Κάθε μέρα. Ξυπνάω, πηγαίνω στα σχολείο , προσπαθώ να παρακολουθήσω μερικούς από τους ελάχιστους αξιόλογους καθηγητές , αγνοώ τους υπόλοιπους , γυρνάω σπίτι , πάω σε εξωσχολικά μαθήματα , επιστρέφω στην «βάση» μου και διαβάζω. Ίσως υπάρξει χρόνος για το facebook και την τηλεόραση. Ίσως καταφέρω να διαβάσω Κανά- δυο κεφάλαια από κάποιο βιβλίο λίγο πριν παραδοθώ στον ύπνο.
Όλα αυτά είναι τόσο ψεύτικα , τόση κούραση απλά και μόνο για να δείξω στους άλλους κάτι. «Κοιτάξτε πέρασα!»
Μέσα σε αυτές τις ανούσιες διαδρομές υπάρχουν και συναισθήματα , πράξεις τρίτων που είναι τόσο αδιάφορες για σένα , λόγια που δεν ακούς και όμως βρίσκονται στο υποσυνείδητο σου για πάντα.
Ξεκινάω την διαδρομή για το σχολείο. Ένα σκυλί είναι έξω από την πόρτα του σπιτιού μου , μάλλον κρυώνει , όμως τα φοβάμαι τα σκυλιά. Προχωράω , ανεβαίνω δρόμους , συναντώ ανθρώπους που με κοιτούν. Γιατί με κοιτούν;;; Ελέγχω αν φοράω τα παπούτσια μου. Είναι όλα εντάξει. Συνεχίζω. Χαιρετάω γνωστούς. Βλέπω κάποιους άλλους που κάνουν πως δεν με ξέρουν. Γιατί άραγε ; Χαμογελάω και συνεχίζω. Φτάνω επιτέλους και μπαίνω στην τάξη. Τα ακουστικά στα αυτιά και «μάθημα».7 ώρες με μια τσάντα στον ώμο. Γελάω με βλακείες. Έτσι επιβιώνω. Επιστρέφω σπίτι αλλάζω τα βιβλία με αυτά του φροντιστηρίου και τρέχω. Άλλη μια διαδρομή που την έχω βαρεθεί. Κι όμως σήμερα είναι διαφορετική. Σήμερα βλέπω νέους ανθρώπους. Να ένας μαλώνει με την κοπέλα του. Και ο άλλος κοιτάει. Πιο δίπλα ένα μωρό κλαίει.
Μπαίνω στο κτήριο , κάθομαι στην ίδια θέση , ο καθηγητής μας καλησπερίζει με τον ίδιο τρόπο . Αυτή την φορά η εξίσωση παραβολής παίρνει την θέση του κύκλου. Ασκήσεις. Η ίδια διαδρομή που ακολούθησα πριν 3 ώρες , λίγο ανάποδα. Σαν παιδί που παίζει με το βίντεο και βλέπει τις φιγούρες να πηγαίνουν ανάποδα και γελάει. Το μωρό κλαίει. Κάποιος κοιτάει κάτι. Ένα ζευγάρι που μαλώνει. Pause. Τίποτα δεν άλλαξε ;
Το σκυλί είναι ακόμα έξω από την πόρτα. Τώρα κάτι έχει αλλάξει πάνω του. Τρέμει.
Δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω. Ανεβαίνω από τα σκαλιά. Τον έχω βαρεθεί τον ανελκυστήρα. Κοίτα να δεις! 1ος όροφος τίποτα 2ος τίποτα , 3ος ανοιχτή πόρτα , 4ος , 5ος , 6ος και έφτασα. Ανοίγω με τα κλειδιά μου την πόρτα χαιρετάω το πλήθος κόσμου (την μητέρα μου) που βρίσκεται στο σαλόνι παρακολουθώντας κάποιο οθωμανικό σίριαλ.
Μέχρι και το δωμάτιο μου είναι ίδιο. Τα ρούχα στην καρέκλα και τα παπλώματα ανακατεμένα πάνω στο κρεβάτι. Καιρός για μια αλλαγή. Τα ρούχα και αυτά πάνω στο κρεβάτι. Ασκήσεις. Ασκήσεις. Ακούω μουσική παράλληλα και ψιθυρίζω μια μελωδία που δεν στέκει με αυτό που ακούγεται από τα ηχεία. Χαμογελάω.
Και ξέρω πως αύριο η διαδρομή θα είναι η ίδια. Όλα από την αρχή. Ελπίζω για κάτι που θα σπάσει την μονοτονία. Κάθε μέρα ξυπνάω και ελπίζω. Ελπίζω για κάτι καινούργιο που θα αλλάξει τα πάντα.
Και κάπως έτσι έρχεται μια μέρα που ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς τι συμβαίνει έξω από την φούσκα που ζεις. Πείνα , αρρώστιες, πραγματικός πόνος , προδοσία , εγκατάλειψη.
Κοιτάς τον καθρέφτη και λες ‘ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ’ .
Κοιτάς γύρω σου. Βλέπεις το δωματίου σου , βγαίνεις στο δρόμο και αντικρίζεις χαμόγελα , ανθρώπους να τρώνε με βουλιμία , που φοράνε ρούχα εμποδίζοντας το κρύο να τρυπήσει τα κόκαλα τους και ακούς παντού παράπονα. Και συ κάνεις παράπονα. Για τα πάντα.
Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε πως κάποιος εκεί έξω πεθαίνει επειδή δεν είχε να φάει . Κάποιος μεγαλώνει χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ από τους γονείς του. Ή με γονείς που δεν τους δείχνουν στοργή και αγάπη. Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δεν ξέρει τι θα πει βιβλίο και θέλει τόσο να μάθει να διαβάζει αλλά ΔΕΝ μπορεί.
Εγωισμός.
Η ζωή δεν έχει μόνο μια διαδρομή. Έχει πολλές. Δεν επιλέγουμε εμείς εξ ολοκλήρου το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε. Ακόμα και αν η διαδρομή είναι πανομοιότυπη πάντα μα ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει και κάτι καινούργιο.
Στέλλα
