Ηarry is still free

Και ναι λοιπόν. Σήμερα ο αγαπητός – πρώην κοκκινομάλλης και νυν φαλάκρας- Γουίλιαμ παντρεύτηκε την καλή του πριγκίπισσα Αικατερίνη (η πρώην θνητή Κειτ καλέ). Και άρχισε το mega “Σατέν σαντιγί το νυφικό της Κειτ’’ , «Σφήνωσε η βέρα στο δάχτυλο της πριγκηπέσας» ο alpha , «αχ χαμογέλασε ο Ουιλιαμ» ο ΣΚΑΙ. Και φυσικά το STAR που είχε ολοήμερο αφιέρωμα τα έλεγα όλα τα παραπάνω και οι μαχητικοί ρεπόρτερ κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν τι είπε ο πρίγκιψ στην Κειτ όταν την είδε , τι της είπε στην άμαξα και τι ειπώθηκε από την Ελισάβετ όταν η νέα πριγκίπισσα ζήτησε να πάει τουαλέτα

«You're a princess now you can not defecate»

- με τα συγχωρήσεως πάντα -

Όλοι οι κρυόκωλοι Εγκλέζοι έστησαν σκηνές στους δρόμους του Λόντον (να μην το παίξω και γω λίγο Βρετανή;;) με σκοπό μάλλον να παγώσουν περισσότερο τα οπίσθιά τους παρά να δουν το ζεύγος.

Το φχαριστήθηκε η ψυχή μου. Τους έβλεπα με τις σημαίες του να πανηγυρίζουν σε κάθε βασιλικό αυτοκίνητο που περνούσε και να ποδοπατιούνται για το ποια χαιρέτησε πιο πολύ ο ανύπαντρος Harry.

Και γω στον καναπέ μου , με έναν φραπέ στο χέρι και την κουβέρτα μου αραχτή να παρακολουθώ την τελετή από το ζεστό και ηλιόλουστο σπιτάκι μου.

Και τι κατάλαβαν όλοι αυτοί που πήγαν εκεί;; ;Ή Κειτ , ωχ συγνώμη , η Κάθριν θέλω να πω κοιμάται τώρα (γκουχ γκουχ πρώτη νύχτα του γάμου) στο βασιλικό κρεβάτι.

Μα βέβαια άνοιξε η πόρτα του Μπάκινχαμ για τους κοινούς θνητούς καλέ.

Τρέξτε κόσμεεεεεεεε.

Harry σου ρχομαι…

Τι και αν με περνάς 10 χρόνια. Τι και αν έχεις πάρει την μυτούλα του μπαμπά σου;;;

Εγώ θα σε παντρευτώ.

Εγώ και άλλο ένα εκατομμύρια βλαμμένα χαζοκόριτσα που ονειρεύονται τον πρίγκιπα τους.

Δεν χόρτασες καλή μου τις Barbie πριγκίπισες / βασίλισσες / γκόμενες Βασιλειάδων;;

Θες και το Αβαείο;;

Ε περίμενε τότε.

Αυτά λοιπόν και από μένα για τον γάμο της χρονιάς.

Τι ;; Δεν κατάλαβα;; Εγώ απέξω από το πηγάδι κατούρησα;;

Τους χαιρετισμούς μου στην αξιαγάπητη Πίπα. Για να μην παρεξηγηθώ την αδερφή της Κατερίνας λέω. Άντε γιατί το κορίτσι το παρεξηγήσαμε.

Ζεστούς χαιρετισμούς στην μαμά της νέας Δούκισσας (ναι ναι τα καταφέρατε) Λες και δεν σε έβλεπα πως κοιτούσες την Καμήλα καλεεεε.

Άντε καληνύχτα πάω να ονειρευτώ καμιά άμαξα.

Στέλλα                                                                      

Για σενα

Επειδη τις τελευταιες μερες δεν ειμαι και στα καλυτερα μου (τη μια ειμαι χαρουμενη,την αλλη λυπημενη), σκεφτηκα να γραψω κατι, για καποιον που πλεον ειναι πολυ ξεχωριστος για μενα και δεν ξερω αν ισχυει το ιδιο και για αυτον.

