εύ+τύχη =ευτυχία

Με ρώτησαν :Είσαι ευτυχισμένη; Από κεκτημένη ταχύτητα απάντησα «ναι , είμαι». Μια ακόμα ερώτηση διαδέχτηκε την προηγούμενη. Αυτή την φορά ρωτούσα εγώ τον εαυτό μου. «Είσαι όντως ευτυχισμένη; Και τέλος πάντων τι είναι η ευτυχία;» Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι τι είναι αυτό που όλοι το ψάχνουν και που υποτίθεται πρέπει να μου χαρίζει την απόλυτη ευτυχία! Όμως εν τέλει κατάλαβα πως μόνη μου δεν θα έβγαζα κάποιο συμπέρασμα. Εγώ νιώθω εντάξει μόνο όταν οι άνθρωποι που αγαπώ χαμογελάνε και όταν καταφέρνω να απομακρύνω οποιαδήποτε σκέψη από το μυαλό μου. Οι άλλοι; Έτσι ζήτησα μια μικρή βοήθεια από κάποιους φίλους και ανθρώπους που εκτιμώ για να ανακαλύψω την πραγματική ευτυχία.

Μέσα από τις παρακάτω φράσεις μπορεί να δεις τον εαυτό σου ή ακόμα να δεις πως σκέφτονται παιδιά –πάνω κάτω- στην ηλικία σου.

-         Ευτυχία , το να ζεις αυτό που θέλεις χωρίς κανέναν να σε εμποδίζει –Μ. Λ.

-         Αν κάτσω να το σκεφτώ λίγο φαντάζομαι μια οικογένεια γεμάτη παιδιά και υγεία- Μ.

-         Για εμένα ευτυχία είναι να μπορείς ν πραγματοποιήσεις τους στόχους, τα όνειρα σου, τις προσδοκίες σου ..να έχεις κοντά τους ανθρώπους που αγαπάς ..αν τα έχεις όλα αυτά τι άλλο να ζητήσεις –Ε. Δ.

-         Δεν υπάρχει , μόνο στιγμές χαράς και ενθουσιασμού –Κ. Η.

-         Ένα όμορφο κοινωνικό περιβάλλον π.χ. από ανθρώπους που αγαπάω. Και η έκφραση με οποιαδήποτε τρόπο για μένα μουσική και ζωγραφική –Λ.

-         Πόνος- Γ. Σ

-         Ευτυχία είναι ένα ποτήρι μπύρα. Ξέρεις πως αν ζεσταθεί και δεν το πιεις μετά δεν πίνεται και το έχασες , αν το πιεις κάποτε τελειώνει οπότε απλά απολαμβάνεις την στιγμή που το πίνεις – Τ. Π.

-         Κάτι γελοίο που δεν θέλω να σκέφτομαι καν.. δεν μπορώ να δώσω όνομα σε κάτι που δεν ξέρω πως και τι είναι..-W.H.

-         Για μένα ευτυχία είναι να έχεις γύρω σου ανθρώπους να σε αγαπάνε και να σε στηρίζουν όταν τους έχεις ανάγκη.. Ευτυχία είναι να βλέπεις αυτούς που αγαπάς να είναι ευτυχισμένοι και να χαμογελάνε. Ευτυχία είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι δίχως να φοβάσαι για το καθετί..- Γ.Β.

-         Μιας και άνθρωπος χωρίς έγνοιες δεν υπάρχει , δεν μπορώ να πω πως ευτυχία είναι η ζωή χωρίς έγνοιες. Ευτυχία για μένα είναι να μοιράζομαι και να χαρίζω χαμόγελα σε άτομα που αξίζει να μοιράζομαι την ζωή μου μαζί τους και αξίζει να χαρίζω το χαμόγελο μου. Ευτυχία για μένα είναι να ξυπνάω δίπλα στο άτομο που μπορώ να πω «ναι , σ’ αγαπώ» και να νοιώθω ο ομορφότερος άνθρωπος στη γη. Κάτι τέτοιο.- Θ.

-         Ευτυχία είναι να νιώθεις ολοκληρωμένος , να χαμογελάς χωρίς δισταγμό και να ξυπνάς το πρωί και να διακρίνεις την καινούργια μέρα με αισιοδοξία.. Χωρίς να σε σκιάζουν σύννεφα. Η ευτυχία σου δίνει την δύναμη να είσαι αισιόδοξος όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Εγώ έτσι έχω βιώσει την ευτυχία- Α.

-         Να χαμογελάω χωρίς να έχω ούτε μια αρνητική σκέψη στο μυαλό μου.να μην με απασχολεί τίποτα κακό. Να κοιτάζω τον κόσμο με άλλα μάτια. Να βλέπω πως νοιάζονται για μένα...δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.η ευτυχία επιδέχεται ,όπως θα λέγαμε και στο ΑΟΘ, προσωρινό κορεσμό. Παντοτινή ευτυχία δεν ξέρω. Ευτυχία λίγων στιγμών έζησα πολλές φορές- Ξ

-         Ιδέα δεν έχω νομίζω ότι κανένας πραγματικά εν έχει νιώσει απλά υπάρχουν καλές στιγμές κ όλοι νομίζουν ότι είναι ευτυχία –Α.

-         Ανάλογα την στιγμή –Λ. Κ

-         Να είμαι καλά , να έχω κάποιον να με αγαπάει- Α. Π.

-         Όταν φοβάμαι είμαι ευτυχισμένη- Α.Γ

-         Όταν περνάω καλά με αυτούς που αγαπάω. Απόλυτη ευτυχία ένιωσα στην συναυλία των 30 seconds to mars. Φ.Γ

Έτσι λοιπόν κατέληξα στο συμπέρασμα πως , όχι μόνο , η ευτυχία είναι εντελώς διαφορετική για τον κάθε ένα αλλά είναι και μια έννοια που την δημιούργησε ο άνθρωπος χωρίς να σκέφτεται την ετυμολογία της λέξης. Στο λεξικό δίπλα στην λέξη ευτυχία υπάρχει ο ορισμός : Αφθονία υλικών αγαθών.  Οι απόψεις σας/μας όμως τονίζουν ότι ευτυχία είναι η αφθονία συναισθημάτων (στο μεγαλύτερο ποσοστό της).

Ελπίζω να ανακαλύψετε την ευτυχία , και αν τα καταφέρεται κάντε έναν κόπο να μου πείτε το μυστικό.

Σας ευχαριστώ όλους ^^

Καλή σας νύχτα!

*7μήνες*

Στέλλα

Η τελευταία φορά -Eγώ και εγώ

  Για ακόμα μια φορά είπα στον εαυτό μου πως είναι η τελευταία φορά που αφήνω τα συναισθήματα μου να με κυριεύσουν. Ακόμα μια φορά με απογοήτευσα. Είναι πολύ δύσκολο να τιθασεύσεις το μυαλό σου και την καρδιά σου , να προστάξεις τον ίδιο σου τον εαυτό να μην νιώθει.

 Και τώρα είναι η στιγμή που το υποσυνείδητό μου εμφανίζει τον δεύτερο –ίσως και τρίτο- μου εαυτό  και αποφασίζει να πιάσει κουβέντα με την πρώτη Στέλλα

-Γιατί να μην θες να νιώθεις Στέλλα; Τι σου έχουν κάνει τα συναισθήματα σου;

-Τι μου έχουν κάνει; Έχουν έρθει τις χειρότερες στιγμές και μου έχουν στερήσει την ζωή μου για πολλές μέρες. Με έκαναν να μην μπορώ να κοιμηθώ.

-Μην είσαι χαζή , δεν φταινε τα συναισθήματα σου αλλά εσύ.

-Δεν φταίω εγώ! Εσύ φταις! Και θες να ακούσεις και το γιατί; Πολύ απλά αυτό συμβαίνει διότι κάθε φορά που κάτι γίνεται στην ζωή μου εμφανίζεσαι ΕΣΥ και με κάνεις να μιλάω μαζί σου! Και πως γίνεται πάντα μα πάντα να με τονίζεις τα αρνητικά σημεία της υπόθεσης; ‘Με κοίταξε’ σου λέω ‘Σκάσε μωρή’ μου λες εσύ. ‘Κάτι δεν πάει καλά’ λέω εγώ ‘Όντως δεν σε θέλουν στην παρέα’ απαντάς εσύ. Σου φτάνουν αυτά ή θες και άλλα;

-Επειδή εσύ είσαι ευαίσθητη και στεναχωριέσαι με το παραμικρό δεν συμβαίνει κάτι με εμένα , εσύ είσαι η προβληματική. Και στο κάτω κάτω εσύ με ανασύρεις από το μυαλό σου όποτε είσαι σε «συναισθηματισμό»

-Όχι εντάξει σε αυτό έχεις δίκιο. Μόνο σε αυτό όμως , να μην πάρουν και τα μυαλά σου αέρα . Και το ότι σε φωνάζω κάθε φορά σημαίνει πως εσύ πρέπει να έρχεσαι;

-Δεν σε πιάνω πουθενά. Τι έγινε αυτή την φορά θα μου πεις;

-Δεν ξέρω;

-Πάλι για ηλιθιότητες με τράβηξες από τον λήθαργό μου δηλαδή;

-Ηλιθιότητες τα συναισθήματα σου ; Τα δικά μου συναισθήματα;

-Έχεις σκεφτεί ποτέ πως είσαι τυχερή που νιώθεις; Που έχεις ερωτευτεί και έχεις λατρέψει , που έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν ;

-Με αγαπούν;

-Αν δεν σε αγαπούσαν δεν θα ήταν εδώ με τον τρόπο που είναι. Δεν είσαι χαζή , το ξέρεις ότι σε αγαπούν απλά θες να κλαίγεσαι. Είσαι αχάριστη.

