Άνοιξε ένα χαντάκι και κάποιος με έσπρωξε μέσα με το ζόρι. Σαν να αποφάσισε κάποιος άλλος για την ζωή μου. Για το αν θα ζω ή όχι.
Το χειρότερο είναι πως αποφάσισε να με κρατήσει ζωντανή , χωρίς οξυγόνο.
Κάθε στιγμή για μένα να είναι επιβίωση.
Η μόνη χαρά να είναι το πορτοκαλί φως που μπαίνει , σπάνια πια , στη καταπακτή μου και μαζί φέρνει και οξυγόνο.
Εισπνέω μανιωδώς και αυτό τελειώνει αμέσως. Και είναι σαν να μην ήρθε ποτέ. Και το φως φεύγει. Η προσπάθειες μου να το ξαναδώ γεμίζουν άμμο την καταδίκη μου και η αναπνοή δυσκολεύει.
Πότε θα δω ξανά το φως ;; Πότε θα έρθει το οξυγόνο μου; Και αν δεν έρθει;; Ζωντανή νεκρή!
Σαν τιμωρία. Να ζήσεις μόνο για να σκέφτεσαι , να αναλύεις , να προσπαθείς και να καταλήγεις σε μαύρο χώμα.
Και το φως κάθε μέρα εξαφανίζεται , φεύγει. Λες και με μισεί.
Δεν θα ‘ταν καλύτερα να μην είχε εμφανιστεί ποτέ;; Να μην είχε δημιουργήσει ποτέ την ελπίδα μέσα μου ;
Ναι. Αυτή είναι η απάντηση.
Αλλά η χαρά μου κάθε φορά που βλέπω αυτό το δυνατό χρώμα, αξίζει να υπομένω την αργή αυτή εξαφάνιση.
Εφιάλτης.
Ή μήπως όχι;
Στέλλα
Στέλλα