''Κι αν σ'αγαπω τοσο πολυ εγω,τι να το κανω
αμα δε νιωθεις και εσυ το κατι παραπανω.

Κι αν μερα νυχτα τριγυρνω με ματια δακρυσμενα
ειναι που ολο σκεφτομαι,τι αισθανομαι για σενα.

Κι αν μια μερα ματια μου μαζι σου δε μιλησω
στο λεω πια ξεκαθαρα,νομιζω δε θα ζησω.

Κι αν μια πετρουλα τοση δα εχει μεγαλη αξια
σκεψου για μενα αγαπη μου,ποση εχεις σημασια.''

Αυτα τα λιγα απο μενα...

                                               Μελια

Aιώνια ταξίδια

Έχω ακούσει πολλούς να λένε πως ζούμε για να πεθάνουμε. Ισχύει κατά μια έννοια. Tην στιγμή της γέννησης μας αρχίζουν ταυτόχρονο 2 ρολόγια να χρονομετρούν. Το ένα μετράει κανονικά 1,2,3… το άλλο μετρά αντίστροφά και μηδενίζει στο τέλος

Με αφορμή την αιώνια απόδραση του Νίκου Παπάζογλου καθώς και την χθεσινοβραδινή εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη αποφασίζω να αναλύσω μια δυσνόητη λέξη. Θάνατος.

Μα πως μπορείς να μιλήσεις για κάτι τέτοιο;; Πως είναι δυνατών ένα ανθρώπινο ων να περιγράψει μέσα σε λίγες σειρές , στην οθόνη ενός άψυχου υπολογιστή τα συναισθήματα που προκαλεί ο θάνατος.

Σκέφτομαι πως πρέπει να γράψω κάτι γιατί με βασανίζει αυτές τις μέρες ,και όχι μόνο.

Πρέπει να γράψω πέντε αράδες , όπως θα έλεγε και ένας φίλος. Για να καταλάβω και εγώ η ίδια τι ακριβώς συμβαίνει με εμένα την ώρα που μαθαίνω πως μια ψυχή εγκατέλειψε το σώμα της.

Από παιδί έχω ένα κακό , σχεδόν βασανιστικό, ελάττωμα.. Κοιτώ συχνά τον ουρανό.

Και το κάθε άστρο ανήκει πια σε κάποιον.

Τι πονάει πραγματικά στον θάνατο;    Τι είναι αυτό που ξεριζώνει την καρδιά αυτών που μένουν πίσω και στερεύει τα δάκρυα; Αυτό που κάνει το κορμί ακλόνητο και την ψυχή απαθέστατη; Τι είναι πια αυτή η άσχημη γεύση στα χείλη;; έχει γεύση ο θάνατος;

Έχει.

Η ζωή είναι άδικη;; άλλο ένα ερώτημα.

Όχι δεν είναι. Δεν είναι άδικη. Απλά ξέρει καλύτερα. Ξέρει τι έγινε στο παρελθόν , τι γίνεται τώρα και τι θα γίνει στο μέλλον. Κα προσπαθεί , ναι προσπαθεί , να μας προστατέψει από αυτό. Ξέρεις εσύ τι θα ακολουθήσει; Εγώ..όχι.

Ναι δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο , και ούτε νομίζω πως θα τα καταφέρω.

Όμως γνωρίζω καλά πως δεν μπορώ να τον αποφύγω.

Ο κόσμος όσο πάει γίνεται μικρότερος.

Ο μουσικός κόσμος χάνει μαγικές μορφές

Ο κινηματογράφος το ίδιο

Οι ψυχές μας… αχ οι ψυχές μας… δεν μπορούν να μετρήσουν τον πόνο.

Αν μπορούσαν ίσως να είχαν εκραγεί .

«Όλα γίνονται για έναν σκοπό» έτσι ξέρω εγώ.

Τελικά όμως συνειδητοποιώ πως ο ολοκληρωτικός θάνατος δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται.

Και αυτό είναι στο χέρι μας.

Μην ξεχνάς.

Η μνήμη σου είναι το όπλο.

Ποτέ δεν θα πεθάνει κανείς αν τον θυμάσαι , ακόμα και αν δεν τον ξέρεις μπορείς να τον κρατήσεις ζωντανό γα πάντα.

Και όταν η ψυχή σου αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια , κάποιος άλλος θα σκέφτεται εσένα και μαζί με εσένα θα ζωντανεύει και όσους δεν ξέχασες ποτέ…

Ο κύκλος της ζωής είναι μεγάλος. Έτσι δεν λένε;;

Κάτι ξέρουν.

Μην αποχαιρετάς.

Απλά υποσχέσου «Τα λέμε»

Καλή Ανάσταση !

Στέλλα

Μια φορά και έναν καιρό

Πάνε 14 χρόνια από τότε. Θυμάμαι , θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα ένα πραγματικό παραμύθι να εκτυλίσσεται μπροστά μου. Είχα πάει στα 2,5 μου χρόνια στο αμφιθέατρο της πόλης να δω μια παράσταση χορού. «Μαμά τι είναι μπαλέτο ;» Αργότερα..πολύ αργότερα θα καταλάβαινα.

  Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι. Τι όμορφα κοστούμια! Σκηνικά! Χορογραφίες! Μαγευτική μουσική!

«Μαμά θέλω να κάνω και γω μπαλέτο»

  Η επιθυμία μου μισό χρόνο αργότερα έγινε πραγματικότητα. Με το σωμών κορμάκι και καλτσόν μου και τα μαλακά μικρούλια παπούτσια χορού ξεκίνησα να πάω στην σχολή! Το πρώτο μάθημα. Η αρχή του πάθους , η αρχή μιας μεγάλης αγάπης..

 Τέλος του πρώτου , του δεύτερου , του δωδέκατου χρόνου.. και βρισκόμαστε στον δέκατο τρίτο…

Καθώς προχωράω γυρνώ το κεφάλι πίσω και αντικρίζω το παρελθόν μου.

Χαρά , λύπη , κλάμα , ευτυχία , σπαραγμός , άγχος , νεύρα , απώλεια , νέο ξεκίνημα , περηφάνια ,αμαρτία , λύτρωση , πόνος ψυχικός και σωματικός ,σθένος , έκφραση . συναίσθημα , μοναξιά , έρωτας , απογοήτευση , διαγωνισμός , παράσταση .

Τόσα χρόνια , τόσες λέξεις , τόσες εμπειρίες συνοδευόμενες από μια μόνο έννοια…

ΧΟΡΟΣ

Για πολλούς αυτή η λέξη είναι άγνωστη. Θεωρούν αυτή την τέχνη σαν σπατάλη χρόνου και χρήματος . Μιλούν αποδοκιμαστικά για όσους ασχολούνται με πάθος με τον χορό. Προκαταβάλονται για τους άντρες χορευτές , χωρίς να ξέρουν.

Δεν έχουν νιώσει όμως ποτέ τα άσχημα συναισθήματα να ξεχύνονται μέσα από την πνοή τους , να φεύγουν μακριά. Δεν κατάφεραν με κινήσεις να εκφράσουν την αγάπη τους. Δεν μπόρεσαν να δουν στον ιδρώτα της κούρασης την ευτυχία . Ούτε στο αίμα των πληγών την ηθική ικανοποίηση «τα κατάφερα» . Δεν υπάρχει πιο γλυκός πόνος, πιο όμορφη ζάλη. Το συναίσθημα του σώματος να κινείται απλά και μόνο σε κάτι που προστάζει το μυαλό και η καρδιά ταυτόχρονα. Χωρίς την γνωστή διαμάχη της λογικής με το ένστικτό.

Όταν η κίνηση γίνει ένα με εσένα , όταν οι στίχοι των τραγουδιών γίνουν πράξη , όταν καταφέρεις να ερωτευτείς κάτι άυλο τότε , μόνο τότε θα καταλάβεις τι νιώθω όταν χορεύω

Η σχολή μου…Μου έχει προσφέρει τόσα πολλά.. Δάκρυα , πίστη , προσπάθεια..

Είμαι αυτή που είμαι γιατί χορεύω. Ευγενή άμυλα. Χορός.





Στέλλα