-Καληνύχτα.

-Ε βέβαια πάντα αυτό κάνεις. Γυρνάς την πλάτη.

-Όχι απλά σε διώχνω. Τώρα ξέρω πως δεν είμαι μόνη μου. Έχω τους ανθρώπους μου να μου κρατούν συντροφιά.

-Και γω τι θα γίνω;

-Μπορείς να σώσεις κάποια άλλη απελπισμένη ψυχή. Σε ευχαριστώ. Χάρηκα που με γνώρισα αλλά ήταν η τελευταία φορά.


Στέλλα

Back To School!

 Και κάπως έτσι φτάσαμε ένα βήμα πριν το άνοιγμα των σχολείων. Για όσους δεν ξέρουν , «σχολείο» είναι ένα μεγάλο κτήριο –συνήθως- με πολλά παιδιά να περιπλανούνται στην μεγάλη αυλή και να αποκαλούν ο ένας τον άλλον «μαλάκα». Στο εσωτερικό υπάρχουν θρανία, καρέκλες , πίνακες και βιβλία. Για αυτό το τελευταίο δεν παίρνω και όρκο για την φετινή χρονιά. Επίσης υπάρχουν και κάτι τύποι που δηλώνουν έξυπνοι και μορφωμένοι και συστήνονται ως ‘καθηγητές’.

Α κατάλαβες τι εννοώ! Χαίρομαι!

Ναι και ‘γω δεν κατάλαβα πότε έκλεισαν και πότε ανοίγουν αυτές οι χαρούμενες ημιφυλακές .

Από την μια , ειδικά φέτος το σχολείο θα είναι χάσιμο χρόνου και θα εμποδίζει το διάβασμά μας όμως από την άλλη που θα βλέπω εγώ τους φίλους μου αν δεν πηγαίνω σχολείο;

Σε καμία περίπτωση δεν θα αρχίσω να αναλύω αν είναι καλό ή κακό το σχολείο!

Αυτό που ξέρω είναι πως θα μπορούσαν απλά να το κάνουν 2 ώρες αργότερα. Ποιος σώφρον άνθρωπος αποφασίζει να ξεκινήσει την μέρα του από τις 7 (Ξύπνημα- ετοιμασία- έναρξη μαθήματος από τις 8) ; Ας πηγαίναμε σχολείο στις 10 , άντε στις 9 επειδή είμαι καλός άνθρωπος δηλαδή.

Το ρεζουμέ είναι πως δεν θέλω να ανοίξουν τα σχολεία γιατί ήδη έχω εξαντληθεί από τους ρυθμούς τις 3^ης Λυκείου , δεν θέλω να ξυπνάω από τις 7 και να αγχώνομαι αν θα προλάβω να ανέβω μέχρι εκεί πάνω.

Και φυσικά θα έχω τον κάθε άκυρο καθηγητή να μου επιβάλει να διαβάζω καλλιτεχνικά , θρησκευτικά , οικιακή οικονομία κτλ κτλ κτλ .

Α να μην ξεχάσω! Για όλους εσάς που περάσατε στο πανεπιστήμιο και κάνετε φοιτητική ζωή ένα έχω να πω!

«Εκεί που είστε έρχομαι» -να άλλαξα λίγο την παροιμία-

Φιλάκια πολλά! Καλά να περνάμε και καλή αρχή σε όλους μας!

Στέλλα

Such a lonely dream

Άνοιξε ένα χαντάκι και κάποιος με έσπρωξε μέσα με το ζόρι. Σαν να αποφάσισε κάποιος άλλος για την ζωή μου.  Για το αν θα ζω ή όχι.

Το χειρότερο είναι πως αποφάσισε να με κρατήσει ζωντανή , χωρίς οξυγόνο.

Κάθε στιγμή για μένα να είναι επιβίωση.

Η μόνη χαρά να είναι το πορτοκαλί φως που μπαίνει , σπάνια πια , στη καταπακτή μου και μαζί φέρνει και οξυγόνο.

Εισπνέω μανιωδώς και αυτό τελειώνει αμέσως. Και είναι σαν να μην ήρθε ποτέ. Και το φως φεύγει. Η προσπάθειες μου να το ξαναδώ γεμίζουν άμμο την καταδίκη μου και η αναπνοή δυσκολεύει.

Πότε θα δω ξανά το φως ;; Πότε θα έρθει το οξυγόνο μου; Και αν δεν έρθει;; Ζωντανή νεκρή!

Σαν τιμωρία. Να ζήσεις μόνο για να σκέφτεσαι , να αναλύεις , να προσπαθείς και να καταλήγεις σε μαύρο χώμα.

Και το φως κάθε μέρα εξαφανίζεται , φεύγει. Λες και με μισεί.

Δεν θα ‘ταν καλύτερα να μην είχε εμφανιστεί ποτέ;; Να μην είχε δημιουργήσει ποτέ την ελπίδα μέσα μου ;

Ναι. Αυτή είναι η απάντηση.

Αλλά η χαρά μου κάθε φορά που βλέπω αυτό το δυνατό χρώμα, αξίζει να υπομένω την αργή αυτή εξαφάνιση.

Εφιάλτης.

Ή μήπως όχι;

Στέλλα

Οι Δράκοι

Θεόφιλος Σεχίδης-Θάσος

Χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα που έγιναν στα ελληνικά αστυνομικά χρονικά. Οι πέντε δολοφονίες συγγενικών του προσώπων, που διέπραξε ο 24χρονος φοιτητής Θεόφιλος Σεχίδης σε διάστημα μικρότερο του της 24ώρου στη Θάσο, προκάλεσαν σοκ στην κοινή γνώμη και «άνοιξαν» μια νέα σελίδα στην έρευνα της εγκληματικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα. Αναμφισβήτητα, η υπόθεση του Θ. Σεχίδη αποτελεί μία από της πιο ενδιαφέρουσες (από την εγκληματολογική και γενικότερα επιστημονική πλευρά) περιπτώσεις στην εγχώρια και διεθνή ιστορία του εγκλήματος.

Ο Θ. Σεχίδης, που χαρακτηριζόταν από το περιβάλλον του ως ιδιόρρυθμος τύπος, είχε εντοπισθεί της αρχές Ιουνίου στην Αθήνα, όταν σε έρευνα που του είχε γίνει είχαν βρεθεί πάνω του ένα μαχαίρι κι ένα φυσίγγι, αλλά τελικώς αφέθηκε ελεύθερος. Επιπλέον, της 21 Ιουλίου σε έλεγχο που είχε γίνει στο αυτοκίνητό του στην περιοχή της Καβάλας, είχαν βρεθεί μια κοντόκανη καραμπίνα, ένα κυνηγετικό όπλο και φυσίγγια. Λίγες μέρες μετά, το δικαστήριο τον καταδίκασε σε δεκάμηνη φυλάκιση και πρόστιμο 700.000 δρχ., με τριετή αναστολή (λόγω του γεγονότος ότι είχε λευκό ποινικό μητρώο), και αφέθηκε και πάλι ελεύθερος. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός πως, κατά την εξέτασή του, ο Θ. Σεχίδης δεν μπορούσε να δώσει πειστικές απαντήσεις για το πού βρίσκονται οι πέντε συγγενείς του, ενώ έπεφτε και σε συχνές αντιφάσεις, ενέτεινε της υποψίες των αστυνομικών της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης ότι πιθανώς σχετίζεται με την εξαφάνισή της. Τελικώς, αργά το βράδυ της 8^ης Αυγούστου και μετά από πολύωρη ανάκριση, ο Θ. Σεχίδης ομολόγησε πως της 19 και 20 Μαΐου σκότωσε τον πατέρα, την μητέρα, την αδελφή, τον θείο και την γιαγιά του στον Λιμένα Θάσου, ακολούθως τεμάχισε τα πτώματα –εκτός από αυτό του θείου του- και κατόπιν τα μετέφερε σε σακούλες σε χωματερή της Καβάλας, όπου και τα πέταξε.

«Ήταν άρρωστοι και ήθελα να της λυτρώσω» δήλωσε, αρχικά, της εμβρόντητους αξιωματικούς της αστυνομίας και αργότερα πρόσθεσε: «Ήθελαν να με βγάλουν από τη μέση και πρόλαβα να της σκοτώσω πρώτος. Υπήρχε συνομωσία σε βάρος μου. Βρισκόμουν εν αμύνη. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο επειδή ήξερα ότι ήμουν της μάνας παιδί και δεν μου ‘λεγαν την αλήθεια. Της ξέκανα, για να μην με ξεκάνουν».

Ο πρώτος φόνος έγινε το πρωί της 19^ης Μαΐου, στην περιοχή της αρχαίας ακρόπολης της Θάσου (στην περιοχή του Λιμένα). Ο Θ. Σεχίδης πήγε εκεί με τον θείο του Βασίλη για να συζητήσουν. Κατά τον δράστη, ο Βασίλης Σεχίδης, ο οποίος ζούσε στο Βέλγιο 32 χρόνια, είχε πάει στη Θάσο μετά από παράκληση του πατέρα του, για να πεισθεί ο 24χρονος φοιτητής να επισκεφθεί ψυχίατρο, γιατί «παρουσίαζε κάποια προβλήματα. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, της 17 Μαΐου, ο πατέρας του Θ. Σεχίδη, Δημήτρης, είχε επισκεφθεί στην Κομοτηνή τον γιο του, του είχε ζητήσει το αυτοκίνητο –που χρησιμοποιούσε ο Θεόφιλος- και τον είχε καλέσει να πάει στην Θάσο για να συζητήσουν «κάποια σοβαρά θέματα». Για τον θειο του «Προσπάθησε να με χτυπήσει με ένα μαχαίρι. Τον έσπρωξα και έπεσε σε γκρεμό, από ύψος 10 μέτρων. Κατέβηκα κάτω και τον είδα να ψυχορραγεί. Και για να μην βασανίζεται άλλο, του ‘κοψα με το μαχαίρι το κεφάλι» θα υποστηρίξει ο δράστης. Της μέρες μετά, ο ιατροδικαστής Σερρών Μ. Γεωργιάδης, που εξέτασε το πτώμα του Βασίλη Σεχίδη, διέγνωσε «σοβαρότατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και αποσπασματικά κατάγματα των κροταφικών άκρων. Το κρανίο ήταν διαμελισμένο, και στην τραχηλική χώρα ήταν εμφανής λαμδοειδής βαθιά κόψη (…)».

Στη συνέχεια, ο Θ. Σεχίδης αγόρασε ένα μονόκαννο όπλο και ένα καινούργιο πουκάμισο (το προηγούμενο είχε γεμίσει αίματα) και λίγες ώρες αργότερα επέστρεψε στο σπίτι του στον Λιμένα, περιμένοντας τα άλλα μέλη της οικογένειάς του. Πρώτος, έφτασε ο πατέρας του Δημήτρης. Ο Θ. Σεχίδης υποστήριξε πως τότε άρχισε της καβγάς. «Ο πατέρας μου είχε ένα μαχαίρι, φοβήθηκα» είπε. «Μόλις γύρισε για να πάει στην τουαλέτα, τον πυροβόλησα και έπεσε νεκρός. Μετά του έκοψα την καρωτίδα μ’ ένα μαχαίρι». Λίγο μετά, μπήκε στο σπίτι και η μητέρα του Μαρία. «Κρατούσε κι αυτή μαχαίρι. Της άρπαξα το χέρι, την αφόπλισα και της έκοψα τον λαιμό με το μαχαίρι» είπε ο Θ. Σεχίδης, αλλά ο ιατροδικαστής διαπίστωσε ότι είχε κι αυτή πυροβοληθεί στο κεφάλι. Ακολούθησε η αδελφή του Έμμυ, που είχε ακούσει την φασαρία, μπήκε στο σαλόνι, κρατώντας ένα τασάκι για να αμυνθεί. Ο Θ. Σεχίδης υποστήριξε πως κρατούσε και αυτή μαχαίρι. «Μου όρμησε και τη σκότωσα με τον ίδιο τρόπο» θα συμπληρώσει.

Ο Θ. Σεχίδης έμεινε όλη την υπόλοιπη μέρα στο σπίτι, μαζί με τα πτώματα των τριών συγγενών του. Στο διάστημα αυτό, αφαίρεσε της εγκεφάλους των θυμάτων και τα τοποθέτησε σε πιάτο στο ψυγείο! Ο της θα πει αργότερα: «Δυο-τρεις εγκεφάλους της έβγαλα και της έβαλα στο ψυγείο. (…) Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, που αναφέρεται σε ανατομία του εγκεφάλου κ.λπ. Γι αυτό. Επειδή είχα ασχοληθεί μ’ αυτά. Είχα κάποιες ψυχιατρικές και ιατρικές γνώσεις και ήθελα να εξετάσω την ανατομία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτό είναι όλο. Δεν μετάνιωσα για τίποτα, καλά έκανα. Το ένα κεφάλι ήδη είχε σπάσει, τα μυαλά είχαν βγει, οπότε γιατί να μην τα βάλω στο ψυγείο. Τελικά, δεν… μελέτησε της εγκεφάλους διότι «ήταν χαλασμένο το ψυγείο κι όταν τελείωσα με τα πτώματα και πήγα μετά από μια εβδομάδα να το πάρω (σ.σ.: το πιάτο) είχε αλλοιωθεί και το πέταξα» .

Το επόμενο πρωί, εντελώς ανυποψίαστη για όσα είχαν ήδη διαδραματιστεί, η γιαγιά του Ερμιόνη, που έμενε σε μικρή απόσταση, επισκέφτηκε το σπίτι. Προτού συνειδητοποιήσει το θέαμα του αιματηρού σκηνικού, που επικρατούσε εκεί, δέχτηκε ένα θανατηφόρο πλήγμα μαχαιριού στην καρδιά από τον εγγονό της, που υποστήριξε ότι «άρπαξε ένα μαχαίρι να με χτυπήσει. Τι να έκανα κι εγώ, την σκότωσα». Στη συνέχεια, ο δράστης σκέφτηκε να εξαφανίσει τα πτώματα. «Πήγε στην αποθήκη και πήρε ένα βαλιτσάκι, μέσα στο οποίο ο πατέρας του είχε διάφορα εργαλεία. Πήρε δύο αλυσοπρίονα και άρχισε να τεμαχίζει τα πτώματα.Από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς αγόρασε μεγάλες μαύρες σακούλες και έβαλε μέσα σ’ αυτές τα κομμάτια από τα άψυχα σώματα των θυμάτων. Με περισσή ψυχραιμία άρχισε τα δρομολόγια του θανάτου. Θάσος – Κεραμωτή τρεις φορές, με τρία διαφορετικά ‘φορτία’ στο πορτ-παγκάζ του αυτοκινήτου του πατέρα του» «Σκέφτηκε, λοιπόν, να πετάξει της σακούλες της οποίες είχε χωρέσει τα μέλη των δικών του ανθρώπων στη χωματερή των Ταγαράδων .‘Είδα κάποιους φύλακες κι ένα οδηγό απορριμματοφόρου’ είπε της αξιωματικούς που ασχολούνται με την υπόθεση. Έφυγε, λοιπόν, και αναζήτησε άλλο χώρο. Έκανε εκατοντάδες χιλιόμετρα και επέστρεψε στην Καβάλα. Κατέληξε στη χωματερή που βρίσκεται ανάμεσα στη Νέα Καρβάλη και την Κεραμωτή. Εκεί προσπάθησε να εξαφανίσει της ‘αποδείξεις’ της αποτρόπαιας, της φρικιαστικής, της ανατριχιαστικής πράξης του»

Κυριάκος Παπαχρόνης- Ο Δράκος της Δραμας

Ο Κυριάκος Παπαχρόνης γεννήθηκε στην Ξάνθη και η ιστορία του ξεκινά στην ηλικία των 14 ετών. Σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία, ο Παπαχρόνης είχε μια τραυματική εμπειρία με μια ιερόδουλο, η οποία «πρόσβαλλε» και ειρωνεύτηκε τον ανδρισμό του, λέγοντάς τον «ανίκανο». Ο Κυριάκος Παπαχρόνης προφανώς και δεν λησμόνησε το γεγονός αυτό, που του δημιούργησε ένα αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στις γυναίκες. Στο πίσω μέρος του μυαλού του, άρχισε να χτίζει ένα σχέδιο εκδίκησης. Οι γυναίκες γι’ αυτόν πλέον είχαν γίνει «κόκκινο πανί».
Στα 19 του, όντας έφεδρος αξιωματικός (ανθυπολοχαγός) και υπηρετώντας στην 5η Μοίρα των ΛΟΚ στην Δράμα, αρχίζει την δράση του, κινούμενος μεταξύ Θεσσαλονίκης, Δράμας, Καβάλας και Ξάνθης. Βιασμοί και δολοφονίες γυναικών, καθώς και βομβιστικές επιθέσεις θα του αποδώσουν το προσωνύμιο «Ο δράκος της Δράμας». Το σκοτάδι γίνεται ο καλύτερος σύμμαχός του.

 Η δράση του τελείωσε όταν συνελήφθη στις 13 Δεκεμβρίου 1982 από την Ασφάλεια Δράμας και μετά από κινητοποίηση όλων των Αρχών της Ανατολικής Μακεδονίας.

ατά την διάρκεια των ανακρίσεων, η κοινή γνώμη συγκλονίζεται από τον κυνισμό και τις δηλώσεις του Παπαχρόνη. «Θόλωνε το μυαλό μου. Ήθελα να χτυπήσω. Έφθανα στο μεγαλείο. Την χτυπούσα, τελείωνε…». Έλεγε πως τον τρέλαινε και τον ερέθιζε ο ήχος των τακουνιών. Απευθυνόμενος μάλιστα σε μια δημοσιογράφο της ΕΡΤ, της είπε «Εσένα σ’ αγαπάω γιατί έχεις ψηλά τακούνια»!
Καταδικάστηκε δις εις θάνατον και σε κάθειρξη 23 ετών, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Όταν άκουσε την ποινή, σηκώθηκε και χειροκροτώντας είπε: «Ευχαριστώ» και στην συνέχεια «Τι βάζετε τέτοιες ποινές; Πόσα χρόνια θα ζήσουμε;». Δήλωνε αμετανόητος: «Στείλτε με στο απόσπασμα, γιατί αν βγω έξω, πάλι τα ίδια θα κάνω».
Το Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης τον καταδίκασε για τις βομβιστικές επιθέσεις, σε 15 χρόνια φυλάκιση και 20ετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Παρά την προηγούμενη καταδίκη του, το δικαστήριο μετά από πρόταση του στρατιωτικού επιτρόπου, του αναγνώρισε το ελαφρυντικό ότι «δεν κινούταν στις πράξεις του εκ ταπεινών ελατηρίων».
Από τους γνωστούς του και τους συναδέλφους του, ο Παπαχρόνης περιγράφονταν σαν άτομο βίαιο, με ιδιαίτερη σωματική δύναμη και μεγάλη «λόξα» με τα των στρατιωτικών. Οι ειδικοί έκαναν λόγο για ένα «μωσαϊκό παραλογισμού».
Παραδόξως όμως, στην φυλακή ο Παπαχρόνης έγινε ίνδαλμα για πολλές γυναίκες, οι οποίες αλληλογραφούσαν μαζί του, εκφράζοντας μάλιστα την επιθυμία να τον γνωρίσουν κι…από κοντά! Αντίστοιχα, μετέπειτα επίδοξοι «δράκοι», «εμπνεύστηκαν» απ’ αυτόν και θέλησαν τον μιμηθούν.
Ο Κυριάκος Παπαχρόνης, μετά από 21 χρόνια και 6 μήνες στις φυλακές, έκανε αίτηση αποφυλάκισης και αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 2004, σε ηλικία 44 ετών και με περιοριστικούς όρους.
Δεν είναι εύκολο να θίξεις τέτοια θέματα όμως είναι αληθινά και έχουν συγκλονίσει το πανελλήνιο. Αυτοί και άλλοι τόσοι «έδρασαν» δίπλα μας. Καλό είναι να μην κάνουμε πως δεν ξέρουμε. Οι «άνθρωποι» αυτοί υπήρξαν και σκόρπισαν πόνο. Υπάρχουν κάποιοι που θα συνεχίσουν την τρελή παράδοση. Για αυτό προσοχή! 


Στέλλα

Ψάξε , ψάξε δεν θα το βρεις

Εκεί που καθόμουν στο μπαλκόνι μεταξύ χημείας και κερασιών φύσηξε αέρας και κάτι χαρτιά που είχα στο τραπέζι σηκώθηκαν στον αέρα , έφεραν βόλτες πάνω από το κεφάλι μου και προσγειώθηκαν στις γλάστρες που μόλις ποτίστηκαν.. Τότε με κυρίευσε ένα συναίσθημα απώλειας – μα βέβαια 24 ασκήσεις χάθηκαν άδοξα- όμως και εικόνες. Εικόνες αρκετά μακρινές.

Ήμουν 2 , ήμουν στην Λήμνο και ανέβαινα στο καράβι.

Φορούσα ένα διαφημιστικό καπέλο smarties λευκό με πολύχρωμες κουκίδες στο σχήμα από τα σοκολατάκια.

Και ξαφνικά , ο ίδιος αέρας , η ίδια κίνηση και φυσικά η ίδια κατάληξη.

Το καπέλο μου , το αγαπημένο μου καπέλο είχε κατάληξη στην θάλασσα παρέα με τσιπούρες και μπακαλιάρους.

Θυμάμαι το κλάμα που έριξα για αυτό το καπέλο.

Οι γονείς μου θα νόμιζαν πως θα το ξεπερνούσα σε λίγες ώρες ξεχασμένη από το καράβι , το ταξίδι κτλ.

Γελάστηκαν.

10 χρόνια μετά , στα 12 μου επιχείρησα να αρπάξω ένα παρόμοιο καπέλο από το κεφάλι ενός 5χρονου αγοριού που φυσικά με πλάκωσε στο ξύλο

«ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ ΜΟΥ»

7 χρόνια μετά στην σκέψη αυτού του υπέροχου –διαφημιστικού τονίζω- καπέλου βουρκώνω και το θέλω πίσω

Να σημειωθεί πως δεν φοράει ποτέ καπέλα πλέον.

Και σκέφτομαι. Για ένα καπέλο όλα αυτά;; Τι με επηρέασε;  

Σίγουρα κάποιοι ψυχολογικοί παράγοντες κάνουν τα παιδία να συνδέονται συναισθηματικά με παιχνίδια , αντικείμενα , ζώα και φυσικά ανθρώπους.

Ψυχολόγοι λένε πως τα παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία έχουν ένστικτό. Αυτό ισχύει , φαντάζομαι , μόνο για τους ανθρώπους.

Όμως όλοι είχαμε κάτι αγαπημένο που χάλασε , έσπασε , χάθηκε μυστηριωδώς –είτε από τον αέρα είτε γιατί οι γονείς το πήραν και το εξαφάνισαν-  και μας έμεινε ποθημένο. Πολύ πιθανόν να έχεις αρπάξει και συ μια πιπίλα από το στόμα του αδερφού σου.. ή να αποφάσισες να «απαγάγεις» την κούκλα της ανιψιάς σου , ίσως να κατάφερες ενώ ήσουν 8 να κοιμηθείς στην κούνια της αδερφής σου , βάζοντας το μωρό να κοιμηθεί στο κρεβάτι σου. Δεν ξέρω , εικασίες κάνω… Έχω ακούσει πολλά οπότε δεν απορρίπτουμε τίποτα!

Αυτό το άρθρο λοιπόν είναι αφιερωμένο στα αντικείμενα που κλάψαμε , αγαπήσαμε και δεν ξεχάσαμε ποτέ..

Στέλλα

Οι ωραίοι της φετινής Eurovision

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος την περίοδο του Μαΐου η Eurovision είχε πρώτο λόγο στα δελτία ειδήσεων του star. Και φυσικά κάθε Eurovision που σέβεται τον εαυτό της περιέχει τα πάντα. Και όταν λέμε τα πάντα το εννοούμε. Από Τραβηγμένες «30άρες» , κούκλους , πανέμορφες γυναίκες , τέλεια τραγούδια , αστεία τραγούδια και φυσικά travesty!

Όπως πάντα μαζευτήκαμε σε σπίτι με πίτσες και coca-cola και αρχίσαμε να θάβουμε και να βρίζουμε όσους δεν μας ψήφισαν (ουκ ολίγες).

Ας αναλύσουμε όμως το κεφάλαιο «κούκλους» , ή τέλος πάντων , επειδή τα γούστα είναι διαφορετικά (και ως γνωστόν είμαι κακόγουστη) , ας δούμε τι παίχτηκε φέτος στη Γερμανία.

1. Ο γλυκούλης και θα τολμήσω να πω γοητευτικός Φιλανδός , ονόματι Paradise Oskar  μας εντυπωσίασε με το γλυκανάλατο τραγούδι του. Ωραία φωνή , ωραία μάτια , ωραία φάτσα!
2. Οι γνώμες ήταν πολλές για τον Ρώσο καλλιτέχνη , Alexej Vorobjov . Εμένα δεν με εντυπωσίασε ούτε το τραγουδάκι , ούτε και ο ίδιος όμως τον προσθέτω στην λίστα γιατί θα υπάρχει άσχημη αντιμετώπιση από την φίλτατη Μέλια (xD)
3. Και για το φαβορί (ναι καλά) Amaury Vassili τον Γάλλο τενόρο ακούστηκαν διαφορετικά σχόλια. Σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με τον Αποστόλη Τότσικα όμως έχει κάτι βρε παιδί μου. Μια «τενοριακή» σπίθα στο μάτι. Μ’αρεσει και αυτός και το τραγούδι
4. Οι Blue , οι οποίοι φωτογραφήθηκαν γυμνοί ναι ναι γυμνοί για gay περιοδικό εντυπωσίασαν την κοινή γνώμη. Εμένα όχι ιδιαίτερα. Και από φωνές…κορμάρες.
5. Ας ταξιδέψουμε ως την Ιρλανδία. Ελάτε παιδία πείτε το «I am John ! I am Edward! We are JEDWARD!». Tα διδυμάκια μου φάνηκαν τόσο χαριτωμένα! Είμαι σχεδόν ενθουσιασμένη μαζί τους! Πουλάνε μια τρέλα και όλοι πιστεύω την αγοράσαμε. Παρόλο που ο πίνακας της μουσικής Ευρώπης δεν τους χάρισε την πρωτιά.
6. To συγκρότημα A Friend In London με τον κούκλο τραγουδιστή τους , ναι ήταν αυτός με το ξώπλατο , τα γαλάζια μάτια και το μαλλί κεραία. Εκτός από ωραία εμφάνιση , το συγκρότημα παρουσίασε στην Ευρώπη ένα τραγούδι με καλούς στίχους και μουσική. Από μένα θα είχαν ψήφο αν είχα κάρτα!
7. Φτάσαμε στη Σουηδία. Ανυπομονούσα. Τα σπασε  Eric Saade κυριολεκτικά και μεταφορικά. Popular λέει θέλει να γίνει. Ίσως τα καταφέρει. Με τέτοια εμφάνιση δεν είναι καθόλου δύσκολο μπορώ να πω! Δεν μοιάζει ιδιαίτερα με Σουηδό και αυτό τον κάνει ακόμα πιο hot!
8. Ο Αζερμπαιτζανός El κατ εμέ δεν ανήκει στην λίστα , ούτε καν για το τραγούδι που κάτι μου θυμίζει ρε παιδί μου,  αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως κάποιος να διαβάσει αυτό το post (αχ αυτά τα όνειρα της νεολαίας) και να μου βομβαρδίσουν το σπίτι! Ναι ναι ΚΟΥΚΛΙ ο Μπακούρης (από το Μπακού καλέ)
9. Μην τρομάζεις λαέ μου. Ναι ναι ο ΛΟΥΚΑΣ είναι στα Νούμερο 9. Τον άφησα τελευταίο για να σου δημιουργησω αυτό το άγχος που κάνουν παντού τα βιβλία ;; Ε αυτό. Ναι ο Λούκας ήταν Ο κούκλος της Eurovision. Δεν πας να Running Scared (azerbaizan) , να γίνεις popular (Σουηδία) , να θες ένα καινούριο αύριο (Δανία) , να λες I can (Αγγλία) και να μιλάς για Lipstick(Ιρλανδία) , να τραγουδάς πως θα με κατακτήσεις (Ρωσία) , ακόμα και Dum Dum (Φιλανδία) στα Κορσικά (Γαλλία). Για μας μόνο ένα πράγμα ισχύει. Την έχει η ψυχή μας την φωτιά! 

ο ρώσος

ο ΓάλλοςΟι Δανοί

Οι Άγγλοι

Ο Αζερμπαϊτζανός

Ο Σουηδός

Οι Ιρλανδοί

 Ο δικός μας Λούκας!

Ναι δεν είμαι κουλτουριάρα και βλέπω Eurovision και επίσης νευριάζω με τα κακόβουλα σχόλια για κάθε ελληνική αποστολή! Ελλάς το μεγαλείο σου!

Από το Dusseldorf για το blog

Στέλλα

Ο ψυχισμός μας

Αυτό το άρθρο θα μπορούσε να έχει πολλούς τίτλους που μου έρχονται σχεδόν αυθόρμητα με βάση το θέμα για το οποίο θα σας πρήξω για άλλη μια φορά!

Για παράδειγμα ένας τίτλος θα μπορούσε σίγουρα να είναι «Εμείς» γιατί το θέμα είναι 5 βλαμμένα της τάξης μου. [Εγώ , η Φρόσω , η Αλεξάνδρα , η Αποστολία και η Αντωνία] . Ένας ακόμα ‘πιασάρικος’ τίτλος είναι «Beautiful , dirty , rich» .

Όμως ας τα πάρω όλα από την αρχή.

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα του δεύτερου τετραμήνου σε κάποιο ‘πολύ ενδιαφέρον μάθημα’ που ‘προσέχαμε πολύ’ και πετούσαμε την μια βλακεία μετά την άλλη. Κλασσικά ο Αλέκος έβαζε διλήμματα  του στυλ «Αν έπρεπε να πας με ένα ζώο ποιο θα ήταν αυτό;» και η Φρόσω να απαντάει με τρελή χαρά ‘ΑΛΟΓΟ’ , εγώ να σκέφτομαι κάτι κουλό να πω και λέω ‘μυρμήγκι΄ του οποίο άρεσε πολύ στην Άλεξ , η Αντωνία να φιλοσοφεί και να δίνει ολόκληρη έκθεση για απάντηση και η κλασσική Αποστολία να κοιτάει με το ύφος απάθειας και να μην μας δίνει καν σημασία.

Έτσι δημιουργήθηκε το club σαϊκισμού του Β2 και κάθε μέρα μια από μας είναι στην κορυφή. Και πάντα οι απόψεις είναι πολλές.

Η μια έχει μια επιστημονική απάντηση για τα πάντα! Και επίσης θέλει να γίνει ‘beautiful , dirty , rich’ όπως λέει και η Lady Gaga , υποστηρίζοντας πως beautiful είναι rich θα γίνει και dirty….είναι απλό ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑ ΠΛΥΘΕΙ.

Η άλλη έχει την απάθεια ζωγραφισμένη στο βλέμμα , στις κινήσεις και μας ΓΡΑΦΕΙ γαμώτο τόσο γαμάτα!

Καλά η Άλεξ απλά στον κόσμο της με κορυφαίες ατάκες

Η Φρόσω – ο χάνιμπαλ που γλύφετε στην σκέψη να φάει άνθρωπο-

Και εγώ με το υπέροχο κασσσσσσσσσέρι μου κάνουμε μια φοβερή ομάδα!

Αγαπάμε psycho girls

*Ξέρω πως χεστήκατε αλλά τελείωσε η χρονιά και του χρόνου δεν ξέρουμε αν θα συνεχιστεί το clubάκι μας οπότε….*

Στέλλα

Θα το παίξω κριτικός βιβλίου

Είπα να σοβαρευτώ και εγώ λίγο. Να μην θάψω –πολύ- και να μην κλαψουρίσω.

Δύσκολο πράγμα να είσαι σοβαρός , έλα όμως που χρειάζεται που και που…

Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού μυήθηκα από το σχολείο και από την οικογένεια μου στο διάβασμα βιβλίων. Φυσικά ξεκίνησα με απλά «παραμυθάκια» και στην συνέχεια λάτρεψα τα βιβλία «για μεγάλους» όπως μου έλεγε η μαμά μου.

Να μερικά από τα αγαπημένα μου βιβλία που έχουν σημαδέψει το μυαλό μου με τρελές ιδέες , ‘πραγματικότητες’ και συναισθήματα.

Η λευκή ορχιδέα- Καίτη Οικονόμου

Μια παρέα παιδιών. Πλούσιοι , φτωχοί , δεν έχει σημασία για αυτούς. Η Φιλίω , η Έλλη , ο Νικηφόρος και ο Αντώνης. Φυσικά ο έρωτας δεν λείπει από την εφηβεία τους και τους ακολουθεί και στα μονοπάτια της ενήλικης ζωής τους. (Ναι ξέρω κλασσικό μυθιστόρημα αλλά….) . Η Φιλιώ ερωτευμένη με τον Νικιφόρο , ο οποίος την βλέπει σαν την αδερφή του την Έλλη. Ο Αντώνης καλοβλέπει την Έλλη , η οποία ερωτεύεται παράφορα τον Μάνο. Συμπτώσεις , κρυμμένες αλήθειες , οικονομικά προβλήματα και φυσικά αναγκαίες πράξεις οδηγούν τα παιδιά σε τεράστιες αλλαγές των ζωών τους που φυσικά καταλήγουν στο γνωστό happy end.

"Ήθελα να σου πάρω ένα ρολόι για να θυμάσαι κάθε ώρα και λεπτό πόσο σ'' αγαπώ". Ο Μάρκος έσυρε το δάχτυλό του στην πλατινένια αλυσίδα. "Στο ρολόι αυτό βρίσκεται όλη η αγάπη μου - όλη, ακούς;"

-Πόσο ρομαντικό;;;

Το φιλί του Δράκου-Χρύσα Δημουλίδου

Μια μυστήρια γέννα. Ένας μεγάλος έρωτας. 4 δολοφονίες. Ένας μάχιμος αστυνομικός. Τι κοινό μπορεί να έχουν; Έναν δράκο ίσως; Τι μπορεί να οδηγήσει μια πανέμορφη γυναίκα στο να αφαιρεί τις ζωές 4 γυναικών που κατά μια τραγική σύμπτωση (;) έχουν γεννηθεί την ίδια μέρα στο ίδιο νοσοκομείο Σερρών; Η εγκατάληψη μήπως ; Η παντελή έλλειψη αγάπης; Η ένα σωματικό «κουσούρι»;;

Ναι λοιπόν. Η Μαρία γεννήθηκε ερμαφρόδιτη . Η μητέρα της την αντάλλαξε με μεγάλη ευκολία με ένα μωρό που η μητέρα του πέθανε στην γέννα και κανείς δεν το ζήτησε. 4 δολοφονίες νέων κοριτσιών που κάνουν τον αστυνόμο να ξέρει πως δεν αποτελούν συμπτώσεις τα στοιχεία τους. Έπεσε στην πορνεία. Οι διαστροφές πολλές. Μεγάλωσε με μια σχιζοφρενή «μάνα» και κωφάλαλη «γιαγιά». Κατέληξε νεκρή μπροστά στα μάτια της μητέρας της.

«Κάποιες φορές η κοινωνική κατακραυγή είναι ο μεγαλύτερος φονιάς και εκείνη πρέπει να καταδικάζεται και όχι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι είναι πιόνια ενός συστήματος που δεν έχει συναισθήματα πάρα μόνο νόμους που τιμωρούν. Και μετά είσαι σταμπαρισμένος εφ' όρου ζωής. Οι άνθρωποι ξεχνούν το καλό συχνά, όμως το κακό δεν το ξεχνούν ποτέ. Κατά βάθος χαίρονται να σου το θυμίζουν, να σε ισοπεδώνουν, να σε βλέπουν να καταρρέεις. Ποια χαιρέκακα ένστικτα οδηγούν αυτή τη συμπεριφορά τους; Η αμάθεια; Η έλλειψη παιδείας, οι αστικές αντιλήψεις, η νοοτροπία, η χαμηλή αυτοεκτίμηση ή το γεγονός ότι μέσα από τα λάθη και τα πάθη του άλλου λυτρώνονται οι ίδιοι από τα δικά τους;»

Το σταυροδρόμι των ψυχών – Χρύσα Δημουλίδου

Ένας γάμος που διαλύεται αλλά δεν το βλέπει κανείς. Παράξενα όνειρα που οδηγούν την Κάσι σε έναν γιατρό για αναδρομή. Τιτανικός. Ρώμη. Ταξιδεύει ως την Αμοργό όπου γνωρίζει τον άντρα της ζωής της. Τον δικό της Τζακ (κοινώς Λεονάρντο). Ένα μακρινό ταξίδι στην Ελλάδα της αλλάζει την ζωή. Και αυτή το ζει μέχρι και την τελευταία σταγόνα ανάσας. Μια κόκκινη κουκίδα στο γαλαζοπράσινο νερό του νησιού.

Οι μούσες τις σιωπής – Μανιάτη Νικόλ Άννα

Σκέψου το κλασσικό μοτίβο πόνου. Μια γυναίκα και ένας άντρας σε μια πονεμένη ιστορία αγάπης. Τώρα στο όλο σκηνικό πρόσθεσε άλλες 3 γυναίκες. Όχι μην βιάζεσαι. Ο άντρας παραμένει ένας. Και έχει προσφέρει τόσο πόνο σε όλες που μοιάζει σαν να είναι ένας άλλος άνθρωπος κάθε φορά. Το χρήμα. Η μόνη λέξη που το θυμίζει την ζωή. Και όμως αυτές οι γυναίκες , αν και άγνωστες μεταξύ τους , με μια απλή χειραψία , με το άγγιγμα των ακροδαχτύλων τους , κατάλαβαν. Εκδίκηση. Μα αγαπητέ μου αναγνώστη γίνεται να μην εκδικηθούν; Όχι βέβαια!

Αυτά είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία. Ίσως καταλάβατε ποιο είναι το αγαπημένο μου από τις περιγραφές όμως όλα αξίζουν. Αν έχετε διαβάσει κάποιο και συμφωνείται πως είναι αξιόλογο αφήστε κάποιο σχόλιο. Οι αντίθετε γνώμες είναι δεκτές και προς συζήτηση

Στέλλα

Ηarry is still free

Και ναι λοιπόν. Σήμερα ο αγαπητός – πρώην κοκκινομάλλης και νυν φαλάκρας- Γουίλιαμ παντρεύτηκε την καλή του πριγκίπισσα Αικατερίνη (η πρώην θνητή Κειτ καλέ). Και άρχισε το mega “Σατέν σαντιγί το νυφικό της Κειτ’’ , «Σφήνωσε η βέρα στο δάχτυλο της πριγκηπέσας» ο alpha , «αχ χαμογέλασε ο Ουιλιαμ» ο ΣΚΑΙ. Και φυσικά το STAR που είχε ολοήμερο αφιέρωμα τα έλεγα όλα τα παραπάνω και οι μαχητικοί ρεπόρτερ κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν τι είπε ο πρίγκιψ στην Κειτ όταν την είδε , τι της είπε στην άμαξα και τι ειπώθηκε από την Ελισάβετ όταν η νέα πριγκίπισσα ζήτησε να πάει τουαλέτα

«You're a princess now you can not defecate»

- με τα συγχωρήσεως πάντα -

Όλοι οι κρυόκωλοι Εγκλέζοι έστησαν σκηνές στους δρόμους του Λόντον (να μην το παίξω και γω λίγο Βρετανή;;) με σκοπό μάλλον να παγώσουν περισσότερο τα οπίσθιά τους παρά να δουν το ζεύγος.

Το φχαριστήθηκε η ψυχή μου. Τους έβλεπα με τις σημαίες του να πανηγυρίζουν σε κάθε βασιλικό αυτοκίνητο που περνούσε και να ποδοπατιούνται για το ποια χαιρέτησε πιο πολύ ο ανύπαντρος Harry.

Και γω στον καναπέ μου , με έναν φραπέ στο χέρι και την κουβέρτα μου αραχτή να παρακολουθώ την τελετή από το ζεστό και ηλιόλουστο σπιτάκι μου.

Και τι κατάλαβαν όλοι αυτοί που πήγαν εκεί;; ;Ή Κειτ , ωχ συγνώμη , η Κάθριν θέλω να πω κοιμάται τώρα (γκουχ γκουχ πρώτη νύχτα του γάμου) στο βασιλικό κρεβάτι.

Μα βέβαια άνοιξε η πόρτα του Μπάκινχαμ για τους κοινούς θνητούς καλέ.

Τρέξτε κόσμεεεεεεεε.

Harry σου ρχομαι…

Τι και αν με περνάς 10 χρόνια. Τι και αν έχεις πάρει την μυτούλα του μπαμπά σου;;;

Εγώ θα σε παντρευτώ.

Εγώ και άλλο ένα εκατομμύρια βλαμμένα χαζοκόριτσα που ονειρεύονται τον πρίγκιπα τους.

Δεν χόρτασες καλή μου τις Barbie πριγκίπισες / βασίλισσες / γκόμενες Βασιλειάδων;;

Θες και το Αβαείο;;

Ε περίμενε τότε.

Αυτά λοιπόν και από μένα για τον γάμο της χρονιάς.

Τι ;; Δεν κατάλαβα;; Εγώ απέξω από το πηγάδι κατούρησα;;

Τους χαιρετισμούς μου στην αξιαγάπητη Πίπα. Για να μην παρεξηγηθώ την αδερφή της Κατερίνας λέω. Άντε γιατί το κορίτσι το παρεξηγήσαμε.

Ζεστούς χαιρετισμούς στην μαμά της νέας Δούκισσας (ναι ναι τα καταφέρατε) Λες και δεν σε έβλεπα πως κοιτούσες την Καμήλα καλεεεε.

Άντε καληνύχτα πάω να ονειρευτώ καμιά άμαξα.

Στέλλα                                                                      

Για σενα

Επειδη τις τελευταιες μερες δεν ειμαι και στα καλυτερα μου (τη μια ειμαι χαρουμενη,την αλλη λυπημενη), σκεφτηκα να γραψω κατι, για καποιον που πλεον ειναι πολυ ξεχωριστος για μενα και δεν ξερω αν ισχυει το ιδιο και για αυτον.

''Κι αν σ'αγαπω τοσο πολυ εγω,τι να το κανω
αμα δε νιωθεις και εσυ το κατι παραπανω.

Κι αν μερα νυχτα τριγυρνω με ματια δακρυσμενα
ειναι που ολο σκεφτομαι,τι αισθανομαι για σενα.

Κι αν μια μερα ματια μου μαζι σου δε μιλησω
στο λεω πια ξεκαθαρα,νομιζω δε θα ζησω.

Κι αν μια πετρουλα τοση δα εχει μεγαλη αξια
σκεψου για μενα αγαπη μου,ποση εχεις σημασια.''

Αυτα τα λιγα απο μενα...

                                               Μελια

Aιώνια ταξίδια

Έχω ακούσει πολλούς να λένε πως ζούμε για να πεθάνουμε. Ισχύει κατά μια έννοια. Tην στιγμή της γέννησης μας αρχίζουν ταυτόχρονο 2 ρολόγια να χρονομετρούν. Το ένα μετράει κανονικά 1,2,3… το άλλο μετρά αντίστροφά και μηδενίζει στο τέλος

Με αφορμή την αιώνια απόδραση του Νίκου Παπάζογλου καθώς και την χθεσινοβραδινή εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη αποφασίζω να αναλύσω μια δυσνόητη λέξη. Θάνατος.

Μα πως μπορείς να μιλήσεις για κάτι τέτοιο;; Πως είναι δυνατών ένα ανθρώπινο ων να περιγράψει μέσα σε λίγες σειρές , στην οθόνη ενός άψυχου υπολογιστή τα συναισθήματα που προκαλεί ο θάνατος.

Σκέφτομαι πως πρέπει να γράψω κάτι γιατί με βασανίζει αυτές τις μέρες ,και όχι μόνο.

Πρέπει να γράψω πέντε αράδες , όπως θα έλεγε και ένας φίλος. Για να καταλάβω και εγώ η ίδια τι ακριβώς συμβαίνει με εμένα την ώρα που μαθαίνω πως μια ψυχή εγκατέλειψε το σώμα της.

Από παιδί έχω ένα κακό , σχεδόν βασανιστικό, ελάττωμα.. Κοιτώ συχνά τον ουρανό.

Και το κάθε άστρο ανήκει πια σε κάποιον.

Τι πονάει πραγματικά στον θάνατο;    Τι είναι αυτό που ξεριζώνει την καρδιά αυτών που μένουν πίσω και στερεύει τα δάκρυα; Αυτό που κάνει το κορμί ακλόνητο και την ψυχή απαθέστατη; Τι είναι πια αυτή η άσχημη γεύση στα χείλη;; έχει γεύση ο θάνατος;

Έχει.

Η ζωή είναι άδικη;; άλλο ένα ερώτημα.

Όχι δεν είναι. Δεν είναι άδικη. Απλά ξέρει καλύτερα. Ξέρει τι έγινε στο παρελθόν , τι γίνεται τώρα και τι θα γίνει στο μέλλον. Κα προσπαθεί , ναι προσπαθεί , να μας προστατέψει από αυτό. Ξέρεις εσύ τι θα ακολουθήσει; Εγώ..όχι.

Ναι δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο , και ούτε νομίζω πως θα τα καταφέρω.

Όμως γνωρίζω καλά πως δεν μπορώ να τον αποφύγω.

Ο κόσμος όσο πάει γίνεται μικρότερος.

Ο μουσικός κόσμος χάνει μαγικές μορφές

Ο κινηματογράφος το ίδιο

Οι ψυχές μας… αχ οι ψυχές μας… δεν μπορούν να μετρήσουν τον πόνο.

Αν μπορούσαν ίσως να είχαν εκραγεί .

«Όλα γίνονται για έναν σκοπό» έτσι ξέρω εγώ.

Τελικά όμως συνειδητοποιώ πως ο ολοκληρωτικός θάνατος δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται.

Και αυτό είναι στο χέρι μας.

Μην ξεχνάς.

Η μνήμη σου είναι το όπλο.

Ποτέ δεν θα πεθάνει κανείς αν τον θυμάσαι , ακόμα και αν δεν τον ξέρεις μπορείς να τον κρατήσεις ζωντανό γα πάντα.

Και όταν η ψυχή σου αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια , κάποιος άλλος θα σκέφτεται εσένα και μαζί με εσένα θα ζωντανεύει και όσους δεν ξέχασες ποτέ…

Ο κύκλος της ζωής είναι μεγάλος. Έτσι δεν λένε;;

Κάτι ξέρουν.

Μην αποχαιρετάς.

Απλά υποσχέσου «Τα λέμε»

Καλή Ανάσταση !

Στέλλα

Μια φορά και έναν καιρό

Πάνε 14 χρόνια από τότε. Θυμάμαι , θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα ένα πραγματικό παραμύθι να εκτυλίσσεται μπροστά μου. Είχα πάει στα 2,5 μου χρόνια στο αμφιθέατρο της πόλης να δω μια παράσταση χορού. «Μαμά τι είναι μπαλέτο ;» Αργότερα..πολύ αργότερα θα καταλάβαινα.

  Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι. Τι όμορφα κοστούμια! Σκηνικά! Χορογραφίες! Μαγευτική μουσική!

«Μαμά θέλω να κάνω και γω μπαλέτο»

  Η επιθυμία μου μισό χρόνο αργότερα έγινε πραγματικότητα. Με το σωμών κορμάκι και καλτσόν μου και τα μαλακά μικρούλια παπούτσια χορού ξεκίνησα να πάω στην σχολή! Το πρώτο μάθημα. Η αρχή του πάθους , η αρχή μιας μεγάλης αγάπης..

 Τέλος του πρώτου , του δεύτερου , του δωδέκατου χρόνου.. και βρισκόμαστε στον δέκατο τρίτο…

Καθώς προχωράω γυρνώ το κεφάλι πίσω και αντικρίζω το παρελθόν μου.

Χαρά , λύπη , κλάμα , ευτυχία , σπαραγμός , άγχος , νεύρα , απώλεια , νέο ξεκίνημα , περηφάνια ,αμαρτία , λύτρωση , πόνος ψυχικός και σωματικός ,σθένος , έκφραση . συναίσθημα , μοναξιά , έρωτας , απογοήτευση , διαγωνισμός , παράσταση .

Τόσα χρόνια , τόσες λέξεις , τόσες εμπειρίες συνοδευόμενες από μια μόνο έννοια…

ΧΟΡΟΣ

Για πολλούς αυτή η λέξη είναι άγνωστη. Θεωρούν αυτή την τέχνη σαν σπατάλη χρόνου και χρήματος . Μιλούν αποδοκιμαστικά για όσους ασχολούνται με πάθος με τον χορό. Προκαταβάλονται για τους άντρες χορευτές , χωρίς να ξέρουν.

Δεν έχουν νιώσει όμως ποτέ τα άσχημα συναισθήματα να ξεχύνονται μέσα από την πνοή τους , να φεύγουν μακριά. Δεν κατάφεραν με κινήσεις να εκφράσουν την αγάπη τους. Δεν μπόρεσαν να δουν στον ιδρώτα της κούρασης την ευτυχία . Ούτε στο αίμα των πληγών την ηθική ικανοποίηση «τα κατάφερα» . Δεν υπάρχει πιο γλυκός πόνος, πιο όμορφη ζάλη. Το συναίσθημα του σώματος να κινείται απλά και μόνο σε κάτι που προστάζει το μυαλό και η καρδιά ταυτόχρονα. Χωρίς την γνωστή διαμάχη της λογικής με το ένστικτό.

Όταν η κίνηση γίνει ένα με εσένα , όταν οι στίχοι των τραγουδιών γίνουν πράξη , όταν καταφέρεις να ερωτευτείς κάτι άυλο τότε , μόνο τότε θα καταλάβεις τι νιώθω όταν χορεύω

Η σχολή μου…Μου έχει προσφέρει τόσα πολλά.. Δάκρυα , πίστη , προσπάθεια..

Είμαι αυτή που είμαι γιατί χορεύω. Ευγενή άμυλα. Χορός.





Στέλλα

Μια διαδρομή

Κάθε μέρα. Ξυπνάω, πηγαίνω στα σχολείο , προσπαθώ να παρακολουθήσω μερικούς από τους ελάχιστους αξιόλογους καθηγητές , αγνοώ τους υπόλοιπους , γυρνάω σπίτι , πάω σε εξωσχολικά μαθήματα , επιστρέφω στην «βάση» μου και διαβάζω. Ίσως υπάρξει χρόνος για το facebook και την τηλεόραση. Ίσως καταφέρω να διαβάσω Κανά- δυο κεφάλαια από κάποιο βιβλίο λίγο πριν παραδοθώ στον ύπνο.

Όλα αυτά είναι τόσο ψεύτικα , τόση κούραση απλά και μόνο για να δείξω στους άλλους κάτι. «Κοιτάξτε πέρασα!»

Μέσα σε αυτές τις ανούσιες διαδρομές υπάρχουν και συναισθήματα , πράξεις τρίτων που είναι τόσο αδιάφορες για σένα , λόγια που δεν ακούς και όμως βρίσκονται στο υποσυνείδητο σου για πάντα.

Ξεκινάω την διαδρομή για το σχολείο. Ένα σκυλί είναι έξω από την πόρτα του σπιτιού μου , μάλλον κρυώνει , όμως τα φοβάμαι τα σκυλιά. Προχωράω , ανεβαίνω δρόμους , συναντώ ανθρώπους που με κοιτούν. Γιατί με κοιτούν;;; Ελέγχω αν φοράω τα παπούτσια μου. Είναι όλα εντάξει. Συνεχίζω. Χαιρετάω γνωστούς. Βλέπω κάποιους άλλους που κάνουν πως δεν με ξέρουν. Γιατί άραγε ; Χαμογελάω και συνεχίζω. Φτάνω επιτέλους και μπαίνω στην τάξη. Τα ακουστικά στα αυτιά και «μάθημα».7 ώρες με μια τσάντα στον ώμο. Γελάω με βλακείες. Έτσι επιβιώνω.                                                       Επιστρέφω σπίτι αλλάζω τα βιβλία με αυτά του φροντιστηρίου και τρέχω. Άλλη μια διαδρομή που την έχω βαρεθεί. Κι όμως σήμερα είναι διαφορετική. Σήμερα βλέπω νέους ανθρώπους. Να ένας μαλώνει με την κοπέλα του. Και ο άλλος κοιτάει. Πιο δίπλα ένα μωρό κλαίει.

Μπαίνω στο κτήριο , κάθομαι στην ίδια θέση , ο καθηγητής μας καλησπερίζει με τον ίδιο τρόπο . Αυτή την φορά η εξίσωση παραβολής παίρνει την θέση του κύκλου. Ασκήσεις. Η ίδια διαδρομή που ακολούθησα πριν 3 ώρες , λίγο ανάποδα. Σαν παιδί που παίζει με το βίντεο και βλέπει τις φιγούρες να πηγαίνουν ανάποδα και γελάει. Το μωρό κλαίει. Κάποιος κοιτάει κάτι. Ένα ζευγάρι που μαλώνει. Pause. Τίποτα δεν άλλαξε ;

Το σκυλί είναι ακόμα έξω από την πόρτα. Τώρα κάτι έχει αλλάξει πάνω του. Τρέμει.

Δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω. Ανεβαίνω από τα σκαλιά. Τον έχω βαρεθεί τον ανελκυστήρα. Κοίτα να δεις! 1^ος όροφος τίποτα 2^ος τίποτα , 3^ος ανοιχτή πόρτα , 4^ος , 5^ος , 6^ος και έφτασα. Ανοίγω με τα κλειδιά μου την πόρτα χαιρετάω το πλήθος κόσμου (την μητέρα μου) που βρίσκεται στο σαλόνι παρακολουθώντας κάποιο οθωμανικό σίριαλ.

Μέχρι και το δωμάτιο μου είναι ίδιο. Τα ρούχα στην καρέκλα και τα παπλώματα ανακατεμένα πάνω στο κρεβάτι. Καιρός για μια αλλαγή. Τα ρούχα και αυτά πάνω στο κρεβάτι. Ασκήσεις. Ασκήσεις. Ακούω μουσική παράλληλα και ψιθυρίζω μια μελωδία που δεν στέκει με αυτό που ακούγεται από τα ηχεία. Χαμογελάω.

Και ξέρω πως αύριο η διαδρομή θα είναι η ίδια. Όλα από την αρχή. Ελπίζω για κάτι που θα σπάσει την μονοτονία. Κάθε μέρα ξυπνάω και ελπίζω. Ελπίζω για κάτι καινούργιο που θα αλλάξει τα πάντα.

Και κάπως έτσι έρχεται μια μέρα που ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς τι συμβαίνει έξω από την φούσκα που ζεις. Πείνα , αρρώστιες, πραγματικός πόνος , προδοσία , εγκατάλειψη.

Κοιτάς τον καθρέφτη και λες ‘ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ’ .

Κοιτάς γύρω σου. Βλέπεις το δωματίου σου , βγαίνεις στο δρόμο και αντικρίζεις χαμόγελα , ανθρώπους να τρώνε με βουλιμία , που φοράνε ρούχα εμποδίζοντας το κρύο να τρυπήσει τα κόκαλα τους και ακούς παντού παράπονα. Και συ κάνεις παράπονα. Για τα πάντα.

Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε πως κάποιος εκεί έξω πεθαίνει επειδή δεν είχε να φάει . Κάποιος μεγαλώνει χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ από τους γονείς του. Ή με γονείς που δεν τους δείχνουν στοργή και αγάπη. Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δεν ξέρει τι θα πει βιβλίο και θέλει τόσο να μάθει να διαβάζει αλλά ΔΕΝ μπορεί.

Εγωισμός.

Η ζωή δεν έχει μόνο μια διαδρομή. Έχει πολλές. Δεν επιλέγουμε εμείς εξ ολοκλήρου το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε. Ακόμα και αν η διαδρομή είναι πανομοιότυπη πάντα μα ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει και κάτι καινούργιο.

Στέλλα

Δεν υπάρχουν πρίγκιπες

Καθώς τριγυρνούσα στους άδειους και πλέον παγωμένους δρόμους της Ξάνθης ακούγοντας μουσική από την μοναδική πηγή ενέργειας μου , τα ακουστικά μου , και κάνοντας και καμία στροφή στα κρυφά , μου ήρθαν απρόσμενα εικόνες! Εικόνες που μάλλον δεν έχω ζήσει ποτέ και δυστυχώς δεν θα καταφέρω να βιώσω.

  «Ανοίγω την πόρτα και τον βλέπω , καμία αντίδραση , ζητάω εξηγήσεις. Μάλλον αυτά που ακούω με ικανοποιούν. Τον αγκαλιάζω , τον έχω συγχωρέσει . Ξανά γύρεσε στη ζωή μου. Αναπληρώνω τις πολλές , χαμένες στιγμές.» Βιώνω παιδικές χαρές στα 17 μου, κάνω κούνια, τρέχω στους δρόμους , νομίζοντας πως είναι πίσω που με ακολουθεί. Ζωντανεύω μόνη μου την παιδική μου ηλικία που τόσο άκαρδα ξερίζωσε ο πόνος.

   Ώσπου σκόνταψα στα όνειρα μου και σήκωσα τα μάτια στον ουρανό. Σταγόνες έτρεχαν και κυλούσαν. Κατάλαβα. Δεν θα γυρίσεις. Ποτέ.

   Τι τεράστια λέξη! Τέσσαρα γράμματα. Π-ό-τ-ε. Και όμως. Σκέψου. Δεν θα σε δω ποτέ. Δεν θα σε αγγίξω ποτέ. Δεν θα σου μιλήσω ποτέ.

   Γιατί ;

   Αυξάνονται τα γράμματα όπως τα γιατί μέσα μου!

   Όμως την έχω την απάντηση . Όλα γίνονται για κάποιον σκοπό. Δεν πιστεύω σε κανέναν Θεό. Πιστεύω σε μένα και στους ανθρώπους που αγαπώ. Και όμως έχω ανάγκη να πιστεύω στην ύπαρξη του αγγέλου μου! Στο λαμπρό αστέρι που οδηγεί εμένα και απομακρύνει πάντα τα δάκρυα!

  Πάντα ! Άλλα πέντε γράμματα . Μια μόνο φράση. Θα σε θυμάμαι για πάντα!

  Στα δικά μου παραμύθια δεν υπήρχαν πρίγκιπες , μόνο δράκοι. Κατάφερα να τους νικήσω και να πλάσω μόνη μου δικό μου παραμύθι . Με δικούς μου χαρακτήρες. Δεν ζουν σε παλάτια αλλά σε απρόσωπα διαμερίσματα . Δεν μετακινούνται με άλογα , μόνο με την φαντασία τους. Στο δικό μου παραμύθι δεν υπάρχει κακιά μάγισσα. Δεν της έκανα την τιμή να ζωντανέψει μέσα μου.

  Δεν το έβαλα κάτω , ακόμα και χωρίς τα παραμύθια μου. Και λυπάμαι πολύ , δεν το εννοούσα είμαι σίγουρη. «Θα προτιμούσα να πέθαινες εσύ».

Kαι όπως λέει και ο Παπακωνσταντίνου "έχω τόσα βράδια να σε δω, και περιμένω"



Στέλλα

Σάτιρα στη Σάτιρα

 Ράδιο Αρβύλα

Παιδιά , έφηβοι , γονείς , παππούδες ! όλοι καρφωμένοι στους δέκτες μας για να παρακολουθήσουμε άλλη μια εκπομπή του Κανάκη and Friends. Και προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Θεωρώ το χιούμορ του κεντρικού παρουσιαστή κρύο και η επανάληψη αυτού το κάνει και πολύ κουραστικό. Να φαντασθείτε πιο πολύ γελάω με τα ανέκδοτα του Στάθη! Η επανάληψη , το πιπίλισμα του μυαλού με φράσεις όπως «Τυχαίο ; Δεν νομίζω» με κάνουν να πιστεύω πως οι νέοι έχουν χάσει πια κάθε αίσθηση του ωραίου! Συμφωνώ πως κάποια πράγματα που αναφέρονται στην εκπομπή είναι όντως αστεία και δεν σας κρύβω πως την πρώτη φορά γελάω , τη δεύτερη απλά χαμογελάω , την τρίτη κουράζομαι και τέλος κλείνω την τηλεόραση. Ένα ακόμη γεγονός που με ξενίζει είναι το ότι δεν «φαίνονται» όλοι οι συντελεστές Ένας floor manager αναδεικνύεται περισσότερο από τον Σερβετά (που κατ ‘εμε είναι ο πιο αυθεντικός εκεί μέσα) τον Στάθη και τον Χρήστο. Τα βίντεο που δημιουργούν μόνοι τους τα χωρίζω σε δύο κατηγορίες Α)ξεκαρδιστικά και Β)αδιάφορα. Παρόλα αυτά πιστεύω πως είναι μια παρηγοριά για τον έλληνα να ξέρει πως υπάρχουν τηλεοπτικοί φορείς που τον «στηρίζουν»

Λάκης Λαζόπουλος/Αλ τσαντίρι

Μια εκπομπή που με βγάζει (μεταφορικά πάντα) από τα ρούχα μου! Ίσως γιατί την παρακολουθεί μανιωδώς η μαμά μου , ίσως και για άλλους λόγους! Αρχικά νιώθω από το μέρος του κ.Λαζόπουλου μια ψευτιά , μια ειρωνεία , κάτι που μπορεί να το βγάζει μόνο σε μένα. Βλέποντας τον να μιλάει και να σατιρίζει πρόσωπα νιώθω πως «κοροϊδεύει» τους ανθρώπους αυτούς και κοροϊδεύει και μένα γιατί αμέσως μετά την εκπομπή του θα πάει να κάνει παρέα με αυτούς τους ανθρώπους! Η εμμονή του με συγκεκριμένα πρόσωπα με κουράζει , μου βγάζει ένα προσωπικό κενό. ‘ Δεν νιώθω καλά με μένα ας θάψω κάποιον άλλον’ Ευτυχώς όμως που υπάρχουν άνθρωποι σαν την Ελένη Γερασιμίδου που κάνουν κάποιες εμφανίσεις και μας φτιάχνουν το κέφι !

Επίσης ο κ.Λαζόπουλος έχει μουσικό γούστο που συνυπάρχει με το δικό μου και έτσι παρακολουθώ το τελευταίο μέρος , όπως το αποκαλεί ,της εκπομπής του ανάλογα με τον καλλιτέχνη που φιλοξενεί.

Πολύ κακία έτσι ; όμως και αυτές οι σατιρικές εκπομπές κακία δεν βγάζουν;; Θα μου πεις «όχι , σάτιρα κάνουν» και θα σου απαντήσω «ο καθένας έχει προσωπικές απόψεις»

Στέλλα

Κάτι και για την τέχνη !

Εγώ και η Μέλια σας προτείνουμε από 5 αγαπημένα τραγούδια μας και 5 αγαπημένες μας ταινίες ! Λέτε να έχουμε κοινά γούστα;;;

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Στέλλα :

Trouble – Coldplay

Heartless-The Fray

Stop and stare- One republic

Kryptonite-3 doors down

Δεν μπορώ-Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μέλια :

kemal-raining -pleasure

toi+moi gregoire ft katerine augoustakis

losing my religion- R.E.M

Κακές συνήθειες-Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Senorita- james

ΤΑΙΝΙΕΣ

Στέλλα :

Requiem for a dream

Step up (1,2,3)

Extraordinary Measures

Billy Elliot

To Άρωμα

Μέλια :

V for vendetta

The day after tomorrow

Orphan

Déjà vu

Illuminati: angels & demons

Have fun!!!!

Στέλλα & Μέλια