονόματα παικτών και άλλα συναφή,
αυτό που μου ζητούσαν όμως σε ποσοστό σχεδόν 90%
ήταν να δώσω τον ορισμό του offside.    
Αρχικά,έδινα σημασία και ανέλυα το offside,
συλλέγοντας πληροφορίες από πηγές δεξιά και αριστερά,
για να μην ξεχάσω και την παραμικρή λεπτομέρια.
Με τον καιρό όμως κατάλαβα,πως έχανα άδικα το χρόνο μου,

 με το να ασχολούμαι με ανθρώπους που είχαν μόνο σκοπό να με μειώσουν.
Πολλοί από όσους με ρωτούσαν, δεν γνώριζαν καν    
ότι ο παίκτης της επιτιθέμενης ομάδας πρέπει να καλύπτεται απο δύο παίκτες της αμυνόμενης.
Ύστερα από έντονο προβληματισμό λοιπόν,     
διερωτήθηκα ποιός είναι ο πραγματικός λόγος που οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τι ειναι το offside.
Φταίει η "φύση" τους;;Και αν ναι,τότε γιατί υπάρχουν γυναίκες που το καταλαβαίνουν;
Ή μηπως φταίνε οι άνδρες που προσπαθούν να το εξηγήσουν,
χωρίς οι ίδιοι να ξερουν τι ειναι;;;;   
Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι δε θέλουν να το εξηγήσουν.....
Κατέληξα στο συμπέρασμα λοιπόν,πως η απάντηση εξαρτάται απο την κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
Σίγουρα υπάρχουν γυναίκες οι οποίες δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με ποδόσφαιρο,
και δεν θέλουν κιόλας,     
οπότε οσο και να το εξηγείς ειναι άδικος κόπος. 
Από την άλλη πάλι,αν οι άνδρες ηθελαν να εξηγησουν την έννοια
σε κάποια που ενδιαφέρεται,    
θα το πετύχαιναν ευκολότερα με δυο λόγια γύρω από το offside,
παρά με παραδείγματα για μαγαζιά παπουτσιών...
Αυτά τα λίγα από μένα,   

Με αγάπη   
Μέλια  

Υ.Γ.Δεν είμαι φεμινίστρια, 
λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος είμαι..

Παράλληλοι μεσημβρινοί

Πόσο εύκολο είναι τελικά να ζεις διπλή ζωή; Και αν όντως είναι εύκολο γιατί οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν διαφορετικές , καλοραμμένες ζωές.

Είναι τόσο εύκολο να σκαρώσω μια στιχομυθία και να στην πω. Να σου δώσω την εντύπωση πως είμαι ανώτερη από σένα , να σου δείξω πως δεν με νοιάζει τι λες και τι αισθάνεσαι.

Ψέμα.

Μπορώ εύκολα να σου πω ένα όμορφο παραμύθι για να κοιμηθείς , να πέσεις σε έναν λήθαργο και αν το θελήσω , μόνο τότε , μπορείς να ξυπνήσεις.

Ψέμα.

Αργότερα όμως θα γυρίσω στο σπίτι μου , στην πρώτη μου ζωή , θα αλλάξω πρόσωπο και θα πω στον εαυτό μου την αλήθεια.

Θα πω αυτά που δεν μπόρεσα , δεν ήθελα ή δεν ήξερα πώς να στα πω.

Μα το χειρότερο είναι πως θα πείσω τον εαυτό μου πως ότι σου είπα είναι αλήθεια. Είναι αλήθεια πως δεν έχω κάποιο πρόβλημα μαζί σου , είναι αλήθεια πως πέρασα καλά χθες , είναι αλήθεια πως δεν με ενοχλείς.

Ψέμα.

Θα σε κάνω να λατρέψεις το παραμύθι μου και μετά θα πείσω το είναι μου να συμμετάσχει σε αυτό. Σχεδόν θα σε κατηγορώ που δεν παίρνεις μέρος στην μέθη μου.

Κάτω από τα βήματα μου θα τρίζει το σανίδι , αυτό του θεάτρου που παίζω , και έξω από την είσοδο θα υπάρχει η επιγραφή «Είσοδος ελεύθερη» .

Θα ζω μια διπλή ζωή.

Τη μέρα θα σου λέω ιστορίες με ωραίο τέλος και το βράδυ…το βράδυ θα βυθίζομαι στον ρόλο μου και θα τον μελετάω , μέχρι να γίνει σάρκα και να κολλήσει στο δέρμα.

Θα…θα…θα…

Πόσα «θα» μπορεί να χωρέσει μια ζωή άραγε; Διπλή ζωή.

Πίστεψε το ψέμα σου , πίστεψε το , αρκεί να μη σε τραβήξει στον πάτο. Είναι λάθος αυτό που λένε πως αν φτάσεις στο τέλος , μετά αρχίζει η ανύψωση. Λάθος. Πόσο λάθος; Κανείς δεν έχει δει το έδαφος να χωρίζεται στα δύο και να σε τραβάει στην άβυσσο; Δεν πλησίασε κανείς στο σημείο να ζει πεθαίνοντας κάθε λεπτό ; Ποιος δεν ακούμπησε στον τοίχο νιώθοντας την καρδία του να χαράζει τον τοίχο καθώς έπεφτε με το κεφάλι κάτω ; Ποιος ήταν αυτός που κοίταξε ψηλά και δεν είδε το κενό να μεγαλώνει και το λάθος να του κλείνει τα μάτια;

Όποιος και αν είναι αυτός ας έρθει μπροστά μου να του πω το δικό μου παραμύθι.

Να του εξηγήσω τι πάει να πει λάθος , πόνος , ψέμα , μίσος και αγάπη.

Κανείς; Ποτέ;

Πότε; Πότε θα έρθεις;;

Αυτό , αυτό  ζω . Αυτό σκοτώνω χωρίς τη θέληση μου.

Δεν ξέρω τίποτα πια. Δεν ξέρω τι χτυπάω και ποιόν κυνηγάω;

Το εγώ μου ίσως.

Θα το συναντήσω όμως .

Στους παράλληλους μεσημβρινούς.

Στέλλα

Σε μισω

Δυσκολεύομαι να γράψω , δεν έχω το κουράγιο να εκφράσω αυτά που νιώθω στο χαρτί. Πονάει. Με κάνει να ντρέπομαι για μένα , με κάνει να φοβάμαι για το τι θα συνειδητοποιήσω όταν εκφραστώ. Το μυαλό μου στενεύει και οι λευκές σελίδες παραμένουν λευκές. Έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που υπάρχει μέσα μου. Το λευκό είναι το χρώμα της αγνότητας , της απόλυτης ηρεμίας.

Αρχίζω να γράφω , το στυλό στάζει μελάνι και μόνο τότε παρατηρώ πως είναι κόκκινο. Λερώνομαι και προσπαθώ να ξεφορτωθώ τα σημάδια , μα δεν μπορώ. Ξεφεύγω. Πάλι δεν γράφω. Τώρα είναι πιο δύσκολο από ποτέ.

Πάθος και ηρεμία παλεύουν πάνω στο χαρτί , παλεύουν μέσα μου. Μάχη που από τα πρώτα λεπτά ξέρεις ποιος θα επικρατήσει.

Πετάω με μίσος , με οργή το κόκκινο στυλό στον απέναντι τοίχο και αρπάζω ένα άλλο. Μαύρο.

Πάλι το μαύρο στην ζωή μου , στο χαρτί μου.

Γράφω πάλι.

Λέξεις , φράσεις..

Τα κόκκινα σημάδια ακόμα στα χέρια μου.

Πιάνω τον εαυτό μου να φωνάζει στο άδειο σπίτι.

Με ακούω να λέω κάτι σαν «Σε μισώ» και ξαφνιάζομαι.  Δεν ξέρω καν σε ποιόν αναφέρομαι , δεν ξέρω γιατί. Γιατί φωνάζω; Γιατί μισώ; Αλλά το ποιο παράξενο από όλα είναι πως μέσα μου , στην επιφάνεια του εγώ μου , ξέρω πως λατρεύω.

Λατρεύω αυτό που μισώ. Ξέρω πως είμαι ευλογημένη που υπάρχει , που μπορώ να το νιώσω και να πιστέψω πως ίσως κάποια στιγμή τα λόγια γίνουν πράξη και ίσως απλά είναι στιγμές.

Στιγμές που θα μισώ και θα αγαπώ για πάντα.

Αφήνω το στυλό και τριγυρίζω στο άδειο σπίτι. Σταματάω απότομα εκεί που παλιά ήταν ο καθρέπτης.

Ποια είναι αυτή με τα κόκκινα δάκρυα απέναντι μου; Πως μπήκε εδώ μέσα;

Το μελάνι από τα χέρια μου δεν υπάρχει πια.

*Thanx John*

Στέλλα

Ακους;

Τρέμω. Ή πονάω. Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς συμβαίνει με το σώμα μου. Νιώθω την καρδιά μου να πάλετε άρρυθμα και αναπνέω με δυσκολία. Φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο πολύ. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πως όταν θα τα ανοίξω όλα θα είναι αλλιώς.

Τίποτα.

Ακόμα τρέμω. Ακόμα φοβάμαι. Τα ξανακλείνω. Βλέπω το μαύρο κενό και μετά κόκκινες κουκίδες που όσο πάει πληθαίνουν , γίνονται μεγαλύτερες και παίρνουν σχήματα. Κάτι γράφουν. Δεν ξεχωρίζω τι ακριβώς… «Μοναξιά» ; «Τέλος» ; «Απελπισία» ; κάτι τέτοιο….

Όταν ήμουν πιο μικρή είχα διαβάσει κάπου μια φράση που με είχε γοητεύσει… «Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να έχεις τόσους ανθρώπους δίπλα σου και να νιώθεις μόνος» .Τότε είχα καταλάβει πόσο άσχημα ένιωθε ο άνθρωπος που το είπε , όμως ίσως να μην είχα κατανοήσει απόλυτα τι ακριβώς εννοούσε…Τότε..

Και τώρα ξαφνικά ξέρω. Ναι ξέρω.

“ Μην με αφήσεις ποτέ μόνη “ σχεδόν ουρλιάζω. Και ποιος μ ‘ακούει; Δεν υπάρχει κανείς εκεί που φωνάζω. Όλοι έχουν βρει ένα καταφύγιο και κανένα δεν χωράει την δική μου ψυχή.

Αλήθεια έχω ψυχή;

Ή μήπως ξέχασα να αγοράσω; Ή μήπως δεν θα έπρεπε να έχω;

Εγώ φταίω . Εγώ που φροντίζω για τις ψυχές των άλλων και ξεχνάω τη δική μου.

ΟΧΙ! Είμαι μια απαίσια εγωίστρια. Τι σημασία έχει μια άχαρη ψυχή σε σχέση με τόσες άλλες; Συγνώμη που σκέφτηκα για ένα λεπτό , μόλις ένα λεπτό ,την άλλη ψυχή. Δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ.

Ακόμα τρέμω ,κρυώνω και ζεσταίνομαι , ακόμα φοβάμαι.

Ακόμα πονάω…

Ακούς;

Στέλλα