Καθώς τριγυρνούσα στους άδειους και πλέον παγωμένους δρόμους της Ξάνθης ακούγοντας μουσική από την μοναδική πηγή ενέργειας μου , τα ακουστικά μου , και κάνοντας και καμία στροφή στα κρυφά , μου ήρθαν απρόσμενα εικόνες! Εικόνες που μάλλον δεν έχω ζήσει ποτέ και δυστυχώς δεν θα καταφέρω να βιώσω.
«Ανοίγω την πόρτα και τον βλέπω , καμία αντίδραση , ζητάω εξηγήσεις. Μάλλον αυτά που ακούω με ικανοποιούν. Τον αγκαλιάζω , τον έχω συγχωρέσει . Ξανά γύρεσε στη ζωή μου. Αναπληρώνω τις πολλές , χαμένες στιγμές.» Βιώνω παιδικές χαρές στα 17 μου, κάνω κούνια, τρέχω στους δρόμους , νομίζοντας πως είναι πίσω που με ακολουθεί. Ζωντανεύω μόνη μου την παιδική μου ηλικία που τόσο άκαρδα ξερίζωσε ο πόνος. Ώσπου σκόνταψα στα όνειρα μου και σήκωσα τα μάτια στον ουρανό. Σταγόνες έτρεχαν και κυλούσαν. Κατάλαβα. Δεν θα γυρίσεις. Ποτέ.
Τι τεράστια λέξη! Τέσσαρα γράμματα. Π-ό-τ-ε. Και όμως. Σκέψου. Δεν θα σε δω ποτέ. Δεν θα σε αγγίξω ποτέ. Δεν θα σου μιλήσω ποτέ.
Γιατί ;
Αυξάνονται τα γράμματα όπως τα γιατί μέσα μου!
Όμως την έχω την απάντηση . Όλα γίνονται για κάποιον σκοπό. Δεν πιστεύω σε κανέναν Θεό. Πιστεύω σε μένα και στους ανθρώπους που αγαπώ. Και όμως έχω ανάγκη να πιστεύω στην ύπαρξη του αγγέλου μου! Στο λαμπρό αστέρι που οδηγεί εμένα και απομακρύνει πάντα τα δάκρυα!
Πάντα ! Άλλα πέντε γράμματα . Μια μόνο φράση. Θα σε θυμάμαι για πάντα!
Στα δικά μου παραμύθια δεν υπήρχαν πρίγκιπες , μόνο δράκοι. Κατάφερα να τους νικήσω και να πλάσω μόνη μου δικό μου παραμύθι . Με δικούς μου χαρακτήρες. Δεν ζουν σε παλάτια αλλά σε απρόσωπα διαμερίσματα . Δεν μετακινούνται με άλογα , μόνο με την φαντασία τους. Στο δικό μου παραμύθι δεν υπάρχει κακιά μάγισσα. Δεν της έκανα την τιμή να ζωντανέψει μέσα μου.
Δεν το έβαλα κάτω , ακόμα και χωρίς τα παραμύθια μου. Και λυπάμαι πολύ , δεν το εννοούσα είμαι σίγουρη. «Θα προτιμούσα να πέθαινες εσύ».
Kαι όπως λέει και ο Παπακωνσταντίνου "έχω τόσα βράδια να σε δω, και περιμένω"
Στέλλα
Στέλλα